Ayaan Hirsi Ali en de strijd tegen de radicale islam

Insjallah, Als God het wil

Tegenlicht-V.P.R.O.

maandag 30 maart 2009 20:55      Ned 2                                    

     

dinsdag 31 maart 2009 15:05        Ned 2                                   (Herhaling)

                                                                                         

Hoe luider de roep dat moslims in Nederland moeten kiezen tussen de Westerse waarden en de islam, hoe krachtiger het islamitische bewustzijn zich lijkt te ontwikkelen. Er is inmiddels een islamitische zuil in Nederland aan het ontstaan met scholingsbijeenkomsten, lezingen, internetsites, boekhandels en kledingzaken.

Vooral door de aanslagen van 9/11 en de gebeurtenissen daarna zijn veel moslims gaan nadenken over wat de islam in hun leven betekent. Veel jonge moslims keren terug naar de oorspronkelijke bronnen van het geloof en nemen de Koran en de overleveringen van de profeet als leidraad voor hun leven. Dit fundamentalisme of salafisme wordt wel als een broedplaats voor radicalisering gezien en als een probleem voor de integratie in Nederland. Maar is dat ook zo?

In Tegenlicht komen deze jongeren zelf aan het woord en krijgen we een inkijk in hun dagelijks leven. Hoe staan ze in de Nederlandse maatschappij en waarom kiezen ze zo bewust voor baard, hoofdsluier en vijf keer bidden per dag? Waarom schudden ze liever niet de hand en hoe weten ze leerstellingen van 1400 jaar geleden zo schijnbaar moeiteloos in hun dagelijks leven en werk te integreren? Ze keren zich af van het lege materialisme en zien hun leven in de aanbidding van Allah. We ontmoeten twee jonge Nederlandse vrouwen die voor deze zuivere islam gekozen hebben en volgen de ‘radicale jongerenprediker’ Abdul-Jabbar van de Ven in zijn onvermoeibare verspreiding van het geloof. Duidelijk wordt dat het om een krachtige en zelfbewuste ontwikkeling gaat die niet meer uit Nederland is weg te denken.

Regie en research: Hans Otten
In samenwerking met: Annieke Kranenberg & Janny Groen (de Volkskrant)
Interview vrouwen: Shailoh Phillips
Productie: Nellie Kamer
Eindredactie: Jos de Putter/Henneke Hagen

---

 

          Bekijk online: Insjallah. Als God het wil    
    Tegenlicht 30 maart 2009

Zie hier een klein fragmentje uit de uitzending,waarin Ayaan ('ze heeft een punt')de islamitische oren worden gewassen:

Wilders: 'achterban laat valse schroom varen'

Weldenkende burgers wisten het al lang: stemmen op een partij die taboes durft te doorbreken, is geen schande integendeel het getuigt van gezonde realiteitszin. Ook de mainstream media ontkomen er niet aan, de veelal ongefundeerde weerzin tegen de partij van Geert Wilders drastisch bij te stellen.

Geert Wilders: "De gevestigde partijen kunnen roffelen op hun kamertafeltjes wat ze willen."

Een column van Lucida

Haagse gedoe
Zij het besmuikt, schoorvoetend en opgezadeld met zelfgecreëerde incriminaties jegens de Wilders-stemmers, gaan de media toch steeds verder overstag voor het onvermijdelijke zelf: je kunt wel de boodschapper vermoorden maar zijn boodschap leeft voort in de hoofden en harten van zijn aanhangers, die in Fortuyn iemand zagen, die voor een blijvende doorbraak in de Haagse politieke had kunnen zorgen.

Nu dus in het AD een bericht waaruit blijkt dat ook hoogopgeleiden steeds openlijker aangeven op de PVV te zullen stemmen. ,,Ook hoogopgeleide Nederlanders zijn kritisch over het migrantenbeleid en hebben angst voor de politieke islam,'' zegt prof. Wouter van der Brug van de Universiteit Amsterdam.

Professor Kees Aarts van de Universiteit Twente denkt dat het vraagstuk van immigratie, integratie en islam, mede als gevolg van de Fortuyn-revolutie, 'uit de reflexmatige taboesfeer van politiek correcte vermijding is geschoten'. Met terugwerkende kracht ziet de principiële Fortuynist zichzelf steeds meer in zijn overtuiging gesterkt, en merkt dat de manier waarop Fortuyn heikele onderwerpen zonder valse schroom durfde te benoemen, nu ook bij hoogopgeleiden blijkt aan te slaan.

Niet langer maken ze van hun hart een dhimmitude moordkuil. En evenmin laten ze zich nog langer ringeloren door de vele kwalijke verwijten als extreem rechts, racist, fascist, islamofoob en xenofoob die men hun lange tijd ten onrechte heeft trachten aan te smeren...

Nu nog de hooggeleerden zelf, de overwegend links georiënteerde politicologen en extreem angstige achterban van de Linkse Kerk en het door deze groepen zo angstvallig in stand gehouden cordon sanitaire rondom het multiculturele drama - in praktijk toegespitst op het versluieren van de alsmaar groeiende kloof tussen moslims en niet-moslims - en zelfs de meest hardnekkige politiek correcte nevelen waarin het heikele vraagstuk wordt gehuld, zullen ook hun verstand niet langer meer kunnen benevelen.

De kost gaat voor de baat uit
De vuistregel dient te zijn: geen nieuwe islamieten meer. De grenzen naar het Oosten gesloten houden. En als moslims die hier nu eenmaal leven slim zijn, nemen ze het toezicht hierop nadrukkelijk ook zelf ter hand. Beschouwen ze het als hun belangrijkste opdracht, dusdanig met het Nederlanderschap vertrouwd te raken, dat daardoor vanzelf een meer op Nederland georiënteerde cultuurbeleving en gezindheid ontstaat.

Dus dat ze meer dan nu gebeurt zichzelf verplichten de Nederlandse taal te leren spreken, en zich gekoppeld daaraan gebruiken en gewoonten toe-eigenen; teneinde van Nederland een land te maken waar ook zij hun hart aan hebben verpand. Want

dat dient de volgorde te zijn: het inlijven van uiterlijke kenmerken en deze vervolgens te verinnerlijken als ook hún ziel en zaligheid, die bij dit land thuishoren; gelijk de Hollandse dominee en de koopman die hun ooit daarin zijn voorgegaan. Dit proces van inburgeren mag niet alsmaar doorkruist worden door de aanhoudende islamitische influx: hoofdzakelijke verschillende groepen islamieten dus, die met behoud van eigen cultuur stijf voor ogen, hun eigen landen ontvluchten om vervolgens hier hun (economisch) heil te zoeken.

En onze eigen politici (ongeacht van welke ideologische denominatie) moeten zich niet langer op het politiek correcte procrustesbed van het rekken omwille het van rekken neervlijen. Ze mogen niet langer ongestraft dit heikele vraagstuk en de te volgen procedures van toelating en inburgering als een (te) immens vraagstuk - totdat het ten langen leste vanzelf niet meer beheersbaar wordt - voor zich uit blijven schuiven.

Beter ten halve gekeerd
We zijn hier op een punt aanbeland waar de groepen moslims die hebben besloten hier te willen blijven wonen, ook van hun kant iets zullen moeten doen, namelijk paal en perk stellen aan de onhoudbare en meer nog onhebbelijke claimcultuur de 'de sharia' tot maatstaf aller dingen te nemen waar ze – de open samenleving ondanks – stoïcijns aan vast willen houden en waarnaar ze maar  willen blijven leven.

Dit is mijns inziens de onontkoombare weg die we gezamenlijk dienen te bewandelen. Willen we althans het drama van de rampzalige multiculturele samenleving en het echec van immigratie en integratie van steeds maar weer nieuwe, vaak wezensvreemde culturen überhaupt nog tot een aanvaardbaar vorm van algemene gemeenschapszin om kunnen vormen.

En dat we ons er rekenschap van geven!: deze aanpak is niet een zoveelste vrijblijvende experiment, of het op 'hoop van zegen' maar wat willen grasduinen om uiteindelijk vanuit oogpunt van de 'sociale vrede' de boel gewoon te laten zoals die is (de cohenisering), en er vervolgens voor de vorm maar een veelkleurige strik van onderlinge verdraagzaamheid en wederzijds respect omheen te binden, want voor zulke salafistische Spielerei – althans als we de boel niet nog meer willen laten escaleren - is doodgewoon geen tijd meer.  

Ambtenaren buigen voor Marokko

Bron: Telegraaf

Nederlandse ambtenaren blijken als handlangers van de Marokkaanse overheid op te treden. Zij brengen hier stipt de regels van een nieuwe nationaliteitswet van dat land in de praktijk, waardoor Nederlandse kinderen van Marokkaanse moeders niet langer alleen Nederlanders zijn, maar plots ook formeel Marokkaan.

Aan de betrokkenen zelf wordt niets gevraagd; omdat Marokko het wil, komt men als Marokkaan hier in de gemeentelijke basisadministratie te staan. Ook als men dat niet wil. Nederlandse ambtenaren voeren zelfs een actief opsporingsbeleid om de Marokkaanse regels hier in de praktijk te brengen.

Noodkreet

Tot die ontdekking komt de VVD na een noodkreet van een Nederlandse vader. Zijn tienerdochter is onlangs door de gemeente Tilburg getraceerd en ongevraagd als Marokkaan in de gemeentelijke basisadministratie (GBA) geregistreerd, vanwege een wetswijziging in Marokko.

'Op grond van de wet GBA zijn wij verplicht onjuiste of onvolledige gegevens te corrigeren', schrijft de gemeente. 'Uit artikel 6 van de nieuwe Marokkaanse nationaliteitswet blijkt dat een kind van een Marokkaanse moeder of vader Marokkaan is. Deze bepaling heeft een onbeperkte terugwerkende kracht. Dit betekent dat dit artikel van toepassing is op alle kinderen die voor 1 mei 2007 uit een Marokkaanse moeder zijn geboren, maar geen Marokkaan werden. De moeder is Marokkaan. Uw kind is uit haar geboren. Dit betekent dat uw kind Marokkaan is'.

Kinderen van Marokkaanse vaders werden al automatisch Marokkaan, door een nieuwe Marokkaanse nationaliteitswet geldt dat sinds 2007 ook voor kinderen van Marokkaanse moeders.

De VVD is verbijsterd dat Nederlandse gemeenten die kinderen actief blijken 'op te sporen'. "De gemeente gaat hiermee voorbij aan de keuzemogelijkheid van ouders hun kind wel of niet bij het Marokkaanse consulaat in te schrijven", aldus VVD-Kamerlid Paul de Krom, die opheldering eist van minister Van der Laan (Integratie) en minister Ter Horst (Binnenlandse Zaken). "Het is bizar en stuitend dat de Nederlandse overheid pro-actief meewerkt aan de territoriale drift van een ander land, ook zonder dat ouders daar zelf om hebben gevraagd", aldus de VVD'er. "Dit is onacceptabel en lijkt in strijd met het door de regering verkondigde uitgangspunt dat voor de Nederlandse overheid geen rol is weggelegd voor uitvoering van het Marokkaanse overheidsbeleid."

gelinkt door Lucida

Tariq Ramadan, kom maar op!

Bron: Volkskrant door Amanda Kluveld

De moslimgeleerde te Rotterdam laat zijn ware gezicht zien.

Een ding is zeker. Saai is het niet in Rotterdam, sinds de komst van Tariq Ramadan. Nu wil de VVD in Rotterdam wel weer af van het contract dat de stad heeft gesloten met Ramadan, die sinds twee jaar hoogleraar aan de Erasmus Universiteit is en adviseur van de gemeente op het gebied van stadsburgerschap en integratie.

VVD
Tot nu toe kostte dit de stad meer dan 1,2 miljoen euro. Ramadans contract is onlangs verlengd. De  VVD liet weten niet tevreden te zijn over de resultaten van de samenwerking tussen Rotterdam en Ramadan. De partij is bovendien ontdaan over de commotie die is ontstaan naar aanleiding van door de Gay Krant geciteerde uitspraken van Ramadan over vrouwen en homo’s.

Terecht zei Anita Fähmel van Leefbaar Rotterdam tijdens de zogeheten ‘actualiteitenraad’ van afgelopen donderdag dat het nieuws over de controversiële uitspraken al jaren oud is. De VVD heeft er nooit eerder blijk van gegeven problemen met de omstredenheid van Ramadan te hebben, ook niet toen deze door het college werd binnengehaald om in de stad de sociale dialoog te voeren.

Eer
Leefbaar Rotterdam komt de eer toe in 2006 wél vragen over de ‘wolf in schaapskleren’ te hebben gesteld. De partij wees er toen ook op dat de VS Ramadan een visum weigerde. Onder Obama blijft dit beleid gehandhaafd.

VVD’er Bas van Tijn incasseerde de kritiek van Leefbaar en gaf aan dat het probleem met Ramadan is, dat het blijkbaar nooit aan hem ligt als er problemen ontstaan over zijn uitspraken.

‘Of hij is verkeerd geciteerd, of zijn uitspraken zijn uit hun context gehaald, of we hebben de moeite niet genomen zijn in het Arabisch en Frans ingesproken cassettes te beluisteren. Moet zo iemand dan de bruggenbouwer in deze stad zijn?’ Daarmee worstelden ook andere raadsleden.

Rotterdams geld?
Moet iemand die kennelijk als enige zijn woorden op een correcte manier kan vertalen en interpreteren, iemand die de islam wil verspreiden (al zou dit dan een moeilijk te omschrijven ‘westerse’ vorm van de islam zijn), met geld van Rotterdammers betaald worden? Wethouder Rik Grashoff vroeg tijd om de kwestie nader te onderzoeken en zijn bevindingen eerst te bespreken met de Erasmus Universiteit en Ramadan zelf.

Maar wat heeft de gemeente nu precies afgesproken met Ramadan over reacties in de pers?

Grashoff stelde dat het iemand die door de media aan de schandpaal wordt genageld volkomen vrij staat om op de manier die hij wenselijk vindt te reageren in de pers. Hoe dat zich, zoals een raadslid van D66 zich afvroeg, nu precies verhield met Ramadans dienstverband bij de stad Rotterdam en het lopende zorgvuldige onderzoek dat de raad moet afwachten, kon de wethouder niet uitleggen.

Onaanvaardbaar
Kennelijk is tussen het college en Ramadan wel het een en ander besproken.
Maar wat heeft de gemeente nu precies afgesproken met Ramadan over reacties in de pers
In zijn persbericht stelde de islamitische geleerde het onaanvaardbaar te vinden dat hij getroffen wordt door een stortvloed van leugens, roddels en persoonlijke aanvallen zonder dat hij daarop kan reageren.

Maar er is dus volgens de wethouder door het college nooit tegen Ramadan gezegd dat hij zich niet mag verweren. In ‘kalmte en waardigheid’ deed Ramadan dit dus nu in zijn persbericht.

Onder andere door te stellen dat ‘de mensen achter deze schandalige campagne gevaarlijk zijn, niet alleen voor mij (of de moslims), maar voor de toekomst van onze samenlevingen’. Hun doel is een ‘nieuwe vijand’ te creëren, en daarbij zouden ze Ramadan gebruiken als symbool.

Adviseur
Deze uitspraken worden gedaan  door een door de stad betaalde adviseur die reageert op een met dit adviseurschap verband houdende kwestie. Betekent dat, dat ook het college van Rotterdam de niet genoemde, maar klaarblijkelijk wel bedoelde Gay Krant gevaarlijk acht voor de toekomst van ‘onze samenlevingen’?

En welke samenlevingen worden bedoeld? Zijn er inderdaad twee samenlevingen in Nederland en strookt die opvatting met de visie van Rotterdam op stadsburgerschap en integratie?

Tijdens de actualiteitenraad was Henk Krol, hoofdredacteur van de Gay Krant, op weg naar het kantoor van het Europees Moslim Netwerk, waar hij door Ramadan was ontboden voor een gesprek.

Moslimgeleerde
Krol is niet bezig met het creëren van nieuwe vijanden en heeft niet de intentie gevaarlijk te zijn voor wat voor samenleving dan ook. Hij wilde dat in alle redelijkheid uitleggen aan de moslimgeleerde. Maar na de hoffelijke ontvangst door Ramadan en zijn medewerkers, eiste Ramadan dat Krol een lijst met namen opstelde van iedereen met wie hij contact had gehad over de cassettebandjes met de omstreden uitspraken.

Ramadan stelde dat hij door de hoofdredacteur van de Gay Krant in zijn eer was aangetast en dat dit niet goed viel bij de ‘achterban’. Krol had Ramadans positie in gevaar gebracht en Ramadan verwachtte van Krol dat deze ter plekke een verklaring op zou stellen dat het bericht in de Gay Krant onjuist was.

Platform
Krol weigerde dit, maar bood Ramadan een platform in zijn krant. Ramadan zou daar een aantal vragen kunnen beantwoorden waardoor hij voor eens en altijd duidelijk kon maken wat zijn opvattingen zijn over verschillende thema’s.

Krol en Ramadan kwamen er niet uit. Nadat hij het gebouw van het Europees Moslim Netwerk had verlaten, kwam Ramadans medewerker Krol en zijn gezelschap achterna. Hij vertelde hem dat Ramadan ervan uitging dat het zojuist gevoerde gesprek niet had plaatsgevonden.

Actualiteitenraad
Jammer voor Ramadan. Anita Fähmel had inmiddels in de actualiteitenraad de aanwezigen over het gesprek ingelicht.
Mocht Ramadan voor zijn lijst met betrokkenen willen weten hoe Fähmel dat wist: zij wist het van iemand uit de media. Die iemand ben ik. Mijn naam is Amanda Kluveld. Schrijf dat maar op uw lijst, Tariq Ramadan in Rotterdam.

Geplaatst door Lucida

Hans Jansen: 'Mene, mene, tekel ufarsin'

Gisteren in Pauw en Witteman een buitengewoon leerzaam maar tevens alarmerend betoog door de gezaghebbende islamkenner Hans Jansen over de donkere bladzijden binnen de islam, en de dreigende voorafschaduwing hiervan, indien het Westen als zodanig, politici en morele huichelaars in het bijzonder zich hier niet bijtijds en diepgaand rekenschap van zullen geven.

Schalen hebben en schone schijn en schrandere blindheid

Een column van Lucida

De hellehond
Er staat geschreven: geteld, geteld, gewogen en verdeeld - geteld wil zeggen: God heeft de dagen van uw koningschap geteld en daar een eind aan gemaakt; - gewogen wil zeggen: u bent op de weegschaal gewogen en u bleek niet tegen het gewicht bestand te zijn; - verdeeld wil zeggen: uw rijk wordt verdeeld, het wordt genomen door de Meden en Perzen.

De oude vrouw Europa heeft in een aanhoudende roes van zelfislamisering de prins der duisternis, belichaamd in de persoon van profeet Mohammed, wakker gekust. Zij laat, door schrandere blindheid geslagen en tevens door een godvergeten vlaag van cultuurrelativisme bevangen, haar baken van licht door een ravenzwarte duisternis overschaduwen. De verstrekkende gevolgen van haar judaskus zijn nauwelijks nog te overzien. Want,

Zij heeft de hellehond wakker gelikt en haar poorten wagenwijd opengezet voor een tot de tanden toe bewapende roversbende die uitsluitend belust is op politieke macht en religieuze alleenheerschappij.

Een roedel bloeddorstige wolven die uit naam van maan- en oppergod Allah, zijn duizendjarig rijk van duisternis wil grondvesten. Alles wat door vrouwe Europa aan pracht en praal, aan inzicht, democratische grondbeginselen, gelijke rechten en vrijheid in de loop der eeuwen met bloed, zweet en tranen is bevochten, dreigt thans te worden verdonkeremaand.

We zien hoe de islamitische maanbroeders in grote getale over haar continent uitzwermen. Deze zwerm vormt een welhaast apocalyptische plaag die aan een ultieme opmars is begonnen, om alles wat op zijn pad van vraat- en roofzucht voor de voeten komt zonder aanzien des persoons te vertrappen.

Weest niet de blaffende hond, terwijl de karavaan verder trekt...
En overal waar vrouwe Europa in haar daad van onbezonnen naastenliefde deze plaag over haarzelf afroept, zien we hoe haar 'geestelijke' superioriteit tanende is. Hoe zij uitsluitend al vanwege de doorslaggevende macht van het getal het onderspit dreigt te delven. Nooit zal het meer zijn zoals het ooit was.

Wat ooit begon als een cultuur van vredelievendheid jegens de ander, dreigt nu steeds meer uit te monden in een schier onafwendbare rampspoed van culturele en geestelijke zelfvernietiging. Hetzij, zoals ook in het boek de 'Eindstrijd' wordt aangegeven, vrouwe Europa haar dwaling bijtijds zal inzien en tot inkeer komt.

Of zoals in het voorwoord hiervan letterlijk staat geschreven: 'Het vrije Westen hoeft niet bang te zijn voor de islam, of voor welke ideologie ook, maar wel voor de eigen politici'. Oftewel wanneer dezelfde politici, nu het hiertoe nog steeds niet te laat is, voor zichzelf de waarschuwing zoals beschreven in het boek Daniël 5 ter harte zullen nemen: Mene, mene, tekel ufarsin

Ijdel theologische dispuut
De kardinale vraag is echter, of deze politici zichzelf middels soms hoogdravende theologische disputen überhaupt (nog) laten overtuigen van de gevaarlijke ideologische ambities als diepste wezenskenmerk van de politieke islam? Want,

begeven we ons eenmaal op het pad van theologische duiding, met ons hart vol goede bedoelingen slechts licht in de duisternis te willen scheppen, zal weldra blijken dat elke waarschuwing voor de donkere al te donkere kanten binnen de islam aan verstokte dovemansoren is gericht.

Onze talrijke pogingen om langs die weg - de interreligieuze dialoog - tot een beter wederzijds inzicht te komen over de ware aard van onze intenties, zullen dan onherroepelijk verzanden in semantische twistgesprekken.

