30-11: Mohammed Benzakour

Camus Revisited: Mohammed B.  En toen was Mohammed B. 'geschiedenis'. Weggestopt in de hoek van een betonnen traliekamer, en tegelijk in de hoeken van ons geheugen. Op enig cafégeroezemoes na slechts figurerend in knipselmappen en dikke dossiers van forensische rechtbanken. Nooit meer zullen we hem levend of bewegend zien, nooit meer zal hij óns zien. Sluss, over en uit. Maar waarom zouden we 'de gruwelijkste moordenaar ooit op vaderlandse bodem' nog willen aanschouwen? Laat mij meteen iets corrigeren. Mohammed B. is niet de gruwelijkste moordenaar. Op carnavalsnacht, precies drie maanden na de Linaeusstraat-drama, voltrok zich in Vlaardingen een horreur die de Texas Chainsaw Massacre doet verbleken. Een bejaarde vrouw werd door zoonlief (Roland Sylvester Z.) met een moersleutel de schedel ingeslagen. Daarna sneed hij haar de keel door, hakte haar armen eraf, om haar ten slotte te villen. De afgestroopte huid trok hij als een jas over zich heen, begaf zich naar buiten zodat passanten een 'carnavalspak' vermoedden. De bloeddruppelende straatwandeling ging gepaard met luid gepredik van apocalyptische bijbelspreuken (!) die, na later bleek, afkomstig waren uit de Openbaring van Johannes. Tegenover de recherche verklaarde de ontaarde zoon (die evenals Mohammed B. enkele jaren terug een ouder verloor) dat hij 'in opdracht van God handelde'. 'Jezus staat achter mij', aldus een gedecideerde Roland Z. Zoek de tien verschillen. Enfin. Een moord kent geen rechtvaardiging, ofschoon de moordenaar voor zichzelf goede redenen kan hebben. Redenen die we wellicht kunnen rationaliseren of, in het beste geval, invoelen. Echter, wat deze Mohammed B. en Roland Z. ook precies heeft moge bezielen, van beiden snappen we geen sikkepit. Stapels artikelen en boeken zijn er de afgelopen jaren over ons uitgestort, over 'de terrorist' en zijn diepere beweegredenen. Het ging dan over afkomst, opleiding, milieu, karakter, vernedering en dat soort dingen. Soms waren de auteurs buitengewoon verhelderend, meestal niet. Maar in het geval van Mohammed B. waren de verklaringen doorgaans volslagen onbevredigend. Er is lustig gesmeten met woorden als jihad, Al Qaida, Hofstadgroep, psychopaat, pathologisch, alles met een nadrukkelijk pejoratieve betekenis. Maar we vergaten één ding: dat ook de moordende mens een mens is. Ik stel daarom voor een nieuw pad te bewandelen. Dit is, besef ik, glad terrein. Het is tastend weten, het is een zoeken naar woorden die niet mogen worden misverstaan. 'Wie de dichter wil verstaan, moet in het land des dichters gaan', heeft Goethe gezegd. Helaas is Mohammed B geen dichter - dat ben je niet na één koranisch sinterklaasgedicht. Niettemin, kunnen de schone letteren een helpende hand bieden. In een eerder essay ("Lotte heet nu Allah", De Groene Amsterdammer, 17 juni 2005) stelde ik, zij het hypothetisch, dat naar analogie van Goethe's Werther Mohammed B's daad kenmerken vertoont van een frenetieke crime passionel. Maar ik was niet klaar met Mohammed B., er zat méér in. Ik besloot kopje onder te gaan in mijn boekenzee en, na enig vlinder- en krolslag, viste ik precies het boek op dat ik instinctief zocht. L'Etranger. Natuurlijk! Hoe heb ik Camus juweeltje al die tijd over het hoofd kunnen zien! Het juweeltje dat zovelen na lezing verschrikt deed uitroepen: 'Help, ik snap een moordenaar!' Het juweeltje dat The Cure inspireerde tot het prachtig bijtende 'Killing an Arab'. De Vreemdeling is een werk dat gecomponeerd is door een genadeloos logische en consistente bellettrist. De lezer die zijn denkvrijheid niet weet te veroveren, is verloren. Het verhaal is vrij simpel. Een jonge kantoorbediende op een Algerijns scheepvaartbedrijf, Mersault (een pied-noir), verliest zijn moeder. Hij vindt een vriendin en komt onder invloed van een ellendige samenloop van omstandigheden ertoe een Arabier te doden, waarvoor hij tot de guillotine wordt