Het gevolg van zulke gesprekken zal er namelijk alleen nog maar verder toe leiden, dat degenen die zich van de meest parate theologische muggenzifterij bedienen, hun al te fijnmazige zeef van kennis doelbewust zullen aanwenden om de schone schijn gepaard aan algemene begripsverwarring, die nu al over de islam bestaat, slechts verder toe te laten nemen.

Een proces van het heilige liegen en vroom zelfbedrog dat alleen nog maar verder op gang zal worden gebracht, en zoals door mij al vaker omschreven uiteindelijk en even zozeer onvermijdelijk zal uitmonden in 'The Art of Taqiyya'. En zelfs onmacht tot liegen is nog lang geen liefde tot waarheid...

Ontwaakt
Nee, nee en nogmaals nee. Deze politici moeten beseffen en wel heel rap, dat het Avondland steeds meer voor de onverbiddelijke keuze wordt gesteld: zichzelf als slaaf te onderwerpen, zichzelf de status van dhimmi aan te laten meten, zichzelf tot de mohammedaanse legerschaar te bekeren, of anders zichzelf te elimineren.

Kort samengevat luidt dit van hogerhand opgelegde dictaat dat noch vanuit de context, noch vanuit het hart, noch vanuit de ratio enige tegenspraak duldt: aslim taslam. Hetgeen niets anders betekent dan, 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je in leven'. En soms verstoor je de ander het meest uit zijn vreedzame dromen, door hem te gebieden: slaap gerust verder!

Vrouwe Europa heeft zich laten verleiden tot een van de meest funeste denkwijzen die maar denkbaar is: het christelijke wensdenken. Dat wil zeggen, de goedgelovige gedachte bij de mens van goede wil, dat zodra en onder welke omstandigheden dan ook hij iemand anders openhartig en met liefde tegemoet zal treden, de ander vanzelfsprekend hetzelfde zal (willen) doen. Het is wel gemerkt de parabel van Jezus, waarin deze gebiedt de andere wang toe te keren, maar dan tot in het absurde gepraktiseerd.

Iedere profeet verkondigt zijn hazar
In het voorwoord van het boek 'Eindstrijd', samengesteld door Hans Jansen en Bert Snel, wordt het gevaar waar vrouwe Europa in toenemende mate mee wordt geconfronteerd doeltreffend beschreven: 'Sommige passages in de koran lijken eerder afkomstig uit het reglement voor de krijgskunst van een opmarcherend leger dan uit een heilig boek. De koran is het boek van een typische soldatenreligie die gaat over het vernietigen van vijanden, de verdeling van de buit en de beloning van strijders'.

Er staat nog een andere opmerkelijke passage in het voorwoord. Zij verwijst naar een studie waarmee de Londense hoogleraar Efraim Karsh, de islam vanuit 'politiek-militaire invalshoek' analyseert. Karsh komt tot de conclusie dat het niet gaat om een botsing van beschavingen, of om een strijd tussen christen en islam, maar ' van een imperiale mogendheid naar politieke heerschappij'.

Met deze meest recente inzichten tot onze beschikking, kan er niet vaak en vooral ook hard genoeg op worden gehamerd hoe in mijn optiek de islam en zijn heilige oorlog, d.w.z. strijd van de haat, oftewel jihad, aan het brein van profeet Mohammed moet zijn ontsproten.

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd en rondgebazuind met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

De Telegraaf: het suffertje van 'Wakker Nederland'...

Ik hoorde vanochtend op de radio dat een door mevrouw Verdonk ingediende motie van wantrouwen tegen het hele kabinet, het niet heeft gehaald, d.w.z. er was slechts een stem voor.

Geert Wilders: “Deze plannen zijn een aanfluiting. Het kabinet pakt de burger iedere keer opnieuw. Het wordt tijd voor nieuwe verkiezingen”.

Een column van Lucida

Wie kruipt wie in de kont
De mediageile ratelslang van GroenLinks, waarvan de giftand in feite al lang en breed is uitgespoten, Femke Halsema, greep haar kans en spoog iets in de interruptiemicrofoon: "Ik begrijp wel dat Verdonk het gat (?!) van Wilders wil opvullen, maar ik maak toch ernstig bezwaar tegen de inflatie van de motie van wantrouwen." Dit kruiperige vertoon van oppositioneel gekronkel veracht tot in het diepste wezen, en beschouw ik als typisch voorbeeld van de slang - in de zin van gemene vrouw - die zichzelf in haar eigen staart bijt.

Ik denk terug aan het vorige kabinet Balkenende, toen de partij van schrijnende grienijzers in de persoon van Marijke Vos ettelijke moties van wantrouwen (zo uit mijn hoofd drie in getal), ook en met name tegen toen nog minister Verdonk indiende. Hoezo inflatoire werking van het instrument 'motie van wantrouwen' Femke toedeloe?

Afgezien van de vraag of de motie van wantrouwen door mevrouw Verdonk niet al te opportuun was, mag zij kennelijk alleen maar op bijval rekenen wanneer vooral de linkse partijen zich van dit 'machteloze wapen' bedienen. Toch had zij inhoudelijk wel degelijk een punt, en moet ze gedacht hebben - gezien de klaarblijkelijke onmacht van de oppositie - dat alleen al met zo'n motie schermen  meer zoden aan de dijk zet dan al die nietszeggende praatjes voor de eigen partijpolitieke parochie.

Minstens even illustratief voor het bedroevende niveau van oppositie blijkt 's anderendaags de berichtgeving over het crisisdebat in de gelijkgeschakelde media. Kennelijk reikt bij de meeste journalisten het parlementaire geheugen niet verder dan 'de laatste jaren'. De Telegraaf het suffertje van 'Wakker Nederland' somt respectievelijk drie moties van wantrouwen op (door Verdonk, door de PVV en door de SP), en draagt zijn steentje ertoe bij dat de rode draad van het collectieve politieke geheugen steeds verder begint te rafelen of zelfs volledig in de vergetelheid raakt.

PVV stelt een daad
Binnen de linkse kiemlaag van zogenaamd 'vijandige' oppositie zoals zij met SP, GroenLinks, D'66 en de VVD in grote lijnen tot wasdom komt en van waaruit ook de main stream media ontkiemt, heeft het kabinet helemaal geen vrienden meer nodig. Want,

wat heeft dit kabinet nou eigenlijk - aan oppositie - nog te duchten? Driewerf niets dus! De bewindslieden in 'vak K' kunnen gewoon gezapig achteroverleunen, en wie wat beter acht slaat op de overige volksvertegenwoordigers, ziet dat die pose van lamlendigheid  door de meeste van hen wordt geïmiteerd. Het kabinet zwelgt in de arrogantie van de macht, temeer omdat het weet, ongeacht welke motie het aan zijn broek krijgt, zij geen meerderheid zal behalen zolang de coalitiepartijen de eigen rijen maar met de juiste kadaverdiscipline gesloten weten te houden.

Of die hoogmoed het kabinet nog duur kwam te staan was eigenlijk geen vraag. Want het kabinet wist natuurlijk al vooraf dat er - du moment de drie fractiewoordvoerders van de huidige coalitiepartijen bij het crisisberaad mochten aanschuiven - van oppositionele weerstand geen sprake meer kon zijn. Dit is nu achterkamertjespolitiek pur sang en verklaart - zoals meerdere partijen terecht stellen - het principe dat aan het duale stelsel ten grondslag ligt domweg voor nietig!

Gezien die partijpolitieke koehandel, getuigt het juist van principiële dapperheid waarmee de PVV gisteren al dan niet met voorbedachte rade de coulissen opzocht door demonstratief de Tweede Kamer te verlaten! Ook is het geen vraag meer wie hier nu feitelijk blaam treft, in de wetenschap dat alle maatregelen t.a.v. van het crisisplan door dit kabinet al op voorhand tot in de kleinste details blijken te zijn bekokstoofd?

Fungerend als dienstdoend decorum
Voor wat betreft het oppositionele pandemonium dat gisteren t.a.v. het hermetisch dichtgetimmerde regeerakkoord ten gehore werd gegeven: het bleek een grote schijnvertoning, een beschamend hoor- en schouwspel met Pechthold, Kant, Halsema en Hamer als hoofdrolspelers in een tweederangs act waarbij een onvervalst staaltje volksverlakkerij ten beste werd gegeven.

Moest ik er een recensie aan wijden, zou die niet anders kunnen luiden dan: 'Volkstheater van de lach', opgevoerd door toneelspelers die zowel voor de bühne als achter de interruptiemicrofoon, met buitengewoon platvloers komediespel mooie sier dachten te kunnen maken. Maar in feite was het gelijk een columbarium waarbinnen een kakofonie van meningen en standpunten door elkaar heen vlogen in een onnavolgbare schertsvertoning elkaar hoegenaamd onder de duiven te schieten.

En dan getuigt het van een grote minachting jegens de burger, als we zien hoe kabinet en Tweede Kamer tot in de kleine uurtjes bezig zijn over puntjes en komma's te bakkeleien. Als de staatshuishouding ergens door wordt geschaad, als het cynisme tegenover het Haagse gedoe ergens door wordt gevoed, dan wel door deze parlementaire improductiviteit, die de belastingbetaler ook nog eens bakken vol met geld kost.

Comédie Hollandaise
'Kleren maken de vrouw, maar de draagster bepaalt de klederdracht' en voor het overige bleek het "pauschal Geplauder" over de kleren van de keizer waarmee de oppositie zich hoofdzakelijk ledig hield, in deze trend tegenwoordig nauwlettend op de voet gevolgd door bijna de voltallige media.

Mariëtte Hamer die Femke complimenteerde met haar bijzonder gevoel voor modieuze vrouwelijke klederdracht, en Femke die dit compliment ook weer meteen aan mevrouw Hamer retourneerde. Lachen geblazen, maar niet heus! Onverteerbaar voor de serieuze burger te zien met welk een gekakel deze kippen zonder kop, zich zelf nog durven beschouwen als volksvertegenwoordigers.

En wie kan het tegen die achtergrond een machtige pressiegroep - in dit geval de FNV - kwalijk nemen dat zij voluit voor de maximale beïnvloeding van regeringsbeleid gaat, als de oppositie het bijna collectief laat afweten en enkel nog maar oog heeft voor de eigen partijpolitieke stokpaardjes en (deel-)belangen?

De regie kwijt
Bos heeft zich laten inpalmen door het grootkapitaal, en 'Balk' loenst met het oog op zijn verdere carrière wel heel erg opzichtig naar een supranationale status. Ergo: twee botsende ego's die, in hun hemelbestormende ambities niet voor elkaar onder te willen doen, 'de wil van het volk' compleet uit het oog zijn verloren.

In hun knuistjes nog slechts de contouren van een hamer lamgeslagen op het dichtgetimmerde crisisakkoord, alsmede op het staalharde aambeeld van kortzichtig electoraal eigenbelang en partijpolitieke profileringsdrang. Voor Agnes Jongerius is dit droomscenario natuurlijk een kolf naar haar hand om door deze regenteske augiasstal van slappe daadkracht en drabbig gemodder - het prototype van polderen met geen andere intentie de huidige regeringscoalitie zo of zo om in het zadel te houden - eens stevig de bezem te halen.

Voor Jongerius staat een toekomst als nieuwe hamer van de PvdA-fractie al in de sterren geschreven. Immers zo lijkt het althans: zij weet wel een vuist te maken en indien nodig daarmee ook krachtig op de onderhandelingstafel te slaan. Want wie zijn nu precies de partijen die in een gezamenlijk jubelstemming uitbarstten als gevolg van een succesvolle protestmanifestatie op het Museumplein? En wie plukt daar nu nog met een riante positie- en salarisverbetering de vruchten van?

Dit kabinet laat het corporatisme herleven.

De regering regeert, het parlement controleert, is doorgaans de mores van onze democratie. Nu Nederland met een recessie van ongekende omvang zit blijkt het kabinet na ellenlange binnenskamertjes gekonkelfoes met de regeringsgebonden fractieleiders plannetjes te hebben bekokstoofd die niet eerst aan het algehele parlement voorgelegd werden, maar eerst aan Agnes Jongerius. Haar FNV heeft een ledenaantal van circa 1,4 miljoen, maar geen mandaat van de kiezer. Ze is evenmin lid van regering of parlement. Toch stond haar neus pal voor de aangesnelde televisiecamera’s te snuiven om het land nog voor het parlement in beeld kwam te dicteren.

Een Column van Filantroop

Men had net zo goed de voorzitter van de ANWB, welke vereniging goed is voor bijna 4 miljoen leden, kunnen uitnodigen voor een mening. Het heeft dus alles van pan-socialistische acrobatiek met een dikke verwantschap aan het corporatisme, waar de voormalige PvdA-senator Edward Brongersma, met zijn lofzang op het corporatisme van de Portugese fascist Salazar, de basis gelegd heeft, en waar de PvdA mede door geïnspireerd werd.

Gisteren bleek bij monde van de fractieleider Pieter van Geel van het CDA dat de crisismaatregelen op slot zitten, en feitelijk alleen de vakbonden, werkgevers en de SER nog slechts recht van amendement hebben.

De tijden van kort na de oorlog lijken te herleven, toen het Personalistisch Socialisme de democratie maar mondjesmaat wilde herinvoeren na vijf jaar zuchten onder de Duitse bezetting. Tal van organisaties die niet op een mandaat van het volk berustten, mochten meeregeren, of kregen een veel te omvangrijke adviesinvloed.

In de fascistische staten die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw opkwamen was het corporatisme de vervanging van de democratie. Via de tijdens de bezettingsjaren snel groeiende en collaborerende Nederlandse Unie werd deze gedachte na de oorlog overgezet in wantrouwen jegens het algemene verlangen naar het herstel van de democratie.

Tal van prominenten uit de Nederlandse Unie vonden onderdak bij de pas opgerichte PvdA en KVP, in welke partijen het van het Personalistisch Socialisme walmde. Een handjevol argeloze liberalen ontvluchtten stante pede de PvdA om de VVD te stichten, en deze staatsdrift te lijf te gaan.

Er ontstond een jungle aan adviesinstanties, van welke sommigen zelfs linea recta door de Duitse bezetter ingevoerd waren, en die na de bevrijding een herstart mochten doormaken. Ondernemers werden vooral tegen afgedwongen, geldelijke bijdrage door de gilden van de PBO’s tot slaaf van de staat gemaakt. Om een sigaar te mogen verkopen was men nagenoeg ambtenaar.

De laatste jaren werd steeds zichtbaarder dat tal van overheidsinstellingen als de WRR, SCP, CPB en de SER de kostbare externe adviseurs van de kabinetten waren.

De asielmaatregelen van het vorige kabinet werden vooral dwarsgezeten door de VNG, die als een staat in de staat een eigen beleid ging voeren dat in het geheel niet steunde op het mandaat van het volk.

De pogingen om het politieapparaat te centraliseren en uit de sfeer van de gemeentelijke toko te halen, werd door diezelfde kongsi succesvol bestreden, zodat de burgemeesters over een eigen weerafdeling beschikken, en een eigen politiebeleid kunnen voeren.

Nu niet het gekozen parlement, én Wilders en zijn fractie, maar kennelijk Jongerius, de werkgevers en de SER het laatste woord hebben, lijkt het demonstratief verlaten van de Kamer door de PVV-fractie een actie tegen het corporatisme dat dit kabinet laat herleven. Het heeft er alles van dat de economische crisis misbruikt wordt om de staatsinvloed te versterken. Een verschijnsel dat zich vaker voordoet als socialisten en confessionelen de mores van het land bepalen.

Liberalen, libertariërs en vrijdenkers, u bent dus gewaarschuwd.

Wouter Bos en zijn 'duivelse listen'...

Sietse Fritsma (PVV) vindt het waanzin dat de belastingbetaler moet opdraaien voor kosten die het gevolg zijn van het feit dat migranten het vertikken om Nederlands te leren. Volgens Eberhard van der Laan (PvdA) ligt het allemaal net iets minder 'zwart-wit'.

Wouter Bos: Uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

Een column van Lucida

Duivelse listen
In antwoord op de vragen van Fritsma, laat de PvdA-integratieminister Eberhard van der Laan weten, dat vooral in de gezondheidszorg tolken worden ingezet ten behoeve van vreemdelingen die geen Nederlands spreken: "Gebrekkige communicatie mag geen invloed hebben op de kwaliteit van de diagnose, de therapie of het medicijngebruik." Volgens Van der Laan is communiceren in het Nederlands de norm en moeten mensen zonder tolk kunnen en willen, maar, "soms is het niet goed mogelijk om in het Nederlands te communiceren, hoewel dat wel essentieel is. Dan wordt een tolk ingezet."

       

Wat ooit als opperste daad van menswaardigheid - de motie van Wouter Bos voor een algemeen pardon - op diens politieke conto werd bijgeschreven, staat inmiddels in geen enkele verhouding meer tot hetgeen hiervoor middels extra heffing bij de belastingbetaler in rekening wordt gebracht. Wat de kosten betreft die aan generaal pardon verbonden zijn, komt Wouter Bos steeds meer in het krijt te staan. We houden nu al ons hart vast welke gigantische misrekeningen in de toekomst nog verder allemaal op ons af zullen komen.

       

Op duivels listige wijze rekende Wouter Bos ons voor, dat het bedrag gemoeid met het algemeen pardon, 'slechts 50 miljoen euro zou bedragen'. Hij motiveerde die berekening uit de losse pols als volgt: "Het pardon kan ook veel opleveren omdat veel asielzoekers nu de kans krijgen zich productief te maken."

       

We weten ondertussen dat deze al te "rooskleurige" voorstelling van zaken door harde feiten en dieprode cijfers is achterhaald, en dat waar de Boswachter kapt niet zomaar wat spaanders vallen.

       

Onlangs nog, weigerde Jet Bussemaker (PvdA), ondanks een motie van enkele partijen in de Tweede Kamer, volledige openheid van zaken te geven omtrent de enorme stijging in de uitgaven van de AWBZ-gelden. Bussemaker weet zich nu al weer ruim twee jaar voor kritiek op haar deels oneigenlijke uitgaven geruggensteund, omdat een meerderheid van Kamerleden, kritische vragen over AWBZ-bestedingen nog steeds ten onterechte opvat 'als oneerbare aanval op de kwetsbaren'. Het begrip de meest kwetsbare groepen is, zoals bekend, voor de PvdA de sleutel naar de harten van het meer hulpbehoevende electoraat.

Om zicht te krijgen op de duivelse listen van boekhoudkundig rekenwonder Wouter Bos, verwijs ik naar mijn artikel 'De sociaal-christelijke leugenfabriek'. Destijds nog in de oppositie, sprak Wouter Bos niet mis te verstane taal: "Waarom geldt het recht op AWBZ voor alle ingezetenen, dus ook meteen voor alle immigranten? Moeten we de basis niet gewoon veranderen? Moet die niet strenger en selectiever worden gedefinieerd?"

               

Geamputeerd vertrouwen
Een burger met een modaal inkomen draagt via premies jaarlijks 4.000 euro bij aan de AWBZ, dit is omgerekend ruim 300 euro per maand. Nochtans wordt een meerderheid van de Tweede Kamer al iebelig, wanneer minder suffende Kamerleden, zoals Fleur Agema (PVV), over de AWBZ kritische vragen stellen.

       

De meeste Kamerleden houden zich liever muisstil of slaan de plank soms volledig mis. Zo ook Agnes kant (SP): "Aan onderzoek over het toenemende beroep van (gedragsgestoorde) jongeren op de geestelijke gezondheidszorg, zie ik niet zo veel. Ik weet wel hoe het zit."

       

En hoe zit het dan? En wie zijn die controlerende volksvertegenwoordigers die zich in een beschamend stilzwijgen hullen. En welke partijen prikken wel door het schier ondoorgrondelijk rookgordijn van halve waarheden en hele leugens heen? Als die rook eenmaal om ons hoofd is verdwenen: en we helder zicht krijgen op de wanpraktijken zoals die stelselmatig omtrent de kosten van de AWBZ-regelingen en het generaal pardon plaats hebben, misschien dat dan ook bij het merendeel van stilzwijgend instemmende Kamerleden de schellen van de ogen vallen! Maar voorlopig mogen we geen enkele doorbraak verwachten bij de huidige regeringspartijen?

       

Agnes Wolbert (PvdA-fractie): "Ik vond en vind nog steeds dat ik heel goed geïnformeerd ben over de besteding van AWBZ-geld. En ik kan vragen om extra informatie en dan krijg ik die." Ja dank je de koekoek! Zij zal de laatste zijn die de duivelse listen van haar eigen partij onthult.
Of Esmé Wiegman (CU-fractie), die desgevraagd laat weten: "Met de verstrekte informatie door Jet Bussemaker goed uit de voeten te kunnen."
Of Jan de Vries (CDA-fractie): "Tot op heden heb ik geen behoefte aan extra informatie. Ik krijg verslagen van het Centrum Indicatiestelling Zorg, de Nederlandse Zorgautoriteit en zorgverzekeraars, en daarmee acht ik mij voldoende geïnformeerd."

Voor een antwoord waar die stijgingen van de AWBZ-gelden mogelijk wel verband mee houden, verwijs ik derhalve naar het artikel, 'Jet Bussemaker: Sterk staaltje autistisch gedrag'. Hierin tracht ik meer duidelijkheid te scheppen t.a.v de vragen die de AWBZ-uitgaven oproepen: behalve dat ik in deze wel een directe link zie tussen het generaal pardon van '27.000 geestelijke zorgbehoevende ex-asielzoekers', wijs ik nog op tal van andere (onderliggende) oorzaken op grond waarvan de AWBZ-gelden de pan uitrijzen.

                    

Tot 't merg uitgezogen
Hoe nu de belastingbetaler een gigantische poot uit te draaien zonder zelf door het sterk en sociaal zorgmandje te vallen? Wouter Bos weet het antwoord, maar houdt de kaken stijf op elkaar. Aan ons de taak klare lucht te scheppen in de bedwelmende dampen rondom de AWBZ en het generaal pardon, temeer daar een groot deel van de journalistiek het allemaal wel lijkt te geloven.