veroordeeld. Dit alles gaat als het ware buiten hem om; hij wordt schuldig, meer als gevolg van de loop der gebeurtenissen en onder invloed van de zonnehitte dan door de wil om iemand te doden. Door de officiële instanties wordt Mersault niet begrepen, en zelfs een welgemeende gevangenisaalmoezenier, die hem in zijn laatste uren moet bijstaan, staat voor een raadsel van menselijk gedrag. Laat ik voorop stellen dat Mohammed B. (hierna MB) niet simpelweg de religieuze reïncarnatie is van Mersault (hierna M). Daarvoor zijn de verschillen te grondig. Zo handelde de godvrezende MB met voorbedachte rade terwijl de daad van de atheïstische M een typisch geval is van noodlot, overmacht - letterlijk. Niettemin, juist in hun spiegelbeeldige verhouding (wat ook een verhouding is) schuilt de parallellie. En niet alleen omdat twee uitersten elkaar raken, maar vooral omdat Camus' meesterwerkje kan bewijzen dat wat M en MB scheidt ad fundum ondergeschikt is aan datgene wat hen bindt. Algemeen beschouwd is het prettig dat de ander denkt en handelt zoals wij. Als dat niet het geval is, volgt al gauw een veroordeling, strafrechtelijk dan wel moreel. Wie anders is, is vreemd. Zowel M als MB hebben gehandeld op een manier die wij niet snappen, nog minder legitimeren. Dat maakt hen onmiddellijk tot 'vreemden'. In het oog springend is dat beiden echter geen greintje complex tonen over hun 'vreemdelingschap'. Integendeel: zij deugen, de wereld is ondeugdelijk, vreemd. Niettemin, bezien vanuit ons perspectief, dringt zich de vraag op wat precies nu die elementen zijn die 'dat vreemde' omvatten? Om te beginnen vertonen beide daders geen enkele lijdensweg. Ze verraden, afgaande op hun houding en gedachten, geen spatje berouw of spijt over hun misselijke daad. Ze lijken volslagen ongevoelig, emotieloos. Stervelingen zonder hart. De aanhef van De Vreemdeling kan nauwelijks verpletterender: 'Vandaag is moeder gestorven. Of misschien gisteren, ik weet het niet.' De ziel van de moordenaar is blind. Er bestaat geen ware liefde of goedheid zonder een uiterste scherpzinnigheid. Over zijn relatie met zijn moeder uit M (die doodgewoon heeft staan roken voor haar baar zonder ook maar een traan te laten) zich na aandringen slechts eenmaal uit: hij begrijpt haar 'door de natuur heen' ('a travers les lignes des cypres'). Die natuur is kennelijk belangrijk. M beschouwt het doodschieten van de Arabier immers niet als een misdaad, maar hooguit als een 'verstoring van het evenwicht der natuur'. Er is in strijd met de natuurwet gehandeld. Hierdoor is de schepping en dus de natuur schade berokkent. Zodat voor M geldt dat door zijn onchristelijke daad én vervolgdaad (het heiligschennend lossen van 4 kogels op een reeds levenloos lichaam) niet God maar 'de natuur' was beledigd. Een soortgelijke notie zien we terug bij MB - al was bij hem God en niet de natuur de beledigde entiteit. De enige keer dat bij deze kampioen onderkoeldheid een spoortje sentiment valt te bespeuren, is wanneer hij de natuur erbij sleept, en wel de biologische bloedband van de moeder-zoon-relatie. "De enige persoon, denk ik, aan wie ik verplicht ben iets te zeggen is mevrouw Van Gogh." Maar ook ditmaal overwint de ijselijke flegmatiek (de voorzichtige aanstalten tot) ieder eventueel menselijk sentiment (troost): "Maar ik zal u eerlijk bekennen, dat ik niet met u meevoel. Ik voel uw pijn niet, dat kan ik ook niet. Ik weet niet wat het is om een kind te verliezen dat met zoveel pijn en tranen op de wereld is gebracht." De gevoelloosheid maakt hem dienovereenkomstig onbevreesd, lijdzaam, tevreden met het karigste voedsel (boevenmaal), de nietigste ruimte (bajes) en de schamelste kleren (een jurk en sjaal) - al deze gebreken raken MB niet. Doorgaans hoort bij (christelijke) vergeving dat wat men noemt 'berouw', maar Camus vermijdt bewust dit woord. Wanneer aan M wordt gevraagd of hij 'spijt' heeft , zegt hij dat hij eigenlijk nooit