   

En vanwege de journalistieke onverschilligheid t.a.v. beide dossiers, ziet Wouter Bos - hierbij geholpen door zijn christelijke rentmeester Jan kees de Jager (CDA) - zijn kans schoon om de 'witte' belastingbetaler domweg het vel over de oren te trekken, door met cijferkundig gegoochel het kostenplaatje dat aan 'zijn' generaal pardon hangt, met duivelse listen, uit de driedubbele cijfers te houden.

Hiervoor moet hij bij collega bewindslieden met het oog op hun respectievelijke bestedingsruimte onderhands wel de nodige mist creëren. En dit leidt tot de huidige onevenredige verhoudingen t.a.v. (oneigenlijke) uitgaven waarover Wouter Bos (toen hij en zijn partij nog oppositie voerde) in een interview met Elsevier krasse woorden sprak: "Minder rechten voor immigranten."

           

Wouter Bos: uw woorden en daden zijn gewogen en 'logen en ijdel' bevonden...

   

Welke uitspraken waren het zoal: hij wilde 'nieuwe migranten minder snel toegang geven tot de sociale zekerheid dan Nederlanders'. Hij zei geschrokken te zijn, hoe het (vorige) kabinet wat betreft dit onderwerp niet verder kwam dan te zeggen, 'dat er bij de ziektekostenregeling niets kon, omdat je daar als ingezetene nou eenmaal recht op hebt'.

En verderop in betreffend interview: "Het idee om migranten pas na verloop van tijd dezelfde rechten te geven, tot nu toe niet is uitgevoerd, is aan de 'justitiemaffia' te wijten. Ministers constateren altijd maar weer dat als ze iets willen veranderen, het niet mag van justitie, omdat er een wet of een verdrag in de weg zit."

               

'Slaapt zacht en tekent in voor uw kist'
We zien dus hoe Jet Bussemaker haar eigen vice-premier rugdekking geeft door wat meer "pyjamadagen" in te stellen; door ouderen zonder de meest basale verpleging gewoon wat langer aan hun lot over te laten. Geld stinkt niet: neem maar eens een kijkje in een van de vele verpleeghuizen waar de stank van urine je tegemoet komt zodra je de eerste stap over de drempel zet.

       

Ongetwijfeld zal het in veel gemeenten niet anders zijn, maar ik kan slechts uit ervaring over de onmenselijke omstandigheden in veel Amsterdamse verpleeghuizen spreken: het Dr. Sarphatihuis omdat de stank er niet te harden is, ook wel de 'Roetetoeter' genoemd; verpleeghuis Vreugdehof van hetzelfde laken een pak en daarom ook wel 'Tranendal' genoemd; verpleeghuis Slotervaart waar mensen in een stoel worden geplaatst en de rest van de dag verweesd, in hun pampers vol ontlasting, voor zich uit mogen staren, en hun pijn vanwege de chronische doorligplekken in uitgemergelde stilte mogen verbijten.

       

De vuilnisophaaldienst voor fecaliën die Dr. Sarphati nog heeft ingesteld, zou hij zich toch heel anders hebben voorgesteld: hij zou zichzelf in zijn graf omdraaien als hij weet had hoe zijn verheven idealen - waar men eertijds nog in kon geloven - tegenwoordig bij het grofvuil zijn gezet!

Heus als de beerput eens open zou gaan over de mensonterende praktijken, dan zou de stank niet meer te harden zijn. Maar namens haar baas en christenmens Ab Klink (CDA), kan Jet Bussemaker gewoon onverstoorbaar doorgaan met het hanteren van de messcherpe kaasschaaf jegens juist die groepen (autochtone) mensen die het minst weerbaar zijn en over het meest machteloze orgaan van belangenbehartigers beschikken.

               

Syndicaat van Lobbyisten
Wil je wel iets voor elkaar krijgen, moet je toch echt een beroep doen op de maffiapraktijken binnen organisaties van de GGZ en Centra voor Indicatiestelling, waarbij 'gedragsgestoorde jongeren' massaal een Wajong-uitkering toegestopt krijgen. Waarvan de zorgverleners hun allochtone patiënten nareizen om die groep ook in land van herkomst op de juiste wijze te kunnen pamperen.

       

Het is zoals het bericht over moskeeën die zogenaamd de samenleving geld opleveren: miljoenen die naar het moslimse smaldeel worden geloodst, maar waarvan slechts de fractie die hieruit voor het algemeen nut ten bate wordt gemaakt, door de newspeak-media op oogverblindende wijze aan ons wordt voorgerekend. De andere kant van de medaille blijft tot dusver structureel onderbelicht. Maar ja sinds de dag, dat dit kabinet besloot dat zelfs een leugentje die asielzoekers over hun persoonsgegevens hadden opgehangen geen beletsel meer hoefde te vormen om alsnog op clementie te mogen reken blijkt het voorliegen meer regel dan uitzondering.

En dit alles om de miljoenen aan subsidies, die de huidige regering overwegend t.b.v. het moslimmanische doelgroepenbeleid over de balk smijt op duivels listige wijze (af-)gedekt te krijgen. We denken aan de taferelen in de Amsterdamse Diamantbuurt en andere moslimse/Antilliaanse gangs: 'gedragsgestoorde jongeren' met zogezegd ADHD die op kosten van de AWBZ met de taxi naar de bios of voetbaltraining kunnen; die, vermeende educatieve, snoepreisjes aangeboden krijgen naar Marokko etc. etc. En dit alles om het "Marokkanenprobleem" aan de buitenwacht met veel multisoft welzijnsjargon, zogenaamd als incidenten, of als kinderziekten van voorbijgaande aard af te kunnen doen.

               

De potverteerder leeft inhalig voort
Tot slot: Nog voordat de verkiezingen plaats vonden - die tot de huidige godvergeten regeringscoalitie heeft geleid - voorzag ik reeds dat Wouter Bos Minister van Financiën zou worden. (Zie in dit verband het artikel: 'Een banaan uit eigen boom'.)

       

Nu kunnen we zelf doorrekenen, mede met dank aan Hélène Bleyers, hoeveel het PvdA-stokpaardje van het generale pardon de belastingbetaler werkelijk kost, en hoezeer de cijfers die de purperblauwe firma list&bedrog ons voorrekenen hiervan afwijken.

       

Nu we ook merken, hoe onze solidariteit tegenover de nieuw groep medelanders systematisch wordt overvraagd, zouden we dan eigenlijk niet principieel moeten overwegen - ondanks het doekje voor het bloeden dat dit kabinet ons denkt aan te kunnen bieden - of het nog wel met ons geweten is te verenigen, de alsmaar stijgende premies en belastingen zonder slag of stoot voor onze rekening te nemen? (Ongeacht de ongetwijfeld talloze rechterlijke uitspraken, dwangbevelen die we aan onze broek zouden krijgen; iets wat binnen de asiel-advocatuur als 'sterk en sociaal verzet' wordt gerechtvaardigd.)

Eens zien of Wouter Bos dan ook een generaal pardon uit de hoge tovenaarshoed zal weten te goochelen, of zoals Albayrak (PvdA) t.b.v. de weigerburgermeesters doet, bereid is over zijn hart te strijken. Met als motivering het anders onbeheersbaar oplopende schatkisttekort - wat hij destijds als argument voor het almaar stijgende aantal asielzoekers aanvoerde - "beheersbaar te houden!"...

Islamitische jonge vrouwen staan onder sterke sociale controle

Bron: Nieuw Religieus Peil Denemarken, maart 2009

Uit een onderzoek van het ministerie van Welzijn en Gelijke Kansen blijkt dat er sterke sociale controle en religieuze intimidatie plaatsvindt onder jonge islamitische vrouwen.
Het zijn vooral jonge islamitische mannen die de controle voor hun rekening nemen. Ze letten erop of meisjes een hoofddoek dragen. Er wordt steeds gevraagd waar ze heen gaan. Meisjes zonder hoofddoek krijgen steeds te horen dat ze zich moeten schamen. Ook voelt een groeiende groep vrouwen zich gedwongen te trouwen met een man die al een vrouw heeft.
Voor het onderzoek werden 34 islamitische vrouwen en 11 niet-moslim leerkrachten geïnterviewd. Een van de leraressen noemt de sociale controle een immens probleem. Minister voor Gelijke Kansen Karen Jespersen hoopt dat de jonge islamitische vrouwen in de toekomst in staat zullen zijn de mogelijkheden die Denemarken hen biedt aan te pakken.
Parlementlid Martin Henriksen stelt naar aanleiding van het onderzoek voor om islamitische gebedsruimtes en hoofddoeken in onderwijsinstellingen te verbieden zodat fundamentalisten minder mogelijkheden krijgen sociale controle uit te oefenen.

Islamitisch prediker Khalid Yasin populair onder jongeren

Uitzending Netwerk  van 23 maart 2009

             

                  

bekijk de reportage

             

        Een portret van de islamitische prediker Sjeik Khalid Yasin. Yasin is erg populair onder jonge moslims in Nederland en wordt vergeleken met Malcolm X. De PVV, CDA en PvdA stelden begin dit jaar Kamervragen over de komst van deze Amerikaan vanwege controversiële uitspraken die hij in het verleden deed.

Geplaatst door Joop

Een dikke duim van Kader Abdolah voor de Ayatollah’s

een column van Filantroop

Men stelle zich voor, het is 1944 en een bekende Duitse literator zegt over de nieuwe orde: “Er is een harde werkelijkheid die we moeten accepteren: het nationaal-socialisme is een historisch feit. Zij zijn altijd politiek diep betrokken geweest in de Duitse geschiedenis en hun komst was daarom onvermijdelijk.” Het lijkt me niet dat deze bekende Duitser met zo’n uitspraak een vluchteling voor het nationaal-socialisme was, maar eerder een verdediger van deze ideologie. Maar nee, het gaat helemaal niet over die tijd en het nationaal-socialisme, maar over een regime dat naast olie als belangrijkste uitvoerproduct, het moslimextremisme kent, en met agressie het Midden-Oosten tot brandhaard heeft verklaard door terreurorganisaties te steunen en te bewapenen. Het regime dat graag met hoogwerkers en gesteente werkt om mensen te doden, en daarmee het eigen volk al decennialang terroriseert, valt blijkens zijn geschriften, bij Kader Abdolah in de goede aarde waarin de vele lijken van de Ayatollah’s liggen te rotten.

Dat vluchtelingen het ontvluchte regime niet altijd onwelgevallig bejegenen, mocht al eerder blijken toen vluchteling Farah Karimi verscheidene keren het Iran van de Ayatollah’s bezocht. We zien de Somalische trek richting glasindustrie. En er wordt met regelmaat vakantie gehouden in ontvluchte landen. Maar dat vluchtelingen het opnemen voor het regime dat zij beweren ontvlucht te zijn, blijft een curieus verschijnsel.

In dit land kun je maar beter geen kritiek hebben op de islam. Tallozen moeten zich beveiligen, worden in elkaar gemept zoals Ehsan Jami, of dreigen gedood te worden, zoals in het exemplarische voorbeeld, Theo van Gogh overkwam. Ik waag te veronderstellen dat van Ayaan Hirsi Ali hooguit een pak koffie overblijft als ze zich hier of in Somalië in de openbare ruimte zou wagen.

Kader Abdolah daarentegen kan gewoon over straat zonder om te hoeven kijken. En na zijn: “Er is een harde werkelijkheid die we moeten accepteren: de Ayatollah’s zijn een historisch feit. Zij zijn altijd politiek diep betrokken geweest in de Iraanse geschiedenis en hun komst was daarom onvermijdelijk.” Kan hij vrolijk fiedelend als een spotvogel in het veld zich voortbewegen. Juist ja, de spotvogel, die als geen ander vogels weet te imiteren met vocalises waarmee menige ornitholoog om de tuin geleid wordt.

En zo ook onze altijd zo vriendelijke overheid, die typen als Kader Abdolah in het hart sluiten, een gouden veer in het zitvlak persen en met een ridderorde verafgoden. Maar oprechte islamcritici demoniseren en tot opgejaagd wild verklaren.

Nog even, en Mussert wordt gerehabiliteerd en in een praalgraf gestort.

Het SP Tweede Kamerlid Sadet Karabulut , vragen over Tariq Ramadan

Bron GayKrant

Het SP Tweede Kamerlid Sadet Karabulut heeft voor het vragenuur van vandaag in de Tweede Kamer mondelinge vragen aangemeld over de islamitische wetenschapper Tariq Ramadan. Dit naar aanleiding van de berichtgeving in de Gay Krant. Rond het middaguur maakt de griffie van de Tweede Kamer bekend of de vragen op de agenda van deze week geplaatst zijn. Gezien de actualiteit is de kans daarop groot. Het debat is om 14.00 uur live te volgen via Nederland 1.

Het gaat dan met name om uitspraken op cassettes in het Frans over vrouwen als: “Er is een belangrijke regel voor god (Allah). Als je probeert aandacht te trekken door je manier van doen, of door het gebruik van parfum, door je verschijning of door je gebaren, dan bewandel je niet de goede geestelijke weg.”

En over homo’s: “Een man is bedoeld voor een vrouw, en een vrouw voor een man.” En even verderop: “De boodschap van de islam is op dit punt heel helder: homoseksualiteit is niet toegestaan, is niet iets wat valt binnen de algemene opvatting over de mens. Homoseksualiteit is niet iets wat men in de islam kan toestaan.” En bovenal: “Dit probleem blijkt een storing, een verkeerd functioneren en een onevenwichtigheid”.

Op cassette QA 38 (timer 33:10) zegt Ramadam : “Dieu a voulu un norme et ce norme est “l’homme pour la femme et la femme pour l’homme” (timer 33:32) “Le message de l’islam de ce point de vue là est clair. ça n’est pas permis, ça c’est pas quelque chose qui entre dans la conception générale de l’homme.” En een paar secondes later: “L’homosexualité n’est pas quelque chose qu’on considère admis en islam”.

En: “Ce comportement révèle une perturbation, un dysfunctionnement, un déséquilibre.” Op cassette QA 37 (timer 15:05) zegt Ramadan over vrouwen: “….dans la rue, mesure veut dire, on doit toujours avoir les yeux collés au béton.”

En op cassette QA 5 (timer 41:36): “Il y a un principe devant dieu. Si tu cherches á attirer le regard par les formes, ou par le parfum, ou par l’apparence, ou par les gestes, tu n’es pas dans le cheminement de la spiritualité.”

Ramadan ontkent dat hij de uitspraken zou hebben gedaan, maar de bewuste cassettes zijn in het bezit van de Gay Krant en inmiddels ook van de gemeente Rotterdam en de Tweede Kamer-fractie van de SP.

De ontkenning van Ramadan is niet nieuw. Eerder ontkende hij eveneens zijn eigen citaten zoals die werden aangehaald door de oud-politicus en Eurocommissaris Frits Bolkestein en de Franse journaliste Caroline Fourest.

Uitgerekend deze week eist Tariq Ramadan toegang tot de Verenigde Staten. De omstreden wetenschapper doet dit door middel van een steungroep. Die eist dat hun voorman, verbonden aan de Erasmus Universiteit en de gemeente Rotterdam, weer zonder problemen naar Amerika kan afreizen. Dat meldt de vooraanstaande Franse krant Le Temps vandaag.

In 2004 werd aan Ramadan geen inreisvisum verstrekt met een verwijzing naar zijn sympathieën voor ‘terroristische activiteiten’, zo schrijft de krant. Deze week dient de zaak opnieuw voor het Hof van Beroep in New York. Zijn aanhangers menen dat onder de nieuwe president Barack Obama de inreisregels zullen worden versoepeld.

Tariq Ramadan werd destijds uitgenodigd door de Universiteit van Notre Dame (Indiana). Het Bush-regime verwachte door de toespraak van Ramadan een ‘vloedgolf van vijandigheid’. Met een beroep op de Patriot Act, die van kracht werd na 11 september 2001, weigerde Washington een inreisvisum.

In 2006 werd ook al beroep aangetekend door de steungroep achter Ramadan. Toen werden ze in het ongelijk gesteld omdat Ramadan in verband werd gebracht met een Palestijnse verzetsbeweging die door Washington op een lijst van groepen die het terrorisme steunen was geplaatst.

Ramadan zelf reisde het afgelopen weekend van Parijs naar Noorwegen ter opluistering van de Noorse vertaling van een van zijn boeken.

“Vandaag”, zegt Ramadan in de Noorse krant VG, “zijn veel te veel van de 15 miljoen moslims in Europa te passief. Dat ligt aan de houding van westerse niet-moslims.”

Moslims luisteren volgens hem te veel naar westerse geluiden, “maar anderzijds denken ze onterecht dat enkele van hun conservatieve tradities door de islam zouden zijn voorgeschreven”.

Ramadan wil met zijn boek bereiken “dat moslims een volwaardige plaats zullen veroveren als burger in de samenleving van de nieuwe landen waar ze naartoe zijn getrokken. Hij acht de islam van wezenlijk belang om actief te kunnen streven naar een betere en meer rechtvaardige wereld”.

Ramadan roept zijn volgelingen op om zich actief in te gaan zetten bij vrijwilligerswerk om zo meer invloed te kunnen uitoefenen op de westerse samenleving.

PvdA: 'wind of change'

Frans Timmermans (PvdA): "In de partij van de arbeid die nog steeds terecht de ambitie heeft om een brede volkspartij te zijn, komen alle smaken voor die ook in de Nederlandse samenleving voorkomen. Kijk, wij zijn niet een partij zoals de partij van de heer Wilders, die iedereen dicteert wat ze moeten vinden en anders kunnen ze oprotten. Bij ons is discussie. Maar helaas als je tegenwoordig maar een grote mond opzet en iedereen die voor behoedzaamheid pleit voor lafaard uitmaakt dan scoor je. Ach, weet u mevrouw Polak dat is in een pluriforme samenleving funest."


Frans Timmermans: "Het is logisch dat iedere nationale politicus eerst denkt aan het eigen volk."

Een column van Lucida

We mogen gerust zeggen dat het streven de moslimmanische modderschuit, d.i. de PvdA, uit het slop te trekken en de lofzang op zowel zijn vermeende nieuwe koers als ook op zijn alom bewierookt boegbeeld na een korte tijdsspanne van land in zicht, alsnog jammerlijk schipbreuk heeft geleden.

Je moet toch echt een sociaaldemocraat in hart en nieren zijn - eentje zeg maar die vanaf de geboorte vastgekoekt zit aan de ressentimenten van zijn bloedrode moederkoek - om zo stekeblind de loftrompet af te steken over een allegaartje van banale baantjesjagers en onbeschaamde opportunisten zoals die door de PvdA gevormd wordt.

Niet dat de meeste andere partijen zich hiervan onderscheiden, maar die worden in elke geval nog enigszins geremd door wat men in de volksmond ook wel 'valse' schaamte noemt. Maar niet de sociaaldemocraat 'nieuwe stijl' die stevent aan alle schaamte voorbij: de ene dag waait hij op hoop van zegen met een salafistische sirocco mee, om 's anderendaags als het hem zo uitkomt al weer even zo makkelijk zeil te maken voor een passaatwind die dan toevallig de kop opsteekt.

Dan zijn er nog de sociaaldemocraten die zichzelf eufemistisch liefdevol lid van de PvdA noemen: daarmee eigenlijk verhullend dat ze zich binnen die partij geen raad weten met hun ontheemde, quasi vrijzinnige pariastatus. Liefdevolle leden die gewoonweg niet principieel genoeg zijn - zeg maar domweg de wilskracht ontberen - om de navelstreng die deze buitengewone categorie sociaaldemocraten nog met de moederpartij verbindt eigenhandig door te knippen.

En onderwijl dat vervloekte getoeter in media, op tv en radio, en in tal van columns tegenover een ieder die het maar wil horen, dat er nu echt een frisse, spectaculaire nieuwe wind door het oude socialistische denken waait.

Partijpolitieke zandmannetjes die, zonder het misschien zelf te beseffen, hun laatste restje goede politieke zeden, als sociaaldemocratische souteneurs voor een handjevol strooizand verkopen. Zand dat ze niet alleen in andermans, maar vooral ook in hun eigen ogen strooien, bij elke poging de voor hun onverteerbare werkelijkheid - namelijk dat hun PvdA zichzelf in een verpletterende staat van zelfislamisering bevindt - maar niet onder ogen te hoeven zien!

Er moet toch wel al heel veel vaste grond onder je voeten vandaan zijn gezakt, om jezelf aan losgeslagen plechtankers als Wouter Bos, Guusje ter Horst, Job -softie- Cohen, Mariëtte Hamer, Bert Koenders, Jet Bussemaker, Frank Heemskerk, Lilianne Ploumen, Frans Timmermans, Nebahat Albayrak alsmede de vele Ahmeds, Mohammeds en andere moslimse excuustruzen vast te willen klampen.

Het wassende water staat ze in feite tot aan de lippen. Maar de liefdevolle leden van de PvdA zijn jongens en meiden van stavast, zelfs als de modderschuit waar ze op zijn aangemonsterd aan alle kanten lek is geslagen en inmiddels vervaarlijk begint te kapseizen; staan ze nog altijd met beide benen in de modder.

Terwijl alle idealen die de partij ooit met verve verkondigde thans als schurend woestijnzand door haar vingers glipt, werken de sociaaldemocratische Pimpfen en vaandeldragers onverdroten aan de meest futuristische zandkastelen vervuld van adembenemend  morgenrood. Op het oog stuk voor stuk bijzonder vernuftige bouwsels compleet ingericht met voor- en achterkamertjes met aansprekende namen als 'wind of change', 'oase', 'fata morgana', 'fitna' en 'jihaad'.

Maar even zo plots staan ze weer als beteuterde kleuters met betraande oogjes glazig voor zich uit te staren, als al hun mooie dromen door de eerstvolgende tsunami van islamisering als verdronken idealen onverbiddelijk overspoeld zullen worden. Maar niet getreurd, want hiervoor heeft de partij haar bataljons van indammers, onderwijzers, sportleraren en multisofte welzijnswerkers achter de hand.

Ach, zo wil de 'jeugdige' overmoed het doen geloven: ons Jungvolk behoort de morgen toe en weldra zal er weer een nieuw getijde aanbreken, en in de eb van hun kinderlijke gedreven sociale en sterke droomwereld, begint het gewoon weer van voor af aan: driewerf voorwaarts, met schepjes, vormpjes, schelpjes en vergietjes vol van zilt water, hand in hand als de wiedeweerga aan den arbeid makkers. En met de heilstatelijke utopie strak voor ogen zal de PvdA de laatste zijn die haar kinderen met het badwater weggooit!

Kameraadschappelijk de schouders eronder op naar het zoveelste zandkasteel van schuivende panelen – stroom opwaarts, op volle kracht koersend op het kompas van nieuwe vormen en gedachten. Opwaarts ook, naar nieuwe sociaaldemocratische vergezichten met het rode vaandel fier met alle winden mee, wapperend op een duinenrij aan de voet van een ruisende zee. En de belastingbetaler, ach die betaalt zich blauw...

Marokkaanse namenlijst moet niet geboycot worden op gemeentehuis

Bron:NRC

Het pleidooi van Mohammed Benzakour voor een verbod op de Marokkaanse namenlijst klinkt liberaal, maar is onrealistisch. Elke overheid bemoeit zich met de voornamen van haar onderdanen. Ook de Nederlandse.

Marokko kent een lijst met toegestane en verboden voornamen voor kinderen. Bepaalde voornamen, of deze nu on-islamitisch, on-Marokkaans, onethisch of onfatsoenlijk zijn, mogen in Marokko niet aan kinderen worden gegeven.

Ook Nederlandse ambtenaren gebruiken die lijst. Ze waarschuwen aan de hand daarvan de Marokkaanse ouder die bij de aangifte van een pasgeboren kind een ‘verboden voornaam’ voor het kind wil, dat die naam op het consulaat en in Marokko op problemen kan stuiten.

Mohammed Benzakour hekelde in de NRC Handelsblad van 15 februari deze ‘lijst van verboden voornamen’. Zijn standpunt lijkt te zijn dat de overheid – de Marokkaanse en de Nederlandse – zich nergens mee moet bemoeien. Ouders moeten vrij zijn in de keuze van de voornaam van hun kind. Dat klinkt heel liberaal, maar het is onrealistisch gezien het feit dat elke overheid zich bemoeit met voornamen. Een oproep dat Nederlandse ambtenaren de lijst links moeten laten liggen is daarnaast in strijd met het huidige recht dat voorschrijft dat ambtenaren soms Marokkaans recht moeten toepassen.

Even zoeken op internet laat zien dat elke overheid zich met de voornamen van haar onderdanen bemoeit. Engeland en Amerika zijn heel liberaal. ‘Satan’ en ‘Lucifer’ zijn in de meeste Amerikaanse staten mogelijk, maar je kind ‘Fuck’ noemen is in strijd met de zeden en mag dus niet. Nieuw Zeeland verbood in het verleden ‘4Real’, Zweden ooit ‘Staalman’, Portugal heeft een verboden lijst met daarop onder andere ‘Lolita’, ‘Maradona’ en ‘Mona Lisa’, in Duitsland mogen ‘Judas’, ‘Kain’ en ‘Adolf Hitler’ niet en was vroeger ook ‘Jesus’ verboden. In Spanje daarentegen is ‘Jesus’ een heel gebruikelijke naam. Het verbod op bepaalde namen heeft met de geschiedenis, de cultuur en de religie van een land te maken. Doorgaans beroept een land zich erop dat het gaat om de bescherming van het kind, dat met bepaalde namen gepest of buitengesloten zal worden.

Marokko is een islamitisch land of baseert in ieder geval zijn identiteit op de islam. Het Marokkaanse wetboek van familierecht is grotendeels gebaseerd op het islamitisch recht. Een naam moet in Marokko in overeenstemming zijn met de ‘Marokkaanse identiteit’. Vele Berberse maar ook Joodse en christelijke namen zijn mogelijk, behalve als deze niet in overeenstemming is met die Marokkaanse en Islamitische identiteit. ‘Moussa’ (‘Mozes’) mag dus wel, maar niet de naam van een Berberse leider die een heidense naam heeft of zich in een ver verleden heeft verzet tegen de Marokkaanse staat en tegen de Islam.

Benzakour spreekt van ‘geschiedvervalsing’ als Marokko pre-islamitische namen verbiedt. Je zou het ook als een erkenning van die geschiedenis kunnen zien – juist het taboe toont immers het verboden terrein. Maar volgens de logica van Benzakour doet ook Duitsland aan geschiedvervalsing – met een religieus tintje – door de naam ‘Kain’ te verbieden, om het over ‘Adolf Hitler’ maar niet te hebben. Overigens verbiedt de Nederlandse wet namen die ‘ongepast’ zijn of die overeenstemmen met bestaande geslachtsnamen. Je kind ‘Amsterdam’ noemen, ‘Jansen’ of ‘Retemooi’ is hier niet mogelijk. Volgens Amerikaanse normen is dat een ernstige beknotting van onze vrijheid, zoals de vrijheid van Marokkaanse ouders volgens de maatstaf van onze normen wordt beperkt. Discussie over namen is interessant en misschien levert het ook iets op (culturen veranderen immers), maar wat vooral naar voren komt is de culturele en historische bepaaldheid van keuzes. Met die kennis in het achterhoofd is het niet vreemd dat Marokko zich bemoeit met naamgeving. Ook het kruid van de mensenrechten, die onder andere het familie- en gezinsleven beschermen, is daar niet tegen opgewassen. Diezelfde mensenrechten zeggen dat de overheid kan ingrijpen als ‘de goede zeden’ moeten worden bewaakt. En die ‘goede zeden’ verschillen per land.

Maar hoe zit het met ambtenaar van een gemeente in Nederland die tegen de Marokkaan die zijn kind komt aangeven zegt: “U weet dat die naam volgens het Marokkaanse recht niet toegestaan is?” Hier moeten we twee situaties onderscheiden. Ten eerste: Als de Marokkaanse aangever alleen de Marokkaanse nationaliteit heeft, dan moet – het Nederlandse recht schrijft dat voor – Marokkaans namenrecht toegepast worden. Een Nederlandse ambtenaar mag dus geen in Marokko verboden naam inschrijven. Ambtenaren zijn in die gevallen verplicht om de ‘verboden namen’ lijst te gebruiken. Ten tweede wijzen gemeenten en individuele ambtenaren erop dat zij de lijst als serviceverlening zien en hem gebruiken om Marokkaanse Nederlanders (met dubbele nationaliteit) op mogelijke problemen te wijzen als zij hun kind op het Marokkaanse consulaat aangeven. In geval van dubbele nationaliteit moet Nederlands namenrecht toegepast worden. Ambtenaren mogen in die gevallen geen namen weigeren, tenzij die naam in strijd is met het Nederlandse recht. Als Marokkaanse Nederlanders echt een bepaalde naam willen, moeten ze zich beroepen op het Nederlandse recht. Een goede ambtenaar moet zich er echter ook van overtuigen dat ouders weten wat de gevolgen zijn van de keuze voor een bepaalde naam. Het getuigt van kennis van de multiculturele samenleving als een ambtenaar een burger erop wijst dat een naam weliswaar in Nederland is toegestaan, maar dat in andere situaties (consulaat, Marokko) een naam problemen kan opleveren. De weldenkende burger mag vervolgens zelf kiezen.

Burgemeester Aboutaleb heeft gezegd dat hij de lijst met verboden namen zou verbranden als hij hem op het Rotterdamse stadhuis zou tegenkomen. Dat is onverstandig, want daarmee ontneemt hij zijn ambtenaren belangrijke kennis waar Marokkaans-Nederlandse kinderen en ouders de dupe van kunnen zijn. Het is bovendien in strijd met het Nederlandse recht, want zijn ambtenaren moeten soms Marokkaans namenrecht toepassen. Nederlandse ambtenaren moeten wel degelijk de namenlijst in hun bureaula hebben liggen, en wel tussen de verboden namenlijsten van Duitsland voor de Duitsers die in Nederland wonen, van Frankrijk, van Polen, enzovoort.

Moslim-guru pakt Rotterdam in

Bron: Volkskrant

Geen daden maar woorden, is het officiële motto in Rotterdam. Er wordt wat afgebabbeld over integratie: kost wat, maar dan heb je ook niets.

Rotterdam is een stad van geen woorden maar daden. Daar is de afgelopen jaren onder de bestuurders kennelijk verandering in gekomen. De daden van de gemeente Rotterdam zijn in ieder geval weinig krachtig.

Ze bestaan eruit dat men anderen inhuurt om woorden te spreken. Zo werd de omstreden moslim Tariq Ramadan aangetrokken als gasthoogleraar Identiteit en Burgerschap aan de Erasmus Universiteit. Rotterdam bekostigt de leerstoel zoals de stad Ramadan ook betaalt voor het uitvoeren van zogeheten ‘integratieopdrachten’.

Dialoog
In totaal werd in 2 jaar voor het hele gebeuren 1,2 miljoen euro in Ramadan geïnvesteerd. Waarom? Ramadan voert voor Rotterdam ‘de sociale dialoog’. Met wie? Met Rotterdammers. Wat is een sociale dialoog? Dat is wat Ramadan daar in Rotterdam voor veel geld schijnt te voeren.

Na aankomst in de stad zonder hart, ging Ramadan van maart tot en met juni 2007 op een door de gemeente georganiseerde stadstour. Hij sprak met  organisaties van migranten over burgerschap en integratie en over de vraag hoe het standsburgerschap gerealiseerd kon worden.

Stadsbabbelaars
Trots presenteerde de gemeente een verslag van deze onderneming. In dit kleurige cahier is ook een interview te lezen met de inmiddels afgetreden Groen Links wethouder Orhan Kaya. Volgens hem is uit de stadstour van Ramadan duidelijk geworden dat  ‘wat er nu in Rotterdam gaat gebeuren de gemoederen van de burgers bezighoudt’. Dat was wel een erg mager. Burgers willen gewoon weten wanneer er een daden komen in plaats van stadsbabbelaars, dat is de conclusie die Kaya had moeten trekken.

Op de vraag of de stadstour had opgeleverd wat werd beoogd, antwoordde Kaya: ‘Sinds bekend werd dat Ramadan een leerstoel ging bekleden aan de Erasmus Universiteit en een opdracht had van de stad Rotterdam, zijn er met regelmaat artikelen over hem verschenen in Nederland. Het is duidelijk dat hij er nu is. Ramadan is in Rotterdam.’

Onduidelijk
Waarom Rotterdammers nu precies met dit bereikte doel blij zouden moeten zijn en wat dit met de ontwikkeling van stadsburgerschap in de havenstad te maken zou hebben, heeft Kaya helaas nooit uitgelegd.

De evaluatie door Burgemeester en Wethouders van het project Tariq Ramadan die eind december vorig jaar werd gemaakt, is nauwelijks uitgebreider.
Hij schijnt nare dingen over homo’s te zeggen
Ramadan nam de afgelopen 2 jaar deel aan 59 bijeenkomsten waar in totaal 3000 Rotterdammers op afkwamen. Naast zijn werk op de universiteit schreef hij een rapport over educatie en een voorwoord bij een boek tegen huwelijksdwang.

Constructief
Op basis hiervan trok B&W de algemene conclusie dat Ramadan een constructieve bijdrage heeft geleverd aan het stadsburgerschap in Rotterdam. Zijn aanstelling als gasthoogleraar werd op basis daarvan met 2 jaar verlengd en het sociaal dialoogproject kreeg een andere invulling zodat het in plaats van 420 duizend Euro maar 150 duizend Euro zou kosten.

Het mag duidelijk zijn dat ze zich in Rotterdam volkomen hebben laten inpakken door de ingehuurde dialoogvoerder, die weinig noemenswaardigs presteert. Het rapport over educatie waar men in de gemeente zo blij mee is, had ook geschreven kunnen worden door een paar in het softe multiculturele dieventaaltje opgeleide junior beleidsmedewerkers.

Heilloos
Er wordt ook niets in genoemd wat niet al door Rotterdam ooit zelf in het leven is geroepen en heilloos is gebleken. Zo wordt gewezen op het belang van zogeheten (met 5.000 euro gesubsidieerde) vriendschapscholen die er toe dienen om de interculturele kennis van de leerlingen te vergroten.

In de gemeenteraad werden al eerder vragen gesteld over het precieze belang van Ramadan en de kosten van het hele project. Die werden beantwoord op een manier alsof de vragenstellers zure spelbrekers waren.

Maar deze week is de VVD Rotterdam opeens klaarwakker. Men wil van Ramadan af. De Gay Krant publiceerde een vertaling van uitspraken van Ramadan die zijn vastgelegd op meer dan 50 cassettebandjes.

Homo's
Hij schijnt nare dingen over homo’s te zeggen en te vertellen dat vrouwen op straat geen aandacht mogen trekken. Wat de gemeenteraad te verwijten valt, is dat het pas naar aanleiding van dit relletje Ramadan kritisch gaat bekijken.

De afgelopen 2 jaar heeft men zich braaf aan de nieuwe kleren van de keizer zitten vergapen. Dat valt me toch een beetje tegen van mijn geboortestad. Rotterdam kan beter. De gemeenteraad moet het stadswapen nog maar eens bekijken. Daar staat: Sterker door strijd.

Turk wil Nederlander worden op koopje

Bron: Elsevier

‘Van Nederlanderschap verstoken’, is de dramatische titel van een onderzoeksrapport van het Inspraakorgaan Turken in Nederland (IOT). Bij de presentatie ervan, gisteren in Nieuwspoort in Den Haag, viel vooral de zeurderige toon van het rapport en de toelichting me op. Ik had die wel verwacht, maar viel af en toe toch van m’n stoel van verbazing.

De kosten van de naturalisatie zijn volgens de geïnterviewden erg hoog en worden met tientallen procenten verhoogd. ‘Dat is erg goed’, dacht ik direct bij mezelf. Een Nederlanderschap is in mijn beleving niet iets dat je even als een tegoedbon bij Blokker (een dukaat heet dat daar geloof ik) ontvangt, bij aankoop van een steelpan of iets dergelijks.

Goed gerekend
En hoe zit het eigenlijk met die kosten? ‘De afgelopen jaren zijn de leges voor naturalisatie fors gestegen. Tot half 2002 kostte een enkelvoudige naturalisatie tegen normaal tarief 226 euro. Op 12 november 2008 stelde de minister van Justitie in een brief aan de Tweede Kamer voor om die prijs te verhogen tot 552 euro. Een ruime verdubbeling in zeven jaar tijd.’

Nou, goed gerekend, hoor. Maar als je dan toch gelijk aan het rekenen bent, reken dan ook even uit wat het Nederlanderschap je op kan leveren aan voorzieningen, uitkeringen, kinderbijslag enzovoorts. Of juist liever niet. Want dat is toch wel een groot deel van het verhaal waarom Turken nog steeds Nederlander willen worden, zo blijkt ook uit het rapport zelf. Eerlijk is eerlijk.

Warrig antwoord
En, over kosten gesproken, waarom hoor ik Turkse Nederlanders dan zo weinig over het moeten afkopen van hun Turkse dienstplicht – even vijfduizend euro uit de poeplap? Dat is nog eens wat anders dan die luizige 226 of 552 euro. Maar ja, dat is voor de ‘goede, lees Turkse, zaak’, hè?

Tijdens de presentatie merkte ik dan ook op dat dit in het rapport niet eens genoemd wordt bij de nadelen van een dubbele nationaliteit. Een volstrekt warrig antwoord volgde, wat ik niet eens meer kan reproduceren. De merkwaardig schizofrene benadering was dat Turks nationalisme oké is en alle, veel lichtere pogingen om iets van een Nederlandse beleving en identiteit te benadrukken, direct in het verdachtenhoekje worden geplaatst. Niet dat ik het wil hoor, maar zou ik eigenlijk Turk kunnen worden?

Louter Turks
De negatieve grondhouding van ‘onze’ immigranten blijkt ook uit de citaten her en der in het stuk: ‘Niet alleen voelt zij zich niet Nederlands en associeert zij een Nederlands paspoort met een Nederlandse identiteit’ (het woord ‘bah’ ontbreekt nog net), ‘Meneer geeft aan geen hoge pet van Nederlanders (op?) te hebben’, ‘Meneer zegt zich louter Turks te voelen’, ‘Mevrouw zou graag willen stemmen maar vindt het alleen om deze reden niet nodig om een Nederlands paspoort aan te vragen’, ‘Meneer zegt puur uit protest nooit de Nederlandse nationaliteit aan te zullen vragen’, ‘Mevrouw geeft aan dat de energie die zij zou moeten steken in het verkrijgen van de Nederlandse nationaliteit te hoog en niet proportioneel is in relatie tot de voordelen ervan’, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Wát een gemotiveerde immigranten, maar niet heus. En je dan beklagen over ‘obstakels’ om Nederlander te worden. Haal eerst die obstakels uit je eigen hoofd. Voor wat, hoort wat, zou ik zeggen. ‘Get a life’. Als het IOT zijn nek uitsteekt door eerwraak te kritiseren, zoals eerder is gebeurd, complimenteer ik ze in mijn blog. Maar voor dit rapport moet het IOT zich doodschamen.

Toetjes
Het Nederlanderschap is geen menu a la carte, waar je maar even de lekkerste toetjes uitpikt. Als je zo positief bent over Turkije en zo negatief over Nederland, moet je je afvragen wat je hier überhaupt wilt zoeken, of je wel op je plaats bent.

Ongemotiveerde immigranten kunnen we missen als kiespijn. Nederland moet, parafraserend op John F. Kennedy aan immigranten voorleggen: ‘Vraag niet wat ons land voor jou kan betekenen, maar wat heb jij als immigrant ons land eigenlijk te bieden?'

Rechts is geen scheldwoord

Nausicaa Marbe, Volkskrant 20-3-09

Belachelijk dat rechts nu plotseling hetzelfde zou zijn als extreem-rechts.

Het citaat van de week is van cultuurcriticus Carel Peeters in Vrij Nederland: ‘Het is een botte, maar uiterst suggestieve manier om een debat te manipuleren: je bombardeert mensen die helemaal niet tot een groep behoren tot een groep en verwijt ze dan dat ze een groep vormen.’

Peeters heeft het over kwalijke generalisaties in de literaire wereld, maar dit beeld slaat evenzeer op het integratiedebat.

Wilders
Nu het proces tegen Wilders in de lucht hangt, zijn aanhang spectaculair lijkt te groeien en de PvdA-top eindelijk een helder integratiegeluid produceert, rijst ook een nieuw vijandbeeld: de groep rechtse burgers en politici, die kwaadaardig en levensgevaarlijk zouden zijn.

Dat rechtse rakkers om hun politieke kleur automatisch niet deugen, was altijd al een fabeltje. Maar nu wordt rechts ineens in één adem genoemd met extreem-rechts. En daar, in die donkerbruine hoek, staat volksvijand numero uno paraat om je direct in te lijven: Wilders.

Niet deugen
Sinds vaststaat dat de PVV-voorman voor zijn uitlatingen over moslims vervolgd zal worden, zijn álle uitlatingen over moslims opeens verdacht. Wie zich daaraan bezondigt, deugt niet.

Hoe ontstaat zo’n vijandbeeld? Door kwaadaardige overdrijving. Zoals Ed van Thijn doet in zijn recensie in het tijdschrift Roodkoper van de essaybundel Hollandse stellingen van Jaffe Vink. Nu heeft Vink onwrikbare opvattingen over islam en Verlichting die Van Thijn niet deelt – hun beider goed recht.

'Islamhaat'
Maar waarom beticht Van Thijn, zónder argumenten, Vink van ‘moslimhaat’? Waarom verwart hij diens kritiek en generalisaties met haat? Daardoor staat de andersdenkende schrijver direct te boek als beest: zo iemand die niet denkt, maar erop los beukt.

Zulke praktijken van verdachtmaking doen steeds vaker opgeld in het publieke debat. Wie niet tegen Wilders meeblaat, wordt op de opiniepagina’s prompt uitgemaakt voor ‘rechts’.

Draaiorgelman
Zo gaat het hart van Jan Blokker, de koddige draaiorgelman van nrc.next, nog steeds uit naar de Volkskrant, blijkens zijn periodieke verzuchtingen over deze ‘ooit’ linkse krant die nu tegen Wilders zou aanschurken.

Ooit?
De Volkskrant is nog steeds links.
Hoe ontstaat zo’n vijandbeeld? Door kwaadaardige overdrijving
Maar publiceert ook rechtse meningen. Pluriform heet dat, voor lezers die zelf willen nadenken. Zo’n plek waar alle voornamen welkom zijn: evengoed die van Geert als van Femke, van Jan Peter of Alexander, van Agnes en Wouter.

Dat schurkt en schuurt tegen elkaar aan, dankzij de vrijheid van meningsuiting – tegenwoordig ook een verdacht goed.

Huize Wallage
Hoe anders gaat het toe in Groningen, in huize Wallage dan. Rechts en extreem-rechts zijn voor hem één pot drabbig nat. Jacques en onze mooie taal, dat leverde al nooit een gelukkige combinatie op. In 2003 schreef hij zijn beruchte amicebrief aan Jozias van Aartsen, waarin over Ayaan Hirsi Ali gerept werd als over een tumor: haar ‘vergiftiging van het maatschappelijke klimaat’ mocht niet ‘voortwoekeren’, want de ‘smet’ zou zich uitbreiden.