spijt heeft, omdat hij altijd in beslag wordt genomen door wat komen gaat. Hierachter steekt een Oudgriekse opvatting. Spijt is nutteloos, omdat men het verleden niet kan veranderen; het is beter zich te richten op de toekomst, misschien is daar iets goed te doen. Daar waar de ter dood veroordeelde M bij zijn terechtstelling op vele hatende mensen hoopt (en zelfs vindt dat hij daar 'recht' op heeft!), gaat MB een stap verder. Zijn stalen vastberadenheid manifesteert zich op het moment dat hij met koelbloedige aplomb tegen de rechter (en daarmee tegen het ganse volk dat live meekijkt) verklaart: "En ik zeg u, als ik de mogelijkheid had om vrij te komen en ik had de mogelijkheid het nog een keer te doen wat ik op 2 november heb gedaan, dan zeg ik, ik zou precies hetzelfde hebben gedaan." Berouw, spijt, gewetenswroeging, het zijn zaken die M en MB volkomen vreemd zijn. Niet alleen omdat ze zich zo onschuldig wanen als pasgeboren lammetjes, maar ook omdat bij spijtbetuigingen excuses horen en excuses zijn nu eenmaal goedkoop. De reactie van MB, hoe huiveringwekkend ook, is de facto niet gek als we beseffen dat voor hem geen menselijke maar goddelijke en dus eeuwige wetten gelden. MB is immers van mening (in tegenstelling tot het leeuwendeel van de moslims) dat zijn daad op Gods goeddunken kan rekenen. Theo van Gogh had Allah en Zijn bekende boodschapper beledigd; doodslag is dan het enig passende weerwoord. In spijtgebrek schuilt méér. Deze omissie leidt van de weeromstuit tot een 'lijdzaam' berusten, vrede hebben met het lot van de rechtspraak. M gaat onder de guillotine en MB krijgt levenslang maar: beiden zien af van hoger beroep. Ze accepteren gelaten hun straf. Het is goed zoals het is. Hier klink duidelijk de voice over van Camus. Deze stelt dat de mens in de absurde gang zijn rol zelf moet kiezen; door anderen zullen zijn zekerheden steevast anders (verkeerd) worden geïnterpreteerd. Als de mens zijn eigen zekerheid begrijpt, zal dat hem rust en zelfs geluk schenken. En jawel, zowel M als MB voelen zich plotseling overmand door gelukzalige gevoelens. De moord heeft bij beide beklaagden (on)bedoeld geleid tot een soort verlossing, een redding. Tot M is de bevrijding pas in de cel gekomen. Pas na zijn woede-uitbarsting tegen de aalmoezenier voelt hij zich voor het eerst 'ontdaan van alle kwaad en hoop'. Zijn zielenheil krijgt gestalte in de vorm van geluiden en geuren van de hem omringende natuur: 'de zee, de golven, het getjilp van vogels in de vroege morgen'. MB op zijn beurt legt het nog maar es uit aan alle mogelijke twijfelaars: "En u denkt misschien dat ik me gevangen voel. Ik voel me helemaal niet gevangen, of dat ik word tegengehouden door muren in een hokje. Ik zal u zeggen: ik voel me vrij. Ik ben vrij. " De les is een bizarre paradox: wie MB maximaal had willen treffen, had hem juist géén maximumstraf moeten geven. De doodstraf had hem doen huilen van blijdschap! Uiteraard heeft de geharnaste flegmatiek van de twee daders ook met iets anders te maken: beiden zijn wars van elk veinzen, gespeelde echtheid, of noem het schijnheiligheid. M vervult gedwee zijn plicht bij de begrafenisriten, maar daar hij bepaald geen huichelaar is weigert hij verdriet te tonen aan de andere rouwenden. Sentiment is hem vreemd, maar schijnheilig sentiment zo niet nog méér. MB kun je van alles in zijn muiltjes schuiven behalve: schijnheiligheid. Immers, wat drukt zijn persoon (even los van zijn zo vaak gehoorde 'beestachtige afslachting' en bijbehorende walging) in essentie uit? Vóór alles het geloof; het geloof in iets eeuwigs, iets onwankelbaars, de onwrikbare waarheid. Een waarheid welke zich buiten ieder afzonderlijk mens bevindt en die hem niet gemakkelijk deelachtig wordt - maar die kennelijk wel bereikbaar wordt door onafgebroken dienstbaarheid. Door zware offers en zelfoffers. Gespeend van zelfzuchtigheid leeft MB als een soort bigotte Don Quichotte geheel