In zijn jongste kritiek op de PvdA-integratienota hanteert hij slechts één scheldwoord: rechts. ‘Een aantal van onze kiezers is rechts afgeslagen. Het probleem is dat de PvdA-top daarbij in de buurt wil blijven. Met als gevolg dat de scheidslijn met extreem-rechts vervaagt.’ Wijk je van links af, dan beland je vanzelf in het fascisme, suggereert hij.

Agenda
En waag het als PvdA’ er niet over cultuur en religie te praten, want dat is ‘de agenda van Geert Wilders’. Ook die hebben we vaker gehoord: alsof iedereen die zich over integratie uitlaat, taalt naar de kennelijk hoogst begeerlijke filofax van de PVV’er.

Zelfs rechters hebben tegenwoordig moeite met het onderscheid tussen rechts en extreem-rechts. In NRC Handelsblad trokken anonieme rechters een vergelijking tussen de veroordeling van Janmaat in de jaren negentig en de zaak nu tegen Wilders.

Janmaat
De teneur: vroeger bestond er een beschaafde consensus dat wat Janmaat zei fout was; nu lijkt Nederland hysterisch en zijn extreemrechtse opvattingen wijdverbreid. Vroeger was men tegen discriminatie, nu eist men het recht te beledigen op, aldus de anonieme rechters.

Wat een kapitale denkfout – een van de vele in het krantenstuk. Niet de behoefte te discrimineren, maakt belediging tenslotte een issue, maar het feit dat islamisten in Nederland daar de doodstraf op zetten. Terwijl de rechtsstaat ons daar niet tegen beschermen kan.

Vergis ik me, of dienen bekwame juristen secuur en onbevooroordeeld met taal, feiten en vergelijkingen om te gaan, in plaats van zich aan stemmingmakerij te verlustigen? Het minste dat je tenslotte van ze kunt verwachten, is dat ze niet publiekelijk een vijandbeeld uitventen.

Vera Keur doet een buikdansje voor de moslimomroep Zenit

Een column van Filantroop

Bron: Stan De Jong

We wisten natuurlijk allang dat ze bij links dol op de islam zijn maar aan andere religies een pesthekel hebben. Erger zelfs, als het maar even kan krijgen die er van langs op een manier waar de moslims meteen de straat voor op snellen om vlaggen te roosteren en zuivelproducten te vertrappelen. Goed, dat weten we dus. Maar waarom zou de VARA als gevestigde omroep er toch alles aan doen om er een religieuze concurrent bij te krijgen? Hebben ze de EO destijds geholpen zich te nestelen in het omroepbestel? Nee dus. De moslimomroep Zenit echter krijgt alle steun van de VARA, en daar zit op z’n minst een raar luchtje aan. De VARA is niet opgericht om behulpzaam te zijn bij de vestiging van een religieuze omroep. De opzet was zelfs antiklerikaal en socialistisch. De stichting van de VARA is zelfs het directe gevolg van de oprichting van de confessionele omroepen NCRV en KRO. En in de voortgang van de VARA kon iedere wijsneus en cabaretier die iets over de christenheid te kwetsen had juist bij deze omroep terecht. Het was de Vara die met het satirische televisieprogramma “Zo is het toevallig ook nog eens een keer” de religieuze schijnheiligheid terecht de maat nam, en met de sketch “Beeldreligie” menig christen tot schuimbekken wist te brengen. Maar om de een of andere duistere reden hebben ze bij de VARA een pact met de islam gesloten, en koesteren ze die religie.

Dat de aanhang van deze religie wereldwijd voor nogal wat mensenrechtenschendingen zorgt, kan de VARA geen zitvlak schelen. Voor actualiteiten daarover moet je ook niet bij de VARA zijn. Wel voor actualiteiten waarin moslims slachtoffer zijn. Mits de daders zelf niet van de islamitische kunne zijn. Want De Marokkaanse muur die de bezette Westelijke Sahara splijt zie je er nooit. Evenmin de brandschattende Janjaweed, of de schoolmeisjes liquiderende Taliban.

Nee, de VARA heeft gekozen voor de Islam. En dat zie je ook goed aan de aanmoediging van het antisemitisme bij die omroep. Dat blijkt toe te nemen, mochten we van directeur Morten Kjaerum van het EU-agentschap voor grondrechten(FRA), vernemen. Dat agentschap ziet ook een verschuiving van extreemrechts naar jonge moslims en linkse antiglobalisten. In de propagandakeuken van Zembla hakt men er dus lustig op los.

En je constateert de islamofilie bij de VARA aan de cabaretiers die - op een enkele durfal na - rijkelijk beloond worden voor lol te trappen over de christenheid, maar betreffende de islam zichzelf een kuisheidsgordel over de bek trekken.

En wat de omroep Zenit betreft, zal het niet echt iemand verwonderen dat de VARA geen moeite heeft met de sympathiserende extremisten van Zenit, zoals Harry van Bommel (van de intifada), Appa (die het niet erg vindt als Wilders overhoopgeschoten wordt), Miriyam Aouragh (de brulboei van de Internationale Socialisten), Anja Meulenbelt (professioneel jodenhaatster), René Danen (megafoonextremist) en Mohamed Rabbae (Hitler-fantast).

Nee VARA-voorzitter Vera Keur is dolenthousiast en laat de VARA graag meewerken aan Zenit.
Raar toch, want bij Paul de Leeuw zitten altijd van die onschuldige lachebekjes op de tribune.

Paus Benedictus vraagt het onmogelijke op zijn reis door Afrika

Bron: Trouw

Er is een royale discussie mogelijk over het nut en de noodzaak van een celibitair leven voor kerkelijke ambtsdragers en een strikt monogame levensstijl voor gewone gelovigen, inclusief een verbod op het gebruik van voorbehoedsmiddelen, zoals de pil of het condoom. Voor de rk kerk zijn het echter pijlers voor het goede leven: niet altijd even makkelijk in praktijk te brengen, maar wel onmisbare oriëntatiepunten om het leven van de gelovige op het goede spoor te houden.

Op zijn reis naar Afrika heeft paus Benedictus nog eens onderstreept dat er aan deze oriëntatiepunten niet te tornen valt. Ook niet op een continent waar polygamie deel uitmaakt van de Afrikaanse cultuur en waar men geneigd is niet zo zwaar te tillen aan het celibaat voor ambtsdragers. En het is waar: het zou op zijn minst merkwaardig zijn geweest als de paus de maatstaven van de kerk had bijgesteld ter wille van de Afrikaanse opvattingen.

Toch zijn er ten minste twee problemen waar de paus met zijn rechtlijnige opvatting wel erg makkelijk aan voorbijgaat. In Afrika groeit de katholieke kerk als kool. Dat heeft onder meer tot gevolg dat er heel wat priesters bij zijn gekomen die zich niet zo strikt houden aan de Vaticaanse kuisheid. En dat heeft weer tot gevolg dat maar weinig Afrikaanse bisschoppen de eretitel van kardinaal hebben mogen ontvangen. Dat wringt.

Wat nog veel meer wringt is de pauselijke ban op het condoom. Op een continent waar de ziekte aids zo verwoestend huishoudt, is dat een hachelijke stelling. Ook de paus trekt zich ongetwijfeld dit leed aan. Hij brengt ook een bezoek aan aidsklinieken. Wat hij de bevolking te bieden heeft, stemt echter tot treurnis. Kort samengevat beveelt hij de gelovigen aan de aids de baas te worden door zich strikt aan de kerkelijke opvattingen te houden. Daarmee vraagt hij nagenoeg het onmogelijke van gelovigen.

Ronduit dubieus is zijn stelling dat condooms het probleem alleen maar erger maken. Hiermee voedt hij het (ook al eens door het Vaticaan verspreide) sprookje dat condooms lek zijn en dus het aidsvirus niet kunnen tegenhouden. Als condooms vervolgens ook nog gratis verstrekt worden, stimuleert dat het vrije seksuele verkeer en zou het aidsvirus helemaal niet meer te stuiten zijn. Met deze stelling begeeft de paus zich op dun ijs. Sterker nog: hiermee prest hij andersgelovigen het tegengestelde te beweren, namelijk dat de paus het aidsprobleem verergert.

Het recht op het vrije woord deugt nog steeds

Bron: Trouw

De opinies over de vrije meningsuiting gaan op en neer, maar in de kern blijft het vrije woord onaangetast. Het is belangrijk dat op te merken.

Op de website van NRC Handelsblad staat een opiniepeilinkje: ’Begrijpt u nog iets van het recht op vrijheid van meningsuiting?’ Er is niet veel verbeeldingskracht nodig om de uitslag van deze enquête te voorspellen. Toch ben ik nog benieuwd hoeveel lezers uiteindelijk ’ja’ als antwoord geven.

Een saai recht is de vrije meningsuiting allang niet meer. Een paar jaar geleden nog zou een arrest van de Hoge Raad over vrijheid van meningsuiting vooral voer voor specialisten zijn geweest. En een billboard met een atheïstische slogan langs een snelweg: áls het al ooit geplaatst zou zijn, zou een ieder er schouderophalend aan voorbij zijn gereden. Nu zijn beide landelijk nieuws en voeden ze de toch al levendige discussie.

Maar vanwaar de verwarring over de vrije meningsuiting? Daarvoor zijn naar mijn mening een paar redenen.

De eerste reden is dat de discussie over vrije meningsuiting vooral gevoerd wordt in relatie tot godsdienst. En met godsdienst bestaat een diepe verlegenheid in de samenleving en politiek. Dat maakt ferme uitspraken over het vrije woord al snel eenzijdig. Zo dreigt buiten zicht te raken dat vrijheid van meningsuiting ook wegens andere gronden beperkt wordt. De laatste decennia is de strafwet zelfs met brede steun een paar keer aangescherpt. In 2005 is bijvoorbeeld nog de opzettelijke belediging van een groep van mensen wegens ’lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap’ strafbaar gesteld. Wie dat vergeet, raakt in de discussie al snel het spoor bijster.

De tweede reden is het incidentgedreven karakter van de discussies over de vrije meningsuiting. Opinies over de uitingsvrijheid golven nogal eens mee op de mate van de verontwaardiging over het concrete incident. Zo voert de ene keer de roep om beperkingen de boventoon en wordt een volgende keer even fel gestreden voor het vrije woord. In de reacties op de uitspraken van Pim Fortuyn over de islam in de aanloop tot de roerige verkiezingsstrijd van 2002 voerde non-discriminatie van geloof in de publieke opinie de boventoon boven de vrije meningsuiting. Na de moord op Theo van Gogh in 2004 stond de ’onaantastbaarheid’ van de vrije meningsuiting weer voorop. De verontwaardiging over uitlatingen van radicale imams wordt daarentegen soms meteen vertaald in de noodzaak tot beperkingen ervan. De lijst kan met vele voorbeelden worden aangevuld. In elk geval lijkt de nuance vaak te sneuvelen in de zware woorden die te horen zijn.

Maar voor een goede discussie over de meningsuiting moeten wij een onderscheid maken tussen de sociale of morele afkeuring van uitlatingen en de grenzen die het recht stelt.

De derde reden is een overmatige aandacht voor de strafwet. Bijna alle opvattingen over de meningsuiting lijken zich te vertalen in opvattingen over de eventuele strafbaarheid ervan. Wij moeten ons daarop niet blindstaren. Controversiële uitingen kunnen jegens medeburgers voor het burgerlijk recht onrechtmatig zijn of strijd met het discriminatieverbod van de Algemene wet gelijke behandeling opleveren, zonder strafbaar te zijn. Met andere woorden: de drempel hangt af van de context. Een controversiële uitlating in het publieke debat is iets anders dan een uitlating op de werkvloer. Hoe persoonlijker het wordt, hoe meer de beperkingen. Dat heeft goede gronden.

En het recht op vrije meningsuiting zelf? Het merkwaardige is dat met het recht op vrije meningsuiting zelf niet iets fundamenteels aan de hand is. Als gezegd, de wet is een paar keer aangescherpt. En natuurlijk, de rechter moet concrete gevallen beoordelen in het licht van de wet en dat is nooit een mechanische invuloefening. In hoger beroep kan anders worden geoordeeld dan in eerste instantie. Ook de uitleg van de wet zelf kan aan de orde zijn zoals ook in het nieuwste arrest van de Hoge Raad. Dat is op zich niets nieuws, het hoort bij het werk van de rechter. Zeker waar de strafwet in het spel is, gaat het om het scherp van de snede en is zorgvuldigheid vereist.

De vrijheid van meningsuiting zoals die nu geldt, is zo gek nog niet. Het blijft natuurlijk van belang te discussiëren over de precieze reikwijdte van de vrijheid van meningsuiting in al haar facetten. Laten wij wel de moeite nemen om dat zorgvuldig te doen. Voor een goede meningsvorming is dit van het grootste belang.

Eerste Nederlandse politicus zegt sorry

(vrij naar de) Volkskrant  17-3-09

Den Haag

Wouter Bos, de politiek leider van de Partij van de Arbeid, heeft gedaan waartoe fractievoorzitter Geert Wilders (PVV) alle politici een maand geleden opriep. Bos maakt excuses voor zijn rol in de multiculticrisis..

Daarmee doorbreekt hij het cordon sanitaire, dat vooral de Nederlandse kiezer irriteert sinds die in november alle Nederlandse politici op bezoek had. Toen kreeg de 'man in the street'  vooral te horen dat onbeïnvloedbare omstandigheden de multiculticrisis naar Nederland hadden gebracht.

Bos formuleert zijn excuses zodanig dat claims van zijn kiezers niet te verwachten zijn. Hij verontschuldigt zich niet voor wanbeleid, maar voor het niet oppikken van signalen.

Te rooskleurig

Politici  vrezen, al dan niet terecht, dat excuses leiden tot claims/aka stemmenverlies. Vooral grote bevolkingsgroepen kunnen gerechtelijke procedures lang vol houden. Zij kunnen verontschuldigingen van de top aangrijpen om wanbeleid bewezen te krijgen. Zo beginnen Amerikaanse kiezers rechtszaken tegen politici in de USA, omdat deze een te rooskleurig beeld zou hebben gegeven van de risico’s van onbelemmerde immigratie. De kiezers zeggen dat ze daardoor miljarden verloren. Zouden de politici van nu excuses maken voor hun rol in die crisis, dan is dat een steun in de rug voor de Amerikanen.
Bos schrijft in een ingezonden stuk in de Donald Duck dat hij wist dat er van alles mis was in de wijze waarop politici zaken deden. ‘Maar ik heb mijn mond gehouden.’ De politicus vindt nu dat hij in het openbaar had moeten wijzen op ‘symptomen waar ik me ongemakkelijk bij voelde’. Daarbij passen verontschuldigingen. ‘Die bied ik hierbij aan.’

Dat is wat de kiezer vorige maand van Nederlandse politici  vroeg. ‘Voor het vertrouwen van de samenleving in multicultureel Nederland, zei  'Jan met de onderbuik‘,  zou het van groot belang zijn als de poltici hardop sorry zouden zeggen’.

Eerste schaap

Het Kamerlid Wilders van de PVV is enthousiast over ‘het eerste schaap over de dam’. Maar andere politici lijken die stap niet te willen zetten. De redenering daarachter komt van de voorzitter van de Tweede Kamer, mevr. Verbeet. Zij stelt namens de politici dat die ook maar zijn gestuurd om voor hun kiezers zo veel mogelijk winst te maken. ‘Daardoor is het voor politici moeilijk te zeggen: wij zijn schuldig’, zei Verbeet eind vorig jaar. ‘Waar moet ik excuses voor maken?’, vragen poltici zich volgens haar ‘zeer terecht’ af.

De voorzitter van de Eerste Kamer denkt vergelijkbaar. Om de collectieve schuld te duiden, somde wijlen Pim Fortuyn ooit in Vrij Nederland op wat en wie er allemaal gefaald hebben: incompetente politici, riante opvangmogelijkheden, onduidelijke rechtsprocedures, monddood gemaakte parlementariers en ook: het falend risicomanagement binnen de politiek..

hertaald door Joop

PvdA: Ali Baba als alibi

Liefdevol PvdA-lid: "De integratienota 'Verdeeld verleden, gedeelde toekomst’ ontbeert het formeel en principieel ten grave dragen van het multiculturalisme."

Wouter Bos: "De islam hoort van nu af aan bij ons land en we moeten ervoor zorgen dat het een Nederlandse islam wordt."

Een column van Lucida

Het bedrijven van populisme, met de bedoeling daarmee de stem van het volk voor je eigen politieke karretje te spannen, hebben zowat alle politieke partijen tegenwoordig met elkaar gemeen. Zo ook of misschien wel met nadruk de PvdA. Zij ziet zich min of meer gedwongen goed in het gehoor liggende oneliners - "Ik wist dat je blond was Geert, maar zo blond, dat had ik niet verwacht." - te verkondigen en gelijk een verzameling gekken en dwazen daarmee haar principes te projecteren tegen de achtergrond van een levensgroot beeldscherm gevuld met 'helrode klaprozen'.

Dat eerdere wel ter zake doende krachttermen – die kennelijk minder goed in het gehoor lagen - door een druk op de deletetoets even zo makkelijk weer uit het collectieve geheugen worden gewist, daar valt na afloop van het congres niets meer aan te veranderen. En voor degenen die dit alsnog fijntjes in herinnering willen roepen zal blijken dat dit, met het oog op de 'stuk geamendeerde' congresresolutie, vergeefse moeite is.

In haar zoektocht naar de grootste gemeenschappelijke deler, heeft de PvdA de oorspronkelijke integratienota van partijvoorzitter Lilianne Ploumen dusdanig met amendementen, aanvullingen en zelfs met het schrappen van hele passages verminkt, dat er uiteindelijk slechts een flauw aftreksel is overgebleven van de ferme taal die het aanvankelijk behelsde.

Het gevolg van het al te soepele aanpassingsvermogen t.a.v. haar partijbeginselen leverde op het PvdA-partijcongres soms even hilarische als ook ondoorgrondelijke dollemanspraat op. Illustratief voor deze dollemanspraat geven de volgende voorbeelden te zien: 'Nederland kent geen recht om je beledigd te voelen, maar erkent wel grenzen'. Of Job Cohen: 'de bijgestelde versie is veel beter dan de oorspronkelijke integratienota, want inclusiever'.

Ach ja, als het laaiend enthousiaste *klap- en stemvee hardop mee mag loeien, ligt onvermijdelijk een verdere afkalving van de principiële programmapunten voor de hand. Dit is nu eenmaal inherent aan de kakkineuze kakofonie, waarmee uiteindelijk elke politieke oppervlakkigheid onherroepelijk aan de oppervlakte komt.

Voor de kritische sociaaldemocratische "Prinzipienreiter" of beter, voor de liefdevolle PvdA-parvenu zit er andermaal niets anders op dan zich loyaal te schikken naar de meerderheid van stemmen, ook al moet hij hierdoor aan zijn eigen principes verraad plegen. Je bent nu eenmaal een sociaaldemocraat in hart en nieren, of je bent het niet. En dan heb je het maar voor lief te nemen dat jouw vitale organen bij vol bewustzijn uit je lijf getransplanteerd worden.

Als alles in de politiek van het populisme er nu eenmaal om draait het partijstandpunt voor zoveel mogelijk leden draaglijk te maken, is het niet meer dan logisch dat zij het ook zijn, die bepalen wat onder draaglijk moet worden verstaan. Wat baat het dan nog voor die enkele principiële dissident nog langer dwars te willen liggen. Sluit de rijen, wees loyaal, slik je nederlaag en voeg je in het gelid, luidt dan nog het devies.

Lilianne Ploumen: "Het beeld van onverdraagzaamheid en het najagen van verloren kiezers klopt echt niet. Onze oplossingen voor de problemen van integratie zijn onvervalst links." Hoe beschamend de uitkomst van dit schaamteloos marchanderen door de partijtop ook doorheen de ziel van de liefdevolle PvdA'er snijdt. Laat dit devies voor hem en zijn onveranderlijk bloedrode PvdA-hart dan tot troost zijn: gedeelde schaamte – hoe beschamend ook - is halve schaamte!

De liefdevolle PvdA'er moet vanaf nu alleen nog maar leren zijn groot ongenoegen en mogelijk zelfs verbittering te verbijten, uit dienstbaarheid tegenover het nog grotere partijbelang. Lilianne Ploumen: "Ik kan niet anders, ik heb een roeping!" Weldra zal ook hij dan bemerken, dat er geen rooie haan meer naar kraait of de PvdA, in haar door populisme gedreven klopjacht naar de verloren schaapjes, zich hiermee feitelijk zelf zoek speelt.

En voor de liefdevolle PvdA'er die zichzelf ontroostbaar acht bij de gedachte dat er wel erg veel water bij de wijn is gedaan, staat de optie altijd nog open dat hij zichzelf terugtrekt. Of nog effectiever dat hij - uit plaatsvervangende schaamte tegenover alle overige partijgenoten die zich wel slaapdronken laven aan de droesem van platvloers populisme – zichzelf dan maar het zwijgen oplegt.

Droesem zoals de fractievoorzitter Mariëtte Hamer het lama-achtig weet uit te spugen: "Alsjeblieft, stuur me niet terug naar Den Haag zonder resolutie, want hoe kan ik mezelf dan nog zonder gezichtsverlies tonen aan Geert Wilders en Alexander Pechthold."
Trouwens ik wist dat Henriëtte Hamer een grote gok had, maar zo'n grote gok, dat had ik niet verwacht!

Per slot van rekening beschikken de liefdevolle PvdA'er en zijn handjevol lotgenoten over een eigen, zij het minder groots podium, waar ze elkaar in hun teleurstelling, gedisciplineerde zwijgzaamheid en onwrikbare principes tot steun kunnen zijn. En dan mag het wellicht een schrale troost zijn, dat ze daar wel 'ongecensureerd' elkaar het handje kunnen vasthouden. Waar ze van hun bloedrode hart geen dhimmitude moordkuil hoeven te maken en wel hoorbaar die zaken mogen bespreken, die voor de meeste rode oortjes - waar hun kritische geroezemoes nu eenmaal niet aan besteed is - al te 'verwilderd' klinken.