en al buiten zichzelf, voor zijn missie, zijn roeping, om het kwaad te verdelgen. Om de krachten te weerstaan die de vijand zijn van zijn waarheid - ditmaal geen reuzen of draken, maar dwaalgeesten en ketters. Of liever: islamspotters. De totaal van (zelf)spot gespeende MB is, kortom, in alles het tegendeel van huichelachtigheid. Geen spelletjes of rolletjes, het is alles pure ernst. Het is dan nauwelijks vreemd dat MB - hoewel vervuld van walging jegens zijn heidense Slacht-Offer - op één punt respect toont: Theo van Gogh was geen hypocriet. "Wat ik wel wil dat u weet, is dat ik uit overtuiging heb gehandeld en niet omdat ik uw zoon haat omdat hij een Nederlander is of omdat hij mij heeft beledigd als Marokkaan. Ik heb mij nooit beledigd gevoeld. En ik zeg u, ik ken u zoon niet, maar ik kan hem niet verdenken van enige hypocrisie, want hij was niet hypocriet. Dat was hij niet en ik weet dat hij uit overtuiging dingen zei." Op dit punt is MB consequent. Ook zijn twee advocaten Plasman en Sarikaya wier ongeloof hij 'met hart en ziel haat' oogsten waardering omdat 'datgene wat ze doen uit overtuiging doen en dat kun je van veel mensen niet zeggen'. Volgens Nietzsche is het verkeerd een misdaad-zonder-motief - als het ware begaan door een wonder - te straffen. Dit is natuurlijk een rebelse gedachte. Rechters meten de straf uit recht evenredig met de verbazing die de misdaad in hen wekt, rekening houdend met het gevaar voor de maatschappij. Rekening houdend ook met het verleden van de misdadiger. Het door Nietzsche genoemde wonder, dat de daad veroorzaakt, moet dus worden uitgedacht. Wanneer in De Vreemdeling de rechter informeert naar Mersaults 'verdedigingssysteem', formuleert deze onhandig en aarzelend dat het allemaal kwam door 'de zon'. Het was de hitte die hem tot de daad aanzette. Dit is de volle waarheid, maar er wordt om gegniffeld in de rechtszaal. Als de dag van de voltrekking van het vonnis nadert, krijgt M bezoek van de aalmoezenier die hem ervan probeert te overtuigen dat de gerechtigdheid der mensen niets betekent, die van God alles. "Maar het zijn de mensen die me berechten", merkt M gevat op. MB zoekt het hoger op. Hij heeft een leven genomen en het zijne - dat was tenminste de bedoeling - ervoor gegeven en stelt dan 'ik handelde uit geloof'. Ook dan klinkt in het land gegniffel, hoongelach, verbijstering. Zowel bij gelovigen (voor wie MB als 'kaper' geldt van hun ware, vredepredikende islam) als bij ongelovigen. MB wist wat hij over zich zou afroepen, dat hij onbegrepen zal zijn tot zijn laatste ademzucht. Daarop preludeert hij: "En u mag al uw psychologen, al uw psychiaters en deskundigen op me af sturen, maar ik zeg u, u zult het nooit begrijpen. U kunt het niet begrijpen." Tot ongenoegen van het nieuwsgierig toekijkend volk laat MB het daarbij. Het volk is onbevredigd, had meer willen weten over zijn achterliggende motieven. Toch kan men kan zich afvragen of deze luttele verdediging eigenlijk niet al teveel was. Socrates verdedigde zich weliswaar tegen laster, maar vond dat wie in rechtvaardigheid gelooft, dit aan de goden moest overlaten. Want zodra hij zelf zijn mond opendoet, poneert hij Hun onmacht. Ook MB legt zijn lot als het ware in Gods handen: de gerechtigheid zoals opgesteld in Zijn woorden (de Koran) is volmaakt en valt niet aan te twijfelen, de gerechtigheid zoals bedacht door de (goddeloze, westerse) mens daarentegen is illegitiem zoniet pervers. Opvallend ook is dat ter verklaring van hun moord beide daders zich beroepen op een antiek element: Zon & God. Twee elementen die ver buiten het aardse, het wereldse staan; het zijn kosmische motieven. Daar waar gelovigen God als centraal middelpunt zien van alle Dood en Leven, is voor ongelovigen (natuurgelovigen) de zon waar het hele universum om draait, letterlijk. Hiermee kom ik tot wat voor Camus als de enige ware filosofische vraag geldt: de zelfmoord. Namelijk, zouden