Tot slot toch nog een enkele zindelijke reactie uit de vele linkse walmen die vanaf een vals plat van ongekende eigendunk omhoog stegen. Het betreft de uitspraak van Ahmed Aboutaleb: 'hoe erg is het dat immigranten altijd de "sticker zielig" krijgen opgeplakt. Voor dit "hospitaliseren" zijn grotendeels de sociaaldemocraten zelf verantwoordelijk'.

Zolang de PvdA, of duidelijker de partij van de moslim-allochtoon zich ten behoeve van deze vaak kleinzielige, onmondige en analfabete harem als regenteske beschermvrouwe opwerpt en om zijnentwil het vraagstuk overdenkt of haar beleid van omfloerste islamkritiek behouden danwel geëlimineerd moet worden, zal zij zich hoogst waarschijnlijk altijd voor het behoud van dit beleid uitspreken. Zoals nu ook wel weer overduidelijk is gebleken. Want.

Overal waar de opheffings- en emancipatiefabriek, de PvdA, haar vervloekte getoeter laat schallen en haar stinkende best doet een bepaalde groep mensen - inmiddels weten we dat met die bepaalde groep bij voorkeur de (vrome) moslimse medemens bedoeld wordt - in de vaart der volkeren op te stuwen, ontstaat inderdaad ook de onhebbelijke gewoonte om zich hele lagen van de moslimbevolking meer subsidiabel, meer kwetsbaar, meer hulpbehoevend, meer ongeëmancipeerd, meer achtergesteld en bovenal meer karikaturaal als tweederangsburger voor te stellen dan ze in werkelijkheid zijn.

*"Wie de ambitie niet kent, de eerste onder zijns gelijken te willen zijn, die heeft geen snars begrepen van het politieke steekspel, van de arrogantie van de macht anderen te onderdrukken en ze tot klap- en stemvee af te richten, en heeft dus ook geen flauw benul van de onderliggende motieven waar de kunst van het minachten op berust." Emile M. Cioran

"Spinazie-academie" in ere hersteld

bron: Volkskrant 13-03-09

AMSTERDAM De meidenschool komt terug.

Twente krijgt de primeur. Op het Pius X College in Almelo en de Scholingsboulevard in Enschede begint in september een techniekopleiding die alleen is bestemd voor meiden. Het gaat om de twee laatste jaren van het vmbo.
Thom Weterings, een van de initiatiefnemers: ‘We hopen op die manier meer meiden te interesseren voor techniek. Nu laten ze zich vaak afschrikken door het imago van techniek, van zware metaal en van de bouw. Maar we willen die meiden natuurlijk helemaal niet opleiden voor het zware werk op de bouwsteiger.’ De meiden, 15 à 20 op elke school, kunnen worden opgeleid in disciplines als interieurarchitectuur, levensmiddelentechnologie en textiel.

Die opleidingen bestaan nu ook al, maar voor de meiden wordt iets ontwikkeld waarbij ze veel kunnen samenwerken, waar zo veel mogelijk vrouwelijke docenten zijn en waar de lesstof wordt aangepast aan de interesse van meiden. De lokalen moeten vrij zijn van ‘donkergroene machines en grijze stofjassen’. De opleiding mag geen jongens weigeren, maar Weterings denkt dat die zich toch niet zullen melden.

Tot de jaren zestig waren meidenopleidingen heel gewoon.

Op de middelbare school was zelfs een aparte meidenrichting: de mms.

--------------------------------------------

Stukje recente geschiedenis:

Het huishoudonderwijs is in 1888 gestart met de Haagsche Kookschool. Gedurende de 20e eeuw werd het onderwijs ook wel smalend de spinazie-academie genoemd. Met de mammoetwet van 1968 kreeg het de naam Lager Huishoud- en Nijverheidsonderwijs (LHNO) en is het onderwijs ook voor jongens toegankelijk geworden, die tot dan toe alleen bij de Ambachtschool terecht konden. In 1992 is het LHNO met andere vormen van lager beroepsonderwijs opgegaan in het voorbereidend beroepsonderwijs (VBO). Samen met het mavo en een groot deel van het voortgezet speciaal onderwijs werd het vbo in 1999 samengevoegd tot het VMBO.

De Huishoudschool in Rotterdam

    

        Geplaatst door Joop

          

Schepper & Co over Geert Wilders

Schepper & co Een dominee en een ondernemer. Voorstanders van Geert Wilders aan het woord. Herman Vuijsje en schrijfster Kristien Hemmerechts over democratie. zondag 15 maart 2009 08:50-09:10 Nederland 2

Geplaatst door Joop

Guusje ter Horst: van de ratten besnuffeld

Afgelopen zondag was de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, Guusje ter Horst (PvdA), te gast in het programma Buitenhof. Daar mocht zij met haar van een delirium vertrokken gelaat het door haar ministerie gelanceerde integriteitsoffensief binnen het openbaar bestuur komen toelichten.

Sjoerd J. Talsma: "Ratten hebben geen boodschap aan integriteit, betrouwbaarheid en het belang van de organisatie of de afdeling."  

Een column van Lucida

Over de top
Met haar decolleté net iets te opzichtig versierd met een ketting vol drakentanden, mocht zij in Buitenhof omslachtig uit de doeken doen, hoe zij over de cultuur van integriteit binnen het openbaar bestuur dacht. Het gesprek met haar begon echter over de kwestie rondom de voordracht van Teun Visscher tot nieuwe korpschef in Zuid-Holland, die zij (aanvankelijk) had geblokkeerd. Echter gauw werd duidelijk dat zij er niet al teveel over kwijt wilde.

Tegen de persoon Teun Visscher bestond geen persoonlijke aversie. Nee heus, het had louter te maken met het willen halen van doelstellingen die dit kabinet zich heeft gesteld: de diversiteit binnen alle (bestuurlijke) lagen van de Nederlandse samenleving moet een afspiegeling laten zien van de (etnische) verhoudingen man/vrouw. Binnen het kabinet zijn harde afspraken gemaakt om 'echt werk te maken van het diversiteitenbeleid'. Over hoe bezopen dit beleid eigenlijk is, heeft de door mij zeer gewaardeerde Encina Navan reeds uitvoerig geschreven!

Ter Horst zei het te betreuren, dat vanwege de ophef in de media rondom de voordracht van Teun Visscher tot korpschef, de zaak waar het haar werkelijk om te doen was, naar de achtergrond verdween. En die was: 'goede vrouwen benoemen in de top van de politie en verzet tegen het automatisme waarmee met name bij de politie witte mannen worden benoemd'.

De overheid is wel of niet integer. Een beetje integer kan niet
Vervolgens ging het gesprek over de kwestie waarvoor ze feitelijk was uitgenodigd: 'integriteit van het openbaar bestuur'. Ter Horst liet weten aan alle mensen die tot burgemeester worden benoemd de volgende vraag voor te leggen: 'heb je nou in vorige bestuurlijke functies, situaties meegemaakt die te maken hebben met inbreuk op integriteit'.

Volgens Ter horst hadden al die mensen bijna allemaal daarmee te maken gehad. Voor haar een signaal om er voor te zorgen dat iedereen die in het openbaar bestuur een functie vervult integriteit ook 'tussen zijn oren heeft'.

Gevalletje Korsakov? Rob Trip, niet zomaar voor een dooddoener te vangen, probeerde het toch nog maar eens: "Spreekt u iedere nieuwe burgemeester."  Ter Horst: "Ik spreek alle  burgemeesters." Rob Trip: "Heeft u ook dus die nieuwe burgemeester die er ooit was in Den Helder gesproken." Ter Horst: "ik spreek alle burgemeesters." Rob Trip: En die heeft gezegd ja daar zijn wel soms integriteitsproblemen in mijn omgeving geweest?" Ter Horst: "Nou ik kan mij niet herinneren of dat in het gesprek met hem aan de orde is geweest."

Dit korte intermezzo geeft in feite al aan, hoe betekenisloos het specifieke antecedentenonderzoek is, dat door Ter Horst vooraf aan een benoeming tot burgemeester persoonlijk wordt uitgevoerd. Uiteindelijk zag zij de kwestie rond Stefan Hulman toch vooral als een pijnlijk incident. Ter Horst nogmaals: 'het zijn altijd de spaarzame voorbeelden waar het mis gaat die breed worden uitgemeten'.

Zij wees er nadrukkelijk op, dat de meeste burgemeesters van buiten komen en daarom een 'frisse blik' hebben op wat er in de verschillende gemeenteraden gebeurt. Verder was het gewoon een kwestie van bestuurders scholen, zodat die inzicht krijgen wat ze uit hoofde van hun ambt wel en niet mogen doen.

Boerenbedrog
Het was duidelijk: Ter Horst beantwoordde de vragen alsof er ratten over het dak liepen. Dus probeerde Rob Trip het nog maar eens via een U-bocht: "Wat was er zo erg in Zuid-Limburg eigenlijk aan die zaak. Want die heeft u in het openbaar bloedlink genoemd?"
Ter Horst: 'Ja Echt/Susteren he, daar doelt u op'.

Ter Horst wist opeens precies hoe daar de vork in de steel stak. De twee Wethouders (CDA) hadden moeten weten, dat het zonder officiële besluitvorming door de gemeenteraad, niet is toegestaan een deel van de begroting af te zonderen. Ter Horst, kijk wij zeggen altijd in het lokale bestuur: 'een wethouder is niks en dat  betekent dat een handtekening van een wethouder ook niks zegt'. Nu Ter Horst haar aanvankelijke schroom om openheid van zaken te geven, kennelijk toch had laten varen, dacht ik dat de immer pientere Rob Trip haar eindelijk over een andere zeer spraakmakend voorbeeld eens stevig aan de tand zou voelen.

Ik doel hier natuurlijk nadrukkelijk op de onderhandse deal, die Job Cohen (PvdA) en twee van zijn voormalige wethouders met het Turkse moskeebestuur hadden gesloten, zonder daar vooraf de gemeenteraad over te informeren. Helaas kwam de kijker bedrogen uit, want met geen woord werd over die schandalige kwestie gerept. Maar ach, zo langzamerhand kennen we het bestuurlijke inteeltcultuurtje wel waar het elfde gebod geldt: gij zult uw collega's niet verraden!...

Maar ook de affaire van grootschalige belangenverstrengeling en het op oneigenlijke gronden verstrekken van grote sommen gemeenschapsgeld door PvdA-bestuurders uit het Amsterdamse stadsdeel de Bijlmer, werden door beiden angstvallig vermeden. Het getuigt nu eenmaal van bestuurlijke en journalistieke integriteit, dat je weet op welk moment het gepast is te zwijgen. Twee voorbeelden van drakentanden, die minister Guusje ter Horst tijdens het vraaggesprek dus volledig links liet liggen. Hoe kon zij ook anders, als op rechts voorbeelden van integriteitsfraude eveneens voor het oprapen lagen!

Ter Horst (en met haar Rob Trip) weten donders goed dat het ter bevordering van de eigen politieke bloedgroep wel is toegestaan andermans, maar niet je eigen 'roversnest' te bevuilen. Aldus viel daarmee het langdurig pleidooi 'om integriteit tussen de oren van bestuurders te krijgen' compleet aan duigen.

Bij de PvdA is het 'beste' niet langer een kwaliteit, maar een kwantiteit geworden
Welnu, waartoe deze lange inleiding tot de kwestie waar ik eigenlijk op wil attenderen: de voordracht van voormalig PvdA-fractievoorzitter en huidig PvdA-Kamerlid Jacques Tichelaar tot nieuwe Commissaris van de Koningin in Drenthe. Hoe zal minister Ter Horst in deze kwestie opereren? Zal ze op haar strepen gaan staan en vast willen houden aan doelstellingen t.a.v. diversiteitenbeleid? Of zal zij met een formele pennenstreek de voordracht bekrachtigen en dit vervolgens ter ondertekening aan hare majesteit voorleggen?

Natuurlijk is het mij niet gegeven in het getroebleerde hoofd van de minister te kijken, maar mijn theewater zegt mij, dat haar partijgenoot Jacques Tichelaar – die ongetwijfeld uit partijpolitieke overwegingen op een zijspoor is gezet - geen enkele drakentand op zijn pad zal vinden, die zijn definitieve benoeming nog in de weg kan staan.

Coup d'état door het rode rattennest
Moeten we ons zo langzamerhand geen zorgen beginnen te maken? Zeker als we zien hoe zich een vast patroon aftekent waarmee de PvdA - en in verhevigde mate vanaf het moment dat die partij met Guusje Ter Horst als Minister van Binnenlandse Zaken een belangrijke (s)pion op het gebied van bestuurlijke benoemingen in handen heeft - bezig is haar machtsinvloed op tal van bestuurlijke niveaus schaamteloos, en met grote *minachting voor het democratische proces uit te breiden.

We stellen vast dat de PvdA er naar streeft - vanuit de gedachte dat de (grote) steden in toenemende mate de politiek bepalen - om stap voor stap op de belangrijkste posten haar 'mannetjes' geplaatst te krijgen: een soort monopoliestrategie, die ik zelf voor het gemak maar eens aanduid 'als het sluipenderwijs plegen van een politieke en bestuurlijke coup d'état'.

Het geeft met het oog op dit scenario toch echt te denken, dat er vandaag, juist vanuit de PvdA-kringen, op wordt aangedrongen, dat er een einde moet komen aan de "bijbaantjescultuur", terwijl het partijpolitieke nepotisme, het elkaar onderhands het ene na het andere bestuurlijk lucratieve luizenbaantje toeschuiven, nota bene binnen diezelfde partij als een extreem agressief kankergezwel om zich heen grijpt.

Want als er een partij is, die de kunst verstaat om met onversneden agitprop haar bestuurlijke en politieke koehandel zoveel mogelijk aan de directe controle te onttrekken, dan is het nu juist wel de PvdA.

Met name voor wat betreft de grote steden zijn partijpolitieke benoemingen schering en inslag en is elke democratische verhouding zoek. Met uitzondering van Den Haag zijn het stuk voor stuk benoemingen geweest vanuit de eigen PvdA-gelederen: Ahmed Aboutaleb voor Rotterdam; Rob van Gijzel voor Eindhoven; Aleid Wolfsen voor Utrecht. En daarnaast tal van gelijksoortige benoemingen voor de middelgrote en kleinere gemeenten

Averechtse selectiviteit
Bijzonder curieus is het gegeven, dat uit een overzicht van benoemingen blijkt, dat het de 'Kroon' heeft behaagd van omstreeks 30 benoemingen tot burgemeesters die in 2008 plaats hebben gevonden, hiertoe maar liefst 24 (merendeels blanke) mannen de ambtsketting om te hangen, tegenover maar zes vrouwen.

Wie zelf kennis wil nemen van de staat van benoemingen kan op deze site terecht. Tot slot, voor wat betreft de huidige commissariaten van de Koningin liggen de verhoudingen man/vrouw zo mogelijk nog schever: van het dozijn aan commissarissen zijn er 10 mannen en slechts twee vrouwen.

Juist in die scheve verhouding kan Guusje Ter Horst, door de benoeming van Jack Tichelaar tot commissaris van de koningin te Drenthe principieel te blokkeren, het verschil maken. Maar hier hoeven we niet eerst in een glazen bol te kijken, om met een absolute stelligheid te voorspellen, dat de benoeming al beklonken is en de kurken nu al van de champagneflessen kunnen.

*minachting: En hier neemt mijn walging een aanvang - ik kijk om mij heen: er is geen woord meer over van wat voorheen 'integriteit' heette, wij kunnen er niet meer tegen als een sociaaldemocraat de woorden emancipatie, integratie en participatie ook maar in zijn mond neemt.

Zelfs bij de geringste aanspraak op integriteit moet je vandaag de dag beseffen dat een linkse kerkganger, een socialist, een sociaaldemocraat niet alleen dwaalt, maar liegt - dat het hem gangbaar is geworden te polemiseren, te ridiculiseren, te bagatelliseren, te censureren, ja zélfs te fabuleren - grofweg uit calculerend 'eigenbelang'…

Zero tolerance for meisjesbesnijdenis

Nausicaa Marbe, Volkskrant 13-3-09

Onbegrijpelijk dat de overheid zo laks is in tegengaan van verminking van meisjes.

Staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid wenst een ‘harde aanpak’ van vrouwenbesnijdenis, maar niet door verplichte controles. Op de televisie legde ze uit hoe leraren en artsen gedachten moeten lezen inzake aanstaande besnijdenissen. Verdachte ouders kunnen, vrijwillig, een contract ondertekenen dat ze hun dochters ertegen zullen beschermen. Leven ze dat niet na, dan volgt gevangenisstraf.

Reisverbod
Kansloze vrijblijvendheid, aldus de Soedanese psychologe Amna Hassan, die zich al decennia inzet tegen vrouwenbesnijdenis. Zij pleit voor een reisverbod naar risicolanden tot meisjes meerderjarig zijn, maar erkent ook de feilen van zo’n systeem.
Vrouwenbesnijdenis komt in zo’n vijfentwintig landen voor in Afrika, Azië en het Midden-Oosten. Zelfs in landen die allang een wettelijk verbod kennen, blijkt tot 90 procent van de vrouwen besneden, melden bijvoorbeeld Unicef en het Britse Centre for Social Cohesion. Veldwerk en voorlichting leiden succesvol tot mentaliteitsverandering.

Jonger
Een negatief neveneffect van deze aanpak is dat meisjes steeds jonger worden besneden: al op 4-jarige leeftijd. Dan heeft voorlichting ze nog niet bereikt en zijn ze lichamelijk makkelijk te overmeesteren. De schok nadien is zo groot dat bewustwording en behoefte om te praten pas met de volwassenheid komen. Praten als opsporingsmethode werkt hier niet.
Vrouwenbesnijdenis is in Nederland bij wet verboden, maar van vervolging is nooit sprake geweest. Dat terwijl deskundigen menen dat vijfhonderd gevallen per jaar het topje van de ijsberg zijn.
De eigen culturele afkeer van ‘stigmatisering’ en ‘traumatisering’ door verplicht medisch onderzoek, weegt kennelijk zwaarder dan het levenslange leed dat begint als jonge meisjes door hun naasten te lijf worden gegaan met schaar, scheermes, glasscherf of vuur (clitorale verbranding).

Misogynie
Telkens als ik een politicus of deskundige dat ‘belastende’ onderzoek hoor honen, besef ik dat hier geen (beoogde) empathie, maar (onbewuste) misogynie speelt. Indien wereldwijd bij miljoenen mannen penis en balzak gedeeltelijk of volledig afgeknipt zouden worden, hadden we allang zero tolerance gekend. Bij meisjes speelt vermoedelijk de gedachte mee dat opstaan en verder gaan hun lijdzame lot binnen sommige culturen mag zijn.

Unicef
Een andere verklaring zie ik niet voor de laksheid van de Nederlandse politiek inzake genitale verminking van meisjes, want dat is de term. VGV (vrouwelijke genitale verminking) is meer dan kindermishandeling. Unicef laat zien hoeveel door internationale wetten beschermde rechten deze praktijk schendt.
Het gaat om discriminatie, om de rechten van het kind, het recht op gelijke behandeling, op gezondheid, op afwezigheid van geweld; om letsel, misbruik, marteling en wrede of mensonwaardige behandeling en beslissingen aangaande voortplanting.

Hirsi Ali
Toch wordt nog steeds geen knoop doorgehakt. In februari 2004 lanceerde Ayaan Hirsi Ali het plan voor verplichte preventieve controle, nazorg en juridische vervolgingen. In De maagdenkooi meldt ze een hoopgevende stand van zaken in juli 2004: een Kamermeerderheid is voor periodieke controles en minister Hoogervorst pleit zelfs voor juridische vervolging tot in het buitenland.
Daarna stort de boel in elkaar. Er komt een rapport (2005), maar dat leidt noch tot meldingsplicht noch tot screening. Wel klinken stemmen die pleiten voor lichte vormen van (chirurgische) besnijdenis. Uiteraard uit respect voor andermans cultuur.
Wat die ‘cultuur’ inhoudt, weet niemand; eerder gaat het om hardnekkige tribale gebruiken. VGV dateert van ruim 2500 voor Christus. Religieuze geschriften reppen er niet of nauwelijks over en stellen de praktijk niet verplicht.

Wereldreligies
De drie grootste wereldreligies verwerpen VGV grotendeels en de ijver van islamitische geestelijken valt daarbij positief op. Die inzet is nodig want het bijgeloof omtrent de eer en kuisheid van de besneden vrouw appelleert aan de mannelijke onderdrukking en controle van de vrouwelijke seksualiteit binnen fundamentalistische gemeenschappen.
De islamitische stemmen die VGV wél aanbevelen, komen dan ook uit die hoek. Zoals de beroemde spirituele leider van de Moslim Broederschap, Yusuf al-Qaradawi, die Milli Görüs en Ahmed Marcouch na de moord op Theo van Gogh naar Nederland wilden halen voor ‘dialoog’.
Op de site islamonline.net verklaarde hij in 2002 over VGV: ‘Ik persoonlijk ondersteun het, gezien de huidige omstandigheden in de moderne wereld.’ Nu wil Bussemaker imams inzetten in de strijd tegen VGV. Als ze maar niet recruteert onder de adepten van Al-Qaradawi. Zulke blunders zijn inmiddels helaas waarschijnlijker dan een adequate aanpak.

Wallage uit scherpe kritiek op top PvdA

Van verslaggeefster Yvonne Doorduyn

bron: VK 12-3-09

groningen - PvdA-prominent en burgemeester van Groningen Jacques Wallage heeft scherpe kritiek op de top van zijn partij. Hij acht de koers in het integratiedebat te rechts en doet een dringend beroep op het partijbestuur om de nieuwe integratienota in te trekken.

    

‘We vallen in de kuil die Wilders voor ons heeft gegraven’, waarschuwt hij   donderdag in een   interview met de Volkskrant. Het partijbestuur wil de nota   zaterdag in stemming brengen op het partijcongres in Utrecht.

Partijleider Wouter Bos, Kamerlid Jeroen Dijsselbloem en partijvoorzitter   Lilianne Ploumen hebben met de nota Verdeeld   verleden, gedeelde toekomst  een grens overschreden, vindt   Wallage. ‘Ik twijfel niet aan hun inzet of integriteit. Maar het is een   rechtse agenda. De scheidslijn met extreem-rechts vervaagt. Alsof alle   migranten opnieuw examen moeten doen.’

Oorlog
Zijn partij is met groot enthousiasme bezig de vorige oorlog te winnen, vindt   Wallage. ‘Zo van: als je alle problemen maar héél hard benoemt, dan maken we   niet de fouten van vroeger.’

De integratienota leidde de afgelopen maanden op partijbijeenkomsten in het   land tot verhitte discussies. Met 392 amendementen dwongen de leden het   partijbestuur tot een nieuwe versie.

Wallage ergert zich ook over de bemoeienis met de kandidaatstelling voor de   Europese verkiezingen. Hij overweegt daarom uit de vaste   kandidaatstellingscommissie te stappen. Volgens de oud-fractievoorzitter   heeft de commissie bij het samenstellen van de kandidatenlijst voor de   Europese verkiezingen (op 4 juni) weinig in te brengen. ‘Een onafhankelijke   commissie moet onafhankelijk advies kunnen uitbrengen. Dat was niet het   geval. Er is bij de partijleiding een neiging tot control waar ik   niet mee overweg kan.’ Als daar niet snel duidelijkheid over komt, houdt   Wallage ermee op.

Lees het hele interview hier

Geplaatst door Joop

Treedt Job Cohen in de voetsporen van Ed van Thijn?

Bron: Het verraad van links

Heel lang geleden schreef ik samen met Parool-collega Theo Gerritse een onthullend artikel over de Amsterdamse wethouder Jan Schaefer (PvdA). Het stuk verscheen niet in de krant. Burgemeester Ed van Thijn (PvdA) belde naar hoofdredacteur Wouter Gortzak (PvdA) om te vertellen dat het om ‘een canard’ ging.

We vertelden onze hoogste baas dat we goede bronnen hadden en ons tevens baseerden op gemeentelijke stukken. Het mocht niet baten. Gortzak was de burgemeester dankbaar dat hij ons artikel buiten de kolommen had gehouden.

Meer dan 25 jaar treedt Van Thijns opvolger Job Cohen (PvdA) in de voetsporen van Van Thijn. Het Parool heeft nog steeds niet bericht over de jongste ontwikkelingen in het stadsdeel Slotervaart. Daar wordt met geld uit Qatar een moskee gebouwd door Al-Qaradawi-bewonderaar Yahia Bouyafa. Bovendien kreeg stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch (PvdA) een met acht tegen elf stemmen verworpen motie van wantrouwen aan zijn broek, omdat hij in een raadsdebat het subsidiëren van salafistische organisaties niet wilde uitsluiten.

Een brisante affaire voor Amsterdam, zou je zeggen, maar niet voor Het Parool. Alleen columnist Theodor Holman heeft er een cursiefje aan gewijd. Op zijn weblog heeft journalist Joost Niemöller een verklaring voor de terughoudendheid van de stadskrant, als het gaat om kritisch nieuws uit Slotervaart.

Niemöller keerde van het jaarlijkse boekenbal terug met een aantal nieuwtjes, onder anderen het vertrek van columnist Joost Zwagerman bij NRC Handelsblad, omdat hij ‘te rechts’ zou zijn. Hij sluit zijn verslag als volgt af: “En o ja, derde en laatste scoop van dit stukje: Theodor Holman vertelde dat door zijn columns over de islamiseringwoede van stadsdeelvoorzitter Marcouch, zijn hoofdredacteur persoonlijk onder druk wordt gezet door burgemeester Cohen daarmee te kappen. Daarin moeten we waarschijnlijk de verklaring vinden dat er in Het Parool geen onthullend stuk over Marcouch mag verschijnen. Mijn god, in wat voor wereld leven we toch.”

In dezelfde wereld als die van 1984. Een wereld waarin PvdA-burgemeesters de lokale media kennelijk met succes onder druk zetten. Toch is er wel iets veranderd in 25 jaar. Destijds heette een onwelgevallig bericht nog ‘een canard’. Tegenwoordig noemen ze vervelend nieuws ‘een broodje aapverhaal’.

Carel Brendel is auteur van Het verraad van links (Uitg. Aspekt)

Den Haag: opium voor het volk (deel 2)

Zijne excellentie Barack Obama overweegt in gesprek te treden met gematigde elementen van de Taliban. Hij heeft hiertoe zijn militaire experts en strategen de opdracht gegeven een grote denkoefening op touw te zetten met als uitgangspunt na te denken: wat ze in Afghanistan willen bereiken en hoe ze dat voor elkaar denken te boksen.

Een column van Lucida

'Strategisch simultaanschaken'
En natuurlijk is ons kabinet van dhimmitude hielenlikkers er meteen als de kippen bij, om voor zichzelf ook een stevige stem in dit nieuwe kapittel op te eisen. De kabinetsleden willen echter maar niet beseffen, dat zij zichzelf wel eens een veel te grote broek aanmeten. Onder de submissieve sneuvelkreet, 'Nederland-gidsland op de weg van de moslim', wil het steeds meer pionnen verzetten op het schaakbord van geopolitieke spanningen en conflicten. Terwijl zij in eigen land nauwelijks nog het hoofd weten te bieden aan de verschillende nationale crises.

Zo kan het politieke onvermogen van de ministers van Buitenlandse Zaken, Ontwikkelingssamenwerking en Defensie (Wie ziet trouwens nog de onderlinge verschillen tussen deze drie departementen!) ze er niet van weerhouden fluks de ene na de andere gambietopening uit de mouw te schudden, en het mag ook best allemaal een lieve duit kosten. Voor wat betreft het aanknopen van innige banden met omstreden schurkenstaten zowel in het verleden als ook in het heden, kunnen de verschillende veelal linkse politieke facties in dit land sowieso bogen op een lange, onafgebroken traditie van volksverraad.

Een beetje schaker weet dat er slechts een gradueel verschil bestaat tussen een gambiet en een daad van onberekenbare zelfopoffering. En zeker in tijden waarin het spook van bezuinigingen weer prominent zijn kop opsteekt en de staatsschuld weer de hoogte in schiet, vallen de financiële offers die samenhangen met de ambitie in het capitool van internationale 'asmogendheden' te worden opgenomen, tegenover de (nog) trouwe belastingbetaler nauwelijks meer te verdedigen.

Kapitaalvlucht
Niettemin blijkt dit op zich valide argument geen enkel gewicht in de schaal te leggen. Want binnen de hoogste echelons van strategische kopstukken, degenen dus die zichzelf op de voorgrond (laten) schuiven uit oogpunt van hun ver vooruitziende blik, is men stellig van mening dat het niet een kwestie is van 'en-of', maar onder alle omstandigheden van 'en-en'!

Vergelijk ons land eens met België en zie hoe schromelijk het contrast is, voor wat betreft de politieke grootheidswaan en morele aanmatiging van onze regenten met het oog op buitenlandse kwesties. De Haagse politieke elite dus die, in tegenstelling tot onze Zuiderbuur, eist overal, onder alle omstandigheden en over alles een hartig woordje mee te mogen spreken. Bezie het vooral ook tegen de achtergrond van een onverzadigbare machtshonger bij onze regenten zichzelf, andermaal op kosten van de belastingbetaler, te verzekeren van lucratieve posities binnen het internationale elitekorps van zelotische  zelflanceerders.

Terwijl in eigen land steeds meer stemmen opgaan de eigen economie te stimuleren door vooral niet te beknibbelen op ons collectief uitgavenpatroon, draagt onze politieke elite ons zuur verdiende geld als water naar zeeën van niet te stillen bloeddorstigheid.

Zelfs de welbeschouwd eng nationalistische oproep, voorlopig onze vakanties in eigen land door te brengen, weerhoudt de Haagse elite er zelf niet van, om onder het mom van internationale werkbezoekjes, de moede ledematen in verafgelegen (liefst exotische) oorden, gepaard aan verachtelijke overdaad aan onbezoldigde luxe, uit te strekken; immers de belastingbetaler betaalt en daar bovenop mag het Haagse elitekorps uitgaven elders gedaan, ook nog eens onder het kopje 'beroepskosten' van de belasting aftrekken!

Zo wordt dus de belastingbetaler, die zich niet weet in te likken binnen de (inter pares) geaccepteerde politieke graai- en maaicultuur, het vel over de oren getrokken. Hij moet er ongevraagd voor opdraaien, wanneer de zoveelste diplomatieke vredesmissie erop uit trekt - om onder het mom van 'werken' aan de internationale betrekkingen - ons aller geld in de verschillende 'onshore' belastingparadijzen vooral voor zichzelf veilig onder te brengen.

Aldus weet het diplomatieke elitekorps, waar ook het koningshuis toe behoort, zichzelf verzekerd van een veilig heenkomen, mocht in eigen land - in de geest zoals Ortega y Gasset beschrijft in zijn boek 'De opstand der horden' - onverhoopt de pleuris uitbreken als  onvermijdelijk gevolg van het ondemocratisch en ongebreideld najagen van nauwelijks nog te bevatten elitair eigenbelang!

Hoe kan het ook anders als we 'onze manschappen' met gevaar voor eigen leven exporteren teneinde elders democratie, veiligheid en stabiliteit te brengen, terwijl we tegelijkertijd als gemeenschap met alle egards de grootste aanstichters van de vele internationale brandhaarden importeren, om andermaal op kosten van de belastingbetaler, eens even gezellig bij te praten hoe nog meer geld, materieel en mogelijk mensenlevens op het schaakspel van operationele zelfprofilering te zetten.

'Bij de duivel te biecht gaan'
Ja misschien dat er door deze of gene vredestichter, zij het in bedekte termen, zelfs besproken kan worden, welk land voor het boven elke twijfel verheven 'goede doel' de meeste body bags op zijn conto mag bijschrijven. Zal mij in elk geval nauwelijks nog verbazen in het huidige "obamanische" klimaat van mondiale zelfislamisering waarin zelfs het, op hoop van zegen, onderhandelen met de gezworen vijand nog bespreekbaar is.

Ik stel me zo voor hoe het er aan toe zal gaan, als het kabinet op 31 maart (op nadrukkelijke instigatie van het supranationale tandem Obama/Clinton), een Afghanistan-top zal houden, waar onder de diplomatieke dekmantel van een radicale koerswijziging, vertegenwoordigers van islamitische landen, zoals daar o.a. zijn Pakistan, Soedan, Libanon, Irak, Somalië, Iran, (Israël niet!) en vanzelfsprekend 'gematigde' afgevaardigden van de Taliban en Hamas, in de Grote Tent van Big Brother aan mogen schuiven.

Als die geplande top een dag later zou worden gehouden, hadden we nog aan een misplaatste 1 april grap kunnen denken, maar zelfs die dolkomische ontsnappingsroute is ons niet gegeven. De top is voor het diplomatiek elitekorps van opiumschuivers namelijk dodelijke ernst, al moeten ze desnoods voor dit hoogst verraderlijke zoenoffer jegens den vijand 'onze jongens' in een kansloze 'schaaps-herdersmat' laten lopen.

Hoge Raad geeft richting Wilders-zaak

Van verslaggeefsters Janny Groen, Annieke Kranenberg
bron: Volkskrant 10-3-09

 

AMSTERDAM - De rechter die straks moet oordelen of Geert Wilders moslims heeft beledigd, zal moeten nagaan of zijn uitlatingen ‘onmiskenbaar betrekking hebben op een bepaalde groep mensen’. Want wie een godsdienst beledigt, beledigt daarmee niet automatisch de aanhangers van die religie. Dat heeft de Hoge Raad dinsdag bepaald in een andere zaak.

    

Het hoogste gerechtscollege vond het nodig te verwijzen naar de zaak-Wilders,   omdat het gerechtshof in Amsterdam heeft beslist dat de PVV-leider moet   worden vervolgd wegens groepsbelediging (artikel 137c Wetboek van   Strafrecht). Volgens het hof is zijn vervolging kansrijk, omdat hij moslims   als groep heeft gediscrimineerd door zijn vergelijkingen van de islam met   het nazisme. Uit de samenhang van zijn uitspraken zou duidelijk blijken dat   hij de groep moslimgelovigen op het oog had, aldus het hof.

De Hoge Raad heeft nu bepaald dat een uitlating ‘onmiskenbaar’ moet gaan over   ‘een bepaalde groep mensen die zich door hun godsdienst onderscheiden van   anderen’. De rechter die de zaak tegen Wilders behandelt, zal dat moeten   onderzoeken.

Haatzaaien
De PVV-leider wordt niet alleen wegens groepsbelediging vervolgd, maar ook   voor haatzaaien en discrimineren (artikel 137d), benadrukt persraadsheer   Willem van Schendel. ‘De uitspraak van de Hoge Raad gaat uitsluitend over   groepsbelediging.’ Er kan volgens hem dus niet uit worden afgeleid hoe de   zaak tegen Wilders zal verlopen.

De man die dinsdag door de Hoge Raad is vrijgesproken, had in november 2004   een poster voor zijn raam gehangen met de tekst: ‘Stop het gezwel dat islam   heet’. Eerder werd hij door de rechtbank en het gerechtshof in Den Bosch   veroordeeld. Door de islam aan te duiden als een gezwel, had hij zich   onnodig grievend uitgelaten over dat geloof, en daarmee ook ten aanzien van   de groep mensen die de islam belijden, zo overwoog het hof destijds.

Dat is ‘een te ruime uitleg’ voor artikel 137c, aldus de Hoge Raad. ‘Dit   artikel stelt niet strafbaar het zich beledigend uitlaten over een   godsdienst, ook niet als dat gebeurt op zo’n manier dat de aanhangers van   die godsdienst daardoor in hun godsdienstige gevoelens worden gekrenkt.’

Wanneer de zaak-Wilders voor de rechter komt, is nog onbekend.

Barack Obama: ‘the rumble and jungle of politics’

Op de site van De Nieuwe Standaard heeft Michael van der Galien een artikel geplaatst waaruit blijkt, dat de electorale steun voor Obama aan het afkalven is. Waar een maand of twee geleden ongeveer 68 procent vond dat hij het goed deed als president, kan hij nu op nog maar de goedkeuring van 56 procent rekenen. Van alle kiezers keurt inmiddels 43 procent zijn beleid af.

Een column van Lucida

'Vertrouwenscrisis'
'Big government is really his (Obama's) bag, but he doesn't own up to it', schrijft Tony Blankley auteur van het boek "American Grit: What It Will Take To Survive and Win in the 21st Century". 'De allerhoogste prioriteit' volgens Blankley 'is dat we ons moeten vermannen -- persoonlijk, cultureel, en als nationale militaire mogendheid'.In dit boek geeft hij verder ook een opsomming van maatregelen waarmee Amerika bijvoorbeeld de geopolitieke crises het hoofd kan bieden.

Het contrast kan welhaast niet groter zijn voor wie het artikel in de Volkskrant heeft gelezen waar staat: 'Niets doen is de beste kabinetsmaatregel om de gevolgen van de crisis te bezweren'. Toegegeven, soms is het beter niets te doen, dan je met submissief gemoed tot de verkeerde richting te bekeren!

Zoals de meeste nationale overheden, zit ook het kabinet Balkenende in hetzelfde schuitje als zijn Big Brother aan de overzijde van de Atlantische oceaan. Het vertrouwen van de bevolking m.b.t. de vraag, of met de crisismaatregelen van het kabinet Balkenende, Bos en Rouvoet de combinatie van een algehele financiële en economische malaise op de juiste wijze wordt tegengegaan, neemt zienderogen af. Zoals gezegd, ook in Amerika blijkt uit de opiniepeilingen van Scott Rasmussen het vertrouwen in Barack Obama, als direct gevolg van de in veler ogen verkeerde aanpak waarmee hij en zijn team van specialisten de crises te lijf gaan, met de week af te nemen.

Vooropgesteld wat mezelf betreft durf ik zondermeer staande te houden t.o.v. Barack Obama als mens niet vooringenomen te zijn. Zijn retorische gaven staan als een huis, maar de uitvoering ervan zal op termijn onvermijdelijk blijken als een luchtkasteel uit elkaar te spatten: in plaats van de beloofde morele en economische oppepper, zullen al degenen die hem zo 'blijgelovig' het mandaat van vier jaar presidentschap hebben verleend een opdoffer vanjewelste te verwerken krijgen.

Want 'door de bank genomen' is uiteindelijk niet hij het, die bepaalt welke koers de V.S. moeten varen om uit het slop te geraken, maar maakt het collectief van electoraal op revanche beluste democraten in het Huis van Afgevaardigden de dienst uit. De kans is niet gering dat het ogenschijnlijk trouwhartige team van deskundigen en adviseurs waarmee Barack Obama zich laat omringen, weldra geen eensgezinde homogene ploeg zal blijken te zijn, maar een tamelijk willekeurige verzameling politici dat grotendeels eigen deel(staat)belangen najaagt.

Niet alleen ziet Barack Obama, gelet ook op het financiële en economische herstel waar de meeste Amerikanen met smart op zitten te wachten, zich voor een immense opgave geplaatst, maar tevens zal blijken dat het zo mogelijk nog een grotere Sisyphus taak is, het electoraat aan zich gebonden te houden.

'Dweilen met de kraan open'
Ook het op oneigenlijke gronden gevoerde verkiezingsthema van etnocentrische belangen en vermeende tegenstellingen, dat Barack Obama in aanloop naar de verkiezingen zo opvallend in de kaart heeft gespeeld, kan hem gaandeweg de rit nog wel eens behoorlijk opbreken. Temeer als zal blijken dat aan de basis hiervan niet de verwachte samenballing van krachten de beoogde economische meerwaarde zal opleveren. En in tegendeel dezelfde 'grassroots movements', nog meer dan voorheen, afhankelijk zullen worden van door de staat gefinancierde stimuleringsmaatregelen, zonder dat zich dit noodzakelijkerwijs in meer arbeidsproductiviteit zal uitbetalen.

De omvangrijke mate waarin aan de ene kant belastinggeld wordt uitgegeven, zal geen gelijke tred houden met geringere belastinginkomsten die aan de andere kant binnenkomen. Daarentegen zal het cynisme wel in gelijke mate toenemen, waarmee omgekeerd de beloofde gouden bergen van verandering en voorspoed niet worden waargemaakt.

En in het huidige klimaat van grote economische instabiliteit, gekoppeld aan een toenemende teleurstelling over het uitblijven van klinkende resultaten, is op de weegschaal van 'presidential approval' één grammetje teveel aan politieke ressentimenten al voldoende om de balans - die nu nog met 56% in het voordeel van Obama uitslaat - definitief in zijn nadeel te doen doorslaan. Want…

Zelfs Barack Obama ontkomt niet aan de politieke wetmatigheid die gebiedt, dat iemand slechts zolang het vertrouwen geniet, totdat het moment aanbreekt waarop dit niet meer het geval is. En dan kan het zomaar heel snel bergafwaarts gaan met zijn als een komeet omhooggeschoten populariteit.

Waiting to throw the right punches
Gaandeweg de rit, zal hij en het team van vertrouwelingen dat hem omringt, steeds verder in de verdediging worden gedrongen. En natuurlijk zijn de republikeinen in 'the rumble and jungle of politics' in opperste staat van paraatheid, om Obama bij het minste geringste moment van presidentiële zwakte met hun 'right-hand lead punches' te bestoken. Vanuit geen ander oogmerk natuurlijk, dan hem het liefst zo vroegtijdig mogelijk een knockout te verkopen.

Plotseling herinner ik mij weer het legendarische duel tussen Muhammad Ali en George Foreman. (Hetzelfde jaar trouwens, 1974, waarin Gerald Ford de tot aftreden gedwongen Richard Nixon opvolgde.)

Zeven ronden lang liet Ali de vechtmachine Foreman uitrazen terwijl hij met tactisch vernuft een spervuur aan slagen wist te ontwijken. Zienderogen raakte Foreman met elke nieuwe ronde vermoeider. En terwijl het er toch alle schijn van had dat hij het gevecht met Ali in zijn voordeel leek te beslechten, landde Ali in de achtste ronde een 'dodelijke' combinatie van twee genadeloze mokerslagen: de eerste was een linkse hoekslag - hierdoor boog het hoofd van Foreman in de juiste positie - gevolgd door een 'snoeiharde rechtse' die vol op het gezicht terecht kwam. Foreman viel naar het canvas en terwijl hij nog uit alle macht probeerde op te krabbelen was het gevecht beslist.

Aan de lezer om uit te maken wie nu wie is in 'the rumble and jungle of politics'… Voor mezelf zou ik wel weten op wie ik mijn geld moest zetten!

De Daaila Lama verschijnt weer ten tonele

NOS journaal, 6-12-08 Philip Frerichs breekt vier keer zijn tong op de Dalai Lama

---

NOS journaal, 9-3-09 Wouter Zwart toont zich een goede leerling van opperversprekert, Philip Frerichs, die eerder zijn tong al brak op de correcte uitspraak van de Dalai Lama.

---

Het virus heeft nu volledig het NOS journaal (10-3-09) in zijn greep, steeds maar  weer de Daailaaa Laaamaa. Soms zelfs de Dala Lama.... Ik denk dat ik het nu ook maar zo zal uitspreken. Godsamme wat een halve zolen daar!  I give up................