wij ons intensief bezig moeten houden met het leven of zouden wij dat eigenhandig moeten beëindigen? Camus beargumenteerde dat historisch gezien de meeste mensen óf geloofd hebben dat het leven zonder betekenis is en voor de zelfmoord kozen, of een soort kunstmatige betekenis (zoals godsdienst) gecreëerd hebben om hun leven te vullen. Camus beweert dat er ook een derde optie is: het besef dat het leven zonder betekenis is en niettemin onszelf in leven houden. Mensen die voor deze derde optie kiezen zijn absurde helden. De Rebel, de Don Juan en de Artiest zijn drie figuren die Camus identificeert als absurde helden. Elk van deze mensen vindt betekenis in zijn bezigheden/leven. Zij leven zo het voorbeeld van de Griekse mythologische figuur Sisyphus, die werd veroordeeld tot het eeuwig omhoog rollen van een kei op een heuvel, volledig bewust van het feit dat de kei simpelweg weer naar beneden zou vallen zodra hij zijn taak schijnbaar had beëindigd. Zodra de mens dus vaststelt dat zijn toestand even hopeloos als uitzichtloos is, kan hij zich - helder redenerend - vrijmaken van de algemene leefregels, en leven volgens zijn eigen, onherroepelijke instincten. Dat instinct kan in als rebelsheid voor de ander (de Arabier op het strand, de cineast in Amsterdam) fataal uitpakken. Anders gesteld, één gelijkenis tussen M en MB is zeer manifest: rebellie. Ofschoon MB het martelaarschap publiekelijk wilde uitlokken (in essentie is dit wat anders dan jezelf verknopen op een zondagse zolderkamer), vormt hij samen met M het summum van vervreemde eenlingen tegenover een conventionele maatschappij. Een maatschappij die geleidelijk aan vijandelijke vormen aannam. Beiden zijn vooreerst hommes révoltés, rebellen without a cause. Outsiders die zich nergens aan conformeren en radicaal afwijzend staan tegenover dat wat wij 'het sociale spel' noemen. Onder geen beding zijn ze bereid de in het sociale spel geldende waarden te laten prevaleren boven de eigen waarden. Het begint ermee dat beiden de dood verachten (MB schoot op agenten 'om gedood te worden' en M lag niet wakker van de guillotine), het eindigt ermee dat ze weigeren zich fatsoenlijk te verdedigen tijdens het proces. Dat verklaart wellicht ook waarom M (maar ook MB) stelt dat hij 'recht' heeft op de haat van anderen. In de regel schoppen rebellen niet plompverloren tegen de conventies, ze doen dat met een idee, een ideologie, een boodschap. Hebben M en MB een boodschap? In het Voorwoord van de Amerikaanse editie stelt Camus dat M de 'enige Christus is die wij verdienen'. Maar in tegenstelling tot Christus (die een simpele boodschap had maar naar wie na 2000 jaar niet bepaald intensief is geluisterd) brengt M ons geen enkele boodschap. M zwijgt in alle talen en is daarmee, aldus Camus, een 'Christus op het nulpunt'. MB had daarentegen, temidden van zijn stilzwijgen, wél een boodschap, een heel duidelijke zelfs: een op het lijkenborst vastgepinde brief. Niettemin getuigde hij voor de rechtbank, als een orakel dat zich in raadselen hult, 'jullie zullen mij nooit begrijpen'. MB sloot zijn verklaring af met de woorden '[...], dat is het enige. Voor de rest kan het me niet schelen eerlijk gezegd'. Ook M kan het na de eerste rechtszitting allemaal gestolen worden. Hier spreekt de apathie en het is precies in deze onverschilligheid (het is geen toeval dat Camus' werktitel luidde l'Indifférent) waarin een diepe, ternauwernood te onderdrukken triomf schuilt. Want nu pas staan M en MB volkomen los van de wereld die zij ten diepste verachten. Nu pas is duidelijk dat deze twee zielen, in alle discrepantie, absurdistisch 'geaard' zijn. Nu pas zijn zij ten volle twee archetypische vreemdelingen in het labyrint van onze wereld en konden zij 'dapper' sterven, ieder op zijn manier, ieder voor zijn waarheid. Als dat niet verbroedert. Mohammed Benzakour, publicist en columnist Journalist voor de Vrede 2005 Auteur van o.m. 'Osama's Grot'

Comments

[Geplaatst door: Webmaster Koldertrol]

Volgend jaar Kerst zal ik het weleens doorlezen, als ik dronken ben :P

[Geplaatst door: Ariël Bruéns]

Benzakour is een ouwehoer, en zie hier waarom.

[Geplaatst door: Ernst]

Ja, laten we maar een tragische held maken van MBouyeri, alsof het niet gewoon een gefrustreerd ventje was dat in de Nederlandse samenleving niet mee kom komen, en daarom maar in de waanwereld van de islam vluchtte.
En laten we ook vooral doen of de verdwaasde Z. die zijn moeder vilde en in haar huid over straat ging, onderwijl bijbelteksten sprekend, daartoe was aangezet door christelijke voormannen.
En waarom ook niet L'etranger erbij gehaald. Niet dat dat verhaal van Camus er ook maar iets mee te maken heeft, met MB, maar het staat wel geleerd. En ja, dan is een verwijzing naar Nietszche en ook nog even naar de (uiterst ondemocratische) Socrates.
Laten we dit alles weg, dan rest van MB niet meer dan de treurige en misleide figuur, die zich door hitsers van de islam heeft laten ophitsen tot het plegen van een gruwelijke moord. En, mag ik ook even psychologiseren'?- daarmee ontkwam aan de middelmatigheid van zijn eigen bestaan.
Het zal best een triomf voor MB geweest zijn, zijn 15 minutes of fame, maar meer dan een treurig hoogtepunt in een leven van dalen en onmacht is het niet. Zelfs de dood was voor deze sukkel nog te hoog gegrepen.

[Geplaatst door: Pieter]

Wat schrijft die man slecht.
Heeft ook zo enorm veel zin. MB vergelijken met een fictief figuur.

[Geplaatst door: shamine]

Je kan je het hele artikel besparen. De vergelijking tussen beide gevallen gaat gelijk al niet op, de rest dus niet meer relevant.
Ik voel ook geen enkele behoefte om meneer B, of meneer Z te willen begrijpen.
Iedereen maakt het zijne mee en iedereen regeert daarop op zijn eigen manier.
Zij hebben gereageerd, op hun eigen zieke manier.

[Geplaatst door: shamine]

Je kan je het hele artikel besparen. De vergelijking tussen beide gevallen gaat gelijk al niet op, de rest dus niet meer relevant.
Ik voel ook geen enkele behoefte om meneer B, of meneer Z te willen begrijpen.
Iedereen maakt het zijne mee en iedereen regeert daarop op zijn eigen manier.
Zij hebben gereageerd, op hun eigen zieke manier.

[Geplaatst door: 2Crazy2bTrue]

Wel een heel erg lang artikel om te bewijzen dat de islam geen blaam treft en de moord op van Gogh zuiver het werk van een soort algemeen voorkomende idioterie is.

De schrijver heeft zich blijkbaar zo diep met zijn stelling ingegraven, dat de werkelijkheid volledig uit zijn gezichtsveld is verdwenen.

Staan blijft namelijk nog steeds het feit dat tegenwoordig terroristen overwegend moslims zijn.

[Geplaatst door: Ron de Weijze]

Camus schreef L'Etranger in een tijd dat het zogenaamde 'paradigma' werd uitgevonden door de wetenschapsfilosoof Thomas Kuhn. Onder meer wanneer wij naar religies kijken, zien wij kaders waarbinnen mensen afspraken maken, ook met zichzelf, of alleen tussen Allah en hen, waar zij zich aan houden en waardoor zij hun leven zin geven. Ik denk niet dat het terecht is om die NL psychopaat via L'Etranger met Mohammed B te vergelijken ookal hadden ze een direct lijntje met god of een hemellichaam. Het is wel goed dat hier de 'autopoesis' http://www.christianhubert.com/hypertext/Autopoesis.html van zo'n paradigma of kader hier bij te halen. Het laat zien waarom het westen de islam niet verdraagt en omgekeerd. Het is niet zo dat beiden een irrationele bron hebben zoals de betoogtrant is, verre van dat! En het laat zien wat er gebeurt als je, hoe voorzichtig (pappend en nathoudend) ook, die twee probeert te integreren. Maar ik zie weinig problemen als moslims de regels die zij met Allah, elkaar en zichzelf afspreken, relativeren en in een modern, gezond, common-sense kader plaatsen dat in de verte aan de islam doet denken. Dat zou juist mooi zijn. Laat dan die poëzie maar komen, vanzelf. Dat betekent wel dat zichzelf gematigd noemende moslims zich moeten pantseren tegen de inkadering door hun moslimbroeders als Mohammed B als zouden zij dwaallichten zijn, verdwaald, afwijkend van de leer. Misschien kan iemand Benzakour dáár nog eens toe aanzetten, en dáárover een lap neer te leggen.

[Geplaatst door: lucida]

Krankheit zum Tode: poging tot mystificatie van een mislukte zelfmoordenaar...

Het is mij vreemd te moede bij het lezen van Benzakours artikel. Ik twijfel of ik in Benzakour de postmoderne reïncarnatie moet lezen van de Griekse held Sisyphus die - in tegenstelling tot wat hij zijn vrouw verbood - alsnog, zij het posthuum, een grafoffer komt brengen aan de vermoorde Theo van Gogh. En om dit huzarenstukje te kunnen volbrengen, de daad maar niet de dader, Mohammed B., opvoert als de steen des aanstoots.

Die Leiden des jungen Mohammeds.

Ik vind overigens niet dat je zoveel woorden nodig hebt om de weerzinwekkende daad van MB te kunnen duiden. Ik zie er met de beste wil van de wereld geen aanleiding in om zijn daad middels een bedwelmende overdaad aan postromantische dialectiek met verzachtende omstandigheden te omfloersen.

Te menen dat MB de moord heeft begaan, maar niet de moordenaar is omdat hij nu eenmaal op gezag van Allah zou hebben gehandeld gaat elk voorstellingsvermogen te boven. Zoiets is wat mij betreft niet een kwestie van niet kúnnen, maar niet willen begrijpen.

Etikettenschwindel uit naam van Nietzsche!

Wat kan mij in dit verband de mening van Nietzsche schelen, die de geciteerde uitspraak "het is verkeerd een misdaad-zonder-motief - als het ware begaan door een wonder - te straffen" bovendien in een geheel andere context heeft gedaan, en zeker niet als vergoelijking van moord zogenaamd ingegeven door hoger hand.

De filosoof Nietzsche, zelf bepaald niet kinderachtig met uitspraken, zou zich in zijn graf omdraaien als hij zou bemerken hoe iemand als Benzakour zijn naam tracht te verbinden aan een moord met voorbedachten rade, en aldus MB daarmee als "wonder van onschuld" tracht te rehabiliteren - maar dat terzijde.

[Geplaatst door: Mujahid]

Welke randdebiel vergelijkt nou een moord gepleegd door een schizofreen met religieuze wanen en een religieuze moord gepleegd door een niet psychiatrische dader?

[Geplaatst door: Mujahid]

Welke randdebiel vergelijkt nou een moord gepleegd door een schizofreen met religieuze wanen en een religieuze moord gepleegd door een niet psychiatrische dader?

[Geplaatst door: Ernst]

Mujahid, volgens mij waren beide moordenaars gek (en dan denk ik dat de zoon met moederhuid gewoon krankzinnig was (ziekelijk stoornis van de geestesvermogens) en MB gek, zoals gek in het spraakgebruik). Daar gaat het volgens mij echter niet alleen om, het gaat er vooral om dat de zoon niet door enige institutie werd geinspireerd tot zijn gruwelijke daad. Voor MB gaat dat niet op, die heeft een religieus toegelaten moord gepleegd, en kan dat niet anders dan op basis van een fatwa hebben gedaan. En die fatwa moet hij van een geestelijk leider hebben gekregen, dat kan ook niet anders.
Want Benzakour hier probeert te doen, is de rol van het christendom bij de zoon gelijk proberen te stellen aan de rol van de koran bij de moord op Van Gogh. Wat hij hiermee beoogt? Ik denk het proberen om tegenstanders van de islam te confronteren met eenzelfde soort misdaden, die dan door het christendom zouden zijn gestimuleerd (en in opdracht van mijnheer pastoor gepleegd). Kortom, de constructie van een "kijk naar je eigen"moraal. Niet intrappen, zou ik zo zeggen.

[Geplaatst door: Mujahid]

@Ernst :: 30 november 2005 18:17,

Mohammed Bouyeri is niet geestesgestoord, binnen het mohammedaanse kader handelde hij volstrekt rationeel en binnen de normen van de gemeenschap, die gek in Vlaardingen duidelijk niet. Ook als je een soort hersenscan zou verrichten (een zgn PET-Scan) zou die van Mohammed Bouyeri een normaal patroon laten zien en die van die Vlaardinger eentje die past bij schizofrenie.

Het punt wat ik probeer te maken is dat: de Vlaardinger handelde irrationeel door een (objectiveerbare) ziekte, Bouyeri handelde rationeel vanuit het mohammedanisme, zonder een objectiveerbare ziekte.

[Geplaatst door: Ernst]

Mujahid, dat snap ik, het gaat me echter meer om het punt dat Benzakour probeert te maken: namelijk dat de invloed van het christendom (en de geestelijken) net zulke gevolgen heeft als die van de islam. Hij probeert daarmee het geweldadig karakter van de islam (en het feit dat een moslim-geestelijke een veroordeling heeft uitgesproken) te verheimelijken. Dat is het doel van zijn stukje, al het andere is rookblazerij.

[Geplaatst door: Joop]

@ErnstMujahid

Uiteindelijk komt deze redenering op hetzelfde neer als die van Lucida, die vindt godsdienst i.h.a. ook maar niets en legt daardoor impliciet een soort 'bodem' onder wangedrag binnen ons islamitische volkdeel. Waarschijnlijk is hij het mordicus met mij oneens, maar ik vind dat de islam absoluut niet op een lijn te stellen is met de 'westerse' godsdiensten.
Door al dat vergoelijken breng je de modale islamogek maar op een ideetje!

[Geplaatst door: Mujahid]

@Ernst :: 30 november 2005 21:32,

ik was al gestopt met lezen na 2 paragrafen, toen was het me al duidelijk dat het artikel een groot stuk onzin was met zo'n kromme vergelijking.

Nou misschien ook wel niet a priori is er een kans van 1 op 4 dat een marokkaan schizofreen is, hoewel de manier van spreken van Bouyeri mij geenszins doet denken aan de spraak van een psychotische schizofreen...

[Geplaatst door: lucida]

@Joop,

Het is goed dat je nog wat reserves inbouwt. Het maakt duidelijk dat je mijn visie op geloof in het algemeen en de islam in het bijzonder toch niet helemaal op een lijn plaatst met de 'missie' van Benzakour.

Laat ik het nog eens duidelijk stellen! Ik spreek mijn hartgrondige afkeer uit t.a.v. om het even welke godsdienst, en door dit te doen veroordeel ik zowel expliciet als impliciet élke religieuze geloofsaanspraak op een 'betere wereld', ongeacht of zo'n wereld aan deze of aan gene zijde van het bestaan wordt gesitueerd.

Wanneer ik de christelijke wandaden vergelijk met de hegemoniale aspiraties en de daarbij behorende onaflatende werelwijde geweldsspiraal van de (huidige) islam, dan doe ik dat met het oog op het christendom altijd vanuit een historisch perspectief. Het lijkt mij heel wenselijk wanneer jij dit gegeven helder voor ogen houdt, telkens dan wanneer jij mogelijke parallellen meent te zien tussen de gedachtegang van mij en in dit geval die van Benzakour.

Het verschil is namelijk, zoals Ernst i.t.t. het artikel van Benzakour al terecht opmerkt, dat ik de vroegere wandaden van het christendom niet aangrijp om de huidige wandaden als rechtstreeks gevolg van de islam te vergoelijken, noch om de uitwassen ervan voor begrip ontvankelijk te maken.

Ik nodig jou dan ook uit om met één citaat van mij te komen waar voor jou niettemin het tegendeel uit blijkt. Want dan ben ik wel zo openhartig om in het geval dat jij hier werkelijk in slaagt, zonder mij te willen verschuilen achter een of andere theologische ontsnappingsclausule mijn ongelijk toe te geven.

Tot dat moment echter hecht ik er waarde aan dat jij jezelf in het maken van dit soort vergelijkingen toch iets voorzichtiger gaat uitdrukken, want zoals ik al in een ander topic heb aangegeven, en ook in deze log nog eens met de term "Etikettenschwindel" duidelijk heb gemaakt, is het wel heel makkelijk om mensen op basis van psychologische projectie op voorhand in een of ander bedenkelijke hoek te plaatsen. Of in het geval van Benzakours artikel over MB weer uit die hoek vandaan te willen halen!...

Denk je nou werkelijk dat ik me in zoveel woorden tegen de godgruwelijke geloofsdogmatiek van de islam uitspreek, om via een omweg alsnog de verklaring voor deze islamitische oorlogsdoctrine in de genealogie van het christendom te zoeken - be real...

Wanneer 'we' dan toch al spreken over een mogelijke voedingsbodem voor alle geweld, haat en tweedracht in de wereld, dan is er mij juist alles aan gelegen, daar waar om het even welke religie een universele aanspraak maakt op alleenheerschappij in termen van 'goed en kwaad', rechtvaardigheid en godgeprezen martelaarschap er de bodem onder vandaan te slaan.

Ps. Het is misschien raadzaam om nog eens de discussie tussen Sagunta en mij in de log: 27-11: Drietal uit Den Haag mogelijk op jihad erop na te lezen, want het lijkt erop dat je ondanks de heel duidelijke nuances die ik daar in aanbreng, toch niet helemaal goed hebt begrepen waar mijn bedenkingen t.a.v. geloof in het algemeen op berust.

[Geplaatst door: lucida]

Berust = berusten (meerv.)

[Geplaatst door: martin]

beste heren en dames op dit hirsi-ali-fanclubforumpje, het is moeilijk toegeven, ik snap dat wel, maar laten we voor één keer onze ideologisch verdwaasde verblinding opzij leggen en ruiterlijk toegeven dat benzakour hier een magistraal stuk essayistiek heeft bedreven waar meneig multiculti-discussiant, incluis u aller ayaan, een puntje aan kan zuigen.
Mijnheer Benzakour, goed dat u er bent.
met grote groet,
martin