---

---

---

Uit Wikipedia: Dalai lama is een samenstelling van twee woorden:
* het woord dalai, Mongools voor oceaan en    
* het woord lama, Tibetaans voor goeroe of leraar.[2]

---------------------------------------------------------

Ze zijn bij de NOS de weg volkomen kwijt, niet alleen politiek maar ook taalkundig:

Dalai lama haalt fel uit naar China (do 12 maart 2009)

China:daila lama achter protest (wo 11 maart 2009)

Meer ‘one-issue’ partijen, s.v.p

Een gastcolumn van Sagunto (in reactie op Vincent de Roeck)   

Het betoog van Vincent de Roeck lijkt aansluiting te vinden bij een omvangrijk peloton aan commentaren waarin, als spin-off van het islamdebat, graag één of ander deelbelang wordt uitgevent. In die eh.. brede maatschappelijke discussie lijkt het vooral te gaan om “Eigen ideologie eerst (en Allah voor ons allen!)”.

Samengevat valt een soort Haeckeliaanse recapitulatievariant te ontwaren. Daarbij valt op dat, weerspiegeld in een herhaling van de Europese ideeëngeschiedenis resp. -strijd, de voortschrijdende islamisering heeft geleid tot een bonte stoet aan voorspelbare reflexen. Het CDA recycleert voor islamisten het beproefde ‘emancipatie binnen de eigen zuil’ en ziet wel brood in het aanhalen van een ‘religieus’ normen & waardenpakket.

De PvdA lijkt vooral haar kaarten op een mohammedaanse omkadering van de ‘maakbare samenleving’ te hebben gezet. Wellicht vormt de nieuwe achterban voor de meer gestaalde kaders een soort ‘Ersatzproletariat’, wie weet. Groen Links lijkt de bloeiende aanwezigheid van de islam vooral te beschouwen als mogelijkheid om aan deze geprivilegieerde ‘kans-wijkers’ een binnenlandse vorm van ontwikkelingshulp te verstrekken, noem het een neokoloniale visie op multiculturalisme. En dan nu de roep uit conservatief-libertaire hoek om een PVV als spreekbuis van hun eigen politiek maatschappelijke wensen.

De discussie kortsluiten met gerichte aandacht voor de aanleiding tot al deze ophef, dat kan natuurlijk niet. Want, daar gaan we weer dames en heren: de PVV is, jawel, “verworden tot een ‘one-issue’ partij”. Kennelijk deert het de nette nuancezoeker allerminst dat die ene ‘is-yoe’ een nogal fundamentele kwestie betreft. Uiteraard - zo leert ons de kritiek ruimhartig - mag de vrijheid worden verdedigd tegen de aanspraken van een totalitaire doctrine, maar dan wel graag op gepaste wijze en onder vermelding van een keur aan stellingnames omtrent de hypotheekrenteaftrek, het monetair banditisme van de US Federal Reserve en de wenselijkheid van kroonprinselijke drijfjacht op onze wilde zwijnen, en zo meer.

Wat zou het toch aangenaam afleiden van de gestaag voortschrijdende islamisering, mocht Wilders naast zijn islamkritische activiteiten - en tussen alle doodsbedreigingen door - de tijd vinden om Nederlandse kiezers en passant nog even te wijzen op het waardevolle gedachtegoed van Von Mises, Hayek en Rothbard. Reuze belangrijk allemaal, maar ondertussen is een substantieel aantal kiezers kennelijk blij dat tenminste één partij in dit land beseft welke fundamentele ‘single-issue’ er vis-à-vis de islamitische dreiging op het spel staat. Laten we het maar - met de nodige slagen om de arm – ‘onze vrijheid’ noemen.

De islam heeft ontegenzeggelijk de onfatsoenlijke gewoonte om zich niet al teveel van goedbedoelde laissez-faire debatten aan te trekken. Het is immers een one-issue beweging, gespecialiseerd op het enkele onderdeel ‘onderwerping aan de Wet van Allah’. Dat is misschien vervelend voor intellectuelen die zaken graag wat meer in al hun maatschappelijke complexiteit beschouwen, maar dat krijg je nu eenmaal met een profeterende analfabeet als oer-ideoloog. Natuurlijk verschaft een pluriforme rechtsstaat normaal gesproken generaties lang werk aan politiek filosofen en hun interpreten, maar inmiddels ligt voor de Westerse democratie al een passend etiket klaar met de naam Jaahiliyya, ofwel de onwetendheid, kenmerkend voor de periode voorafgaand aan de islamitische suprematie.

Als onze vrijheid niet slechts op detailpunten maar in zijn totaliteit wordt bedreigd, dan hebben we dus wel degelijk te maken met een single issue. Die betreft simpelweg het voortbestaan van onze manier van leven. Overigens zou een libertaire wens om niet minder, maar juist meer ‘one-issue’ partijen voor de hand liggen. Je zou immers mogen verwachten dat een ‘multiple-issue’ partij per definitie een groter deel van de samenleving politiek wil vormgeven c.q. reguleren en dat geldt in Nederland eveneens voor de zogenaamde liberale partijen. Maar dat terzijde, want hoe fundamenteel ook de vragen waarop De Roeck c.s. middels de PVV graag een antwoord zouden zien, vergeleken bij de dreiging van de islam zijn dat - helaas - details. Voor later.

Migranten kiezen niet voor Nederland

Bron: Volkskrant
De PvdA-integratienota zit fout. Vrijwel alle migranten wonen hier onvrijwillig. Ze zullen nooit en te nimmer Nederlanders zijn.

Dankzij een telefoonmaatschappij die bij een internetabonnement een gratis laptop cadeau doet, zijn er drie laptops in huis en ligt iedereen, in plaats van op de bank voor de tv, op de bank voor de laptop.

Ik lees de integratienota van de PvdA.

Fortuyn
Ik lees over nieuwe Nederlanders. Ons Nederland. Dat tolerantie niets heeft opgeleverd. Dat de politiek niet heeft willen luisteren naar de oorspronkelijke bewoners van Nederland die de verandering in hun land met moeite konden accepteren. Dat er pas werd geluisterd nadat mensen als Fortuyn hier aandacht voor eisten. Dat we met zijn allen eraan moeten werken om van dit land ons land te maken.

Het hele stuk ademt een mislukt soort optimisme. Mislukt omdat het achterhaald is en absoluut niet van deze tijd. Wat ook opvalt, zijn de grenzen die nergens worden benoemd maar die de hele tijd aanwezig zijn in de voorstellen.

Krenken
Allen moeten we dezelfde wet gehoorzamen (duh). Krenken mag maar hoeft niet (zo zo). En om een ‘echte’ Nederlander te zijn moet je de taal kennen en meedoen met de waarden en normen van dit land.

Ik kan me niet voorstellen dat dit alles is waar de PvdA mee op de proppen komt na jaren van politiek en publiek debat. Ik heb zelf, tijdens jaren van toeren langs theaters, buurtcentra, blijf-van-mijn-lijfhuizen en zelfs een moskee, meegemaakt hoe het publiek met een islamitische achtergrond een enorme verandering heeft doorgemaakt.

Waar de vrouwen in het begin defensief en soms zelfs agressief waren, vooral als het ging om interpretaties uit de Koran, werden ze een aantal jaren later, na de dood van Theo van Gogh toen de moslimdiscussie in volle gang was, milder en gingen ze zelfs meer zelfreflectie toepassen.

Twee soorten
Tegenwoordig zij er grofweg twee soorten allochtonen. Degenen die goed meekomen, weten dat hun toekomst hier ligt, redelijk tot goed Nederlands kunnen en hier hun weg proberen te vinden. En degenen die afgesloten zijn van de maatschappij, de taal niet of nauwelijks beheersen, vaak last hebben van ziektes en ongemakken. Deze groep zal niet of nauwelijks veranderen, omdat ze niet willen, maar vooral ook omdat ze niet kunnen.

Fout
De fout die er in de integratienota van de PvdA wordt gemaakt, is dat men ervan uitgaat dat de migranten hebben gekozen voor het nieuwe land. De realiteit is dat minimaal driekwart van de migranten, als het niet meer is, ‘onvrijwillig’ hier is. In elk geval, zonder nadrukkelijk voor dit land te hebben gekozen.

Ze zijn of hier geboren, of ooit hierheen gekomen door een economische noodzaak met het voornemen zo snel mogelijk terug te gaan, of getrouwd en hierheen gehaald door hun man of vrouw. We kunnen ons niet voorstellen dat mensen op zo een onbewuste manier migreren en toch is dat zo.

Nederlander
In de nota wordt ook gesuggereerd, dat als je maar je best doet, je hoe dan ook een Nederlander kunt worden.
Nu het laagje tolerantie eraf is gekrabd, komt er ongeduld naar boven.
Een volwaardige burger. Als ik uitga van mijzelf, redelijk geïntegreerd, ben ik nog steeds geen Nederlander. Niet in de organische zin van het woord dat ik niet opval, dat ik opga in de massa, dat ik een van de ‘onzen’ ben.

Er zijn altijd momenten dat ik word bejegend als iemand ‘uit een andere cultuur’. Ik zal nooit en te nimmer een Nederlander zijn. Wat ik ook doe. Het is daarom onzin te suggereren dat mensen zelf bepalen of ze erbij horen of niet.

De Hond
Een paar dagen geleden publiceerde Maurice de Hond een (omstreden) opiniepeiling, waaruit bleek dat nu ook hoogopgeleiden voor Wilders en de zijnen kiezen, omdat hij wordt gezien als de hoeder van het vrije woord. Wat er dan wordt gezegd, is kennelijk niet meer van belang, het gaat erom dat het gezegd kan worden.

De realiteit is dat we in een beschavingscrisis zitten en weigeren rekening te houden met mensen die worstelen met de realiteit van migratie. En die is niet mis. Het gaat om verlies van eigenwaarde en identiteit, angst, apathie, depressie en wanhoop.

Flinterdun
Onze zogenaamde tolerantie uit het verleden, waar we zo trots op zijn, bleek flinterdun. Nu het laagje eraf is gekrabd, komt er ongeduld naar boven. Woede. En een roep om aanpassing.
U hoeft maar de commentaren te lezen van lezers op de internetsite van deze krant om te zien hoe rechts en intolerant de meeste zogenaamd links georiënteerde mensen zijn geworden.

Hoeveel van uw vrienden komen uit een andere cultuur? Voor een werkelijke toekomst zijn geen harde maatregelen nodig. Ook geen tolerantie. Gewoon contact. Een op een, oprecht, eerlijk contact. En het wijze besef dat de dingen hun tijd nodig hebben en je een proces niet kunt afdwingen.

De PvdA: 'op de weg van de moslim'

In 2006, nadat de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen een eclatante overwinning had geboekt kraaiden de sociaaldemocraten alom victorie. Probleemloos behaalde hun partij in tal van steden de absolute meerderheid. Al werd het niet hardop gezegd, toch was de verkiezingswinst niet in de laatste plaats behaald, doordat allochtone stemmers, onder wie veel moslims, massaal voor de sociaaldemocraten hadden gekozen.

Wouter Bos: "Wij zijn niet bang voor 'tsunami aan niet-handenschudders'..."

Een column van Lucida

Dissidenten
Ondanks het grote enthousiasme dat zich van de sociaaldemocraten meester maakte, kon binnen de partij ook geluiden gehoord worden, die de intense vreugde enigszins wilden temperen. Zo zag Wouter Bos het gevaar van een 'Partij van de Allochtonen'.

Vooral van kandidaten die met voorkeursstemmen een plekje in de raad hadden weten te bemachtigen, vroeg hij zich af  'of die wel voldoende gekwalificeerd waren'. Hij sprak daarbij echter tevens de hoop uit: 'als wij gewoon vasthouden aan ons verhaal, blijven we de partij voor iedereen'.

Gelet op dit artikel in dagblad Trouw, dreigt die hoopvolle rode droom nu al grotendeels in duigen te vallen. Volgens Jos Kuijs van het Centrum voor Lokaal Bestuur van de PvdA hebben de afgelopen periode 'ongeveer veertig raadsleden zich afgescheiden'. Hij zegt dat 'twintig procent van hen van niet-Nederlandse afkomst is'. Hij noemt dat 'een hoog percentage omdat het grofweg het dubbele van het percentage allochtonen is, dat voor de PvdA in de gemeenteraden zit'.

Op het gevaar af mogelijk te generaliseren, moet hiervoor toch een verklaring zijn. Om te beginnen was het niet Wouter Bos, zoals het artikel in Trouw valselijk suggereert, die over 'een vooruitziende blik bleek te beschikken', maar juist de partij van Geert Wilders, die consequent heeft gewaarschuwd voor het zogeheten loyaliteitsconflict.

Wie herinnert zich namelijk niet meer, dat in het domineeslandje van (gereformeerde) bidbroedertjes de hel losbrak toen de PVV zeer terecht kritische vraagtekens plaatste bij de installatie van twee bewindslieden met een dubbel paspoort? Want...

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan
Behalve dat lokale PvdA-politici met een moslimachtergrond, in toenemende mate de partij gebruiken als springplank voor hun "dawaïstische" ambities - het biculturele boegbeeld Ahmed Marcouch is daar wel het meest hinderlijk in het oog springende voorbeeld van - zien we ook dat landelijke biculturele boegbeelden binnen de PvdA, eenmaal op het pluche, buitengewoon ontvankelijk zijn voor hun streng cultuurgebonden achterban, en soms zelfs voor inmenging vanuit de respectievelijke landen van herkomst.

Dezelfde Jos Kuijs merkt overigens terecht op dat deze problemen ook bij andere partijen spelen. Zo vertoont Tofik Dibi (GroenLinks) steeds meer de neiging het integratiedebat binnen zijn partij naar zijn hand te zetten. (Lees in dit verband ook het artikel van cynicus.) Bovendien kampt die partij al jaren lang met de naweeën van de salafistische dwarsligger en beroepsdissident Mohammed Rabbae. Er zijn ook positieve uitzonderingen te noemen zoals bijvoorbeeld CDA'er Coskun Çörüz. Desalniettemin is het toch vooral de PvdA, die op grote schaal wordt geconfronteerd met afvalligheid van moslimse raadsleden.

Uitgaande van de gedroomde werkelijkheid dat deze biculturele boegbeelden, eenmaal binnen het gestaalde kader van de sociaaldemocratie ingekapseld, vanzelf wel hun "dawaïstische" ambities voorgoed aan de kapstok zouden hangen, blijkt steeds vaker dat de PvdA a. buiten de islamitische waard heeft gerekend die nu eenmaal binnen de dubbele inborst van veel van deze boegbeelden huist, en b. dat haar ogenschijnlijk gestaalde kaders meer aan erosie onderhevig zijn, dan zij in haar stoutste dromen voor mogelijk had durven houden.

Zoals eerder geformuleerd, heeft de PvdA zichzelf met haar zogenaamde vooruitziende blik, op de keper beschouwd juist met terugwerkende kracht in het knellende maatpak van de politieke jihad laten naaien. In wezen staat zij toe, dat onder het mom van volwaardige politieke participatie van de moslimse medemens, de salafistische tangconstructies die hiervan het onvermijdelijke gevolg zijn de kernwaarden van haar eigen partijbeginselen fundamenteel aantasten.

Shariasocialisme
Het is, om het in de woorden van Femke Halsema te zeggen, 'erg zuur' voor de PvdA, die zichzelf bij monde *Ahmed Aboutaleb nadrukkelijk op de borst klopt, dat 'zij als politieke partij de enige is, die in haar beginselprogramma het recht op geloofsafval ook heeft gedefinieerd en erkend', terwijl zij tegelijkertijd echt progressieve leden als bakstenen laat vallen, maar omgekeerd moslims, die bij verre na niet beantwoorden aan haar partijbeginselen met alle macht binnen boord poogt te houden.

Het enige wat je Wouter Bos - die wellicht ongemerkt als bruggenhoofd fungeert op grond waarvan het salafisme binnen zijn partij vaste voet aan de grond heeft gekregen - dient na te geven is, dat hij zijn bange vermoedens namelijk, de transformatie van de PvdA tot 'een Partij van de Allochtonen', juist vanwege het submissieve gemarchandeer met de eigen partijbeginselen, over zichzelf en zijn steeds nadrukkelijker op een leest van het schariasocialisme geschoeide partijkader heeft afgeroepen.

Tot slot roep ik nog maar eens de 'gevleugelde' woorden in herinnering die Wouter Bos onlangs nog tijdens het partijcongres sprak: "Als PvdA hebben we wortels in alle grote **emancipatiebewegingen van de afgelopen eeuw. En omdat wij, en niemand anders, kapitaal in handen hebben met Aboutaleb, Albayrak, Marcouch, Karakus, Arib en al die anderen, zijn wij de aangewezen partij om de soms draconische veranderingen door te voeren! Zij zijn de sleutel terug naar de harten van de mensen."

*Ahmed Aboutaleb zie uitzending vanaf minuut 30

**emancipatiebewegingen: lees een onbeteugeld (zelf-)islamiseringsoffensief

Allochtone raadsleden in de clinch met PvdA

Bron: Trouw

’Gevoel van verbondenheid met partij is minder’

Wouter Bos waarschuwde in 2006 voor ’ongelukken’ met allochtone PvdA-raadsleden. Ze blijken inderdaad vaak ruzie te krijgen met hun fractie.

Dertien maart 2008. Mostafa Abbou weet nog precies wanneer hij uit de PvdA in de Eindhovense gemeenteraad stapte. „Nee, dat vergeet je niet. Het ligt gevoelig. De PvdA was een linkse partij. Maar nu herken ik niets meer van de erfenis van Drees en Den Uyl. Het gaat alleen nog maar over Marokkanen vernederen. Alles wat Geert Wilders roept, hoor je een paar weken later bij de PvdA terug.”

Vorig jaar was voor hem de limiet bereikt. Hij ging door als de eenmansfractie Eindhoven Nu.

In 2006, nadat de PvdA bij de gemeenteraadsverkiezingen een eclatante overwinning had geboekt, toonde partijleider Wouter Bos zich blij over de vele nieuwe allochtone raadsleden. Maar hij verwachtte ook ’ongelukken’, gezien hun gebrek aan ervaring.

Die term zorgde voor opschudding. Toch had Bos een vooruitziende blik. Abbou is namelijk niet het enige allochtone raadslid dat zich in de afgelopen periode afscheidde.

Jos Kuijs van het Centrum voor Lokaal Bestuur van de PvdA, zegt: „In de afgelopen periode hebben ongeveer veertig raadsleden zich afgescheiden. Twintig procent van hen is van niet-Nederlandse afkomst. Dat is een hoog percentage.” Het is namelijk grofweg het dubbele van het percentage allochtonen dat voor de PvdA in de gemeenteraden zit. Volgens Kuijs speelt bij andere partijen hetzelfde probleem.

Een lastig bespreekbaar probleem, merkt Kuijs. „Dat is ook logisch: om het te bespreken moet je generaliseren, en doe je onrecht aan veel mensen voor wie die generaliseringen niet opgaan.”

Toch durft hij wel een paar verklaringen aan te voeren. „Veel allochtone raadsleden zijn goed in de omgang met hun achterban, ze hebben een ombudsfunctie die we vaak missen in de PvdA. Maar ze zijn minder goed in vergaderingen en dossiers. Dan krijg je snel collega-raadsleden die gaan klagen: ’Hij is er weer niet’. Terwijl je ook goede afspraken kunt maken om de taken een beetje te verdelen.”

Een nog belangrijker oorzaak is volgens Kuijs het feit dat veel allochtone raadsleden met voorkeursstemmen zijn verkozen. Daardoor voelen ze zich minder gebonden aan hun partij. Maar ook de partij zelf treft blaam: „Vaak zet men een allochtoon op een onverkiesbare plaats, omdat men wel stemmen wil trekken, maar de persoon zelf niet helemaal vertrouwt als raadslid. Komt iemand dan toch in de raad, dan krijg je scheve ogen. Daar moet je heel helder in zijn: of je vertrouwt iemand, en dan zet je hem op een verkiesbare plaats, of niet, en dan zet je hem ook niet op de lijst.”

Mostafa Abbou – achthonderd voorkeursstemmen – voelde zich inderdaad niet serieus genomen. „Ik kreeg geen enkele portefeuille, mocht nergens het woord over voeren. Ik mocht ja en amen zeggen.”

Abbou zegt dat hij niet de enige is die door zijn partij kortgehouden werd. „Dat Marokkaanse blondje in de Tweede Kamer, bijvoorbeeld, Samira Bouchibti. Hoor je haar? Zie je haar? Nee, we horen alleen die popiejopie-Marokkaan die burgemeester in Rotterdam is, met zijn harde taal. Daar hebben we dus niets aan.”

das Femke en "het" media

Femke H. haalt uit, daarbij blijk gevend het Nederlands niet geheel te beheersen. kijk en huiver hoe zij Geert Wilders wegzet als een vuile charlatan, die er geen probleem mee heeft 'jonge moslims in de knieen te schieten. Moe word ik hier van $E%$&$**%*$%

Bron NOS journaal 7-03-09

Kwakzalver:

"Hij is een landloopend geneesmeester of liever geneesswetser, die dapper onder 't voortbrengen van veel kwakken en klugten, swetsen en opsnyen kan by 't gemeene volk op de markten van de kragten van syn heel-smeer of salf, en roemen, dat hy der byna allerley kwaaie mede geneesen kan."
bron: Engelfriet's site

Mijns inziens sluit bovenstaande kwalificatie naadloos aan aan de benaderingswijze van mevrouw Halsema met haar 'Angehauchten', zeg maar 2 decennia 'pappen en nathouden'

En dan heb ik het nog niet eens over die ridicule term' 'bewieroken' van de vvm

bewieroken ;

1. wierookdampen over iets of iemand aanbrengen.

   De priester bewierookte de kist

2. iemand lof toezwaaien.

   De jubilaris werd uitgebreid bewierookt.

   
     BEWIEROKEN
     -be- plus wieroken  -dwepen  -lof toekennen  -loven  -Nederlands werkwoord  -overdreven vleien  -vereren  -uitbundig prijzen  -bovenmatig vleien.

 

Geplaatst door Joop

Vrouwen in de top: net mannen

Bron: De Volkskrant

Topvrouwen maken de belofte van vrouwelijk leiderschap niet waar. Ze scoren slecht op eigenschappen zoals zelfreflectie en bewustzijn. En dat is opvallend, want juist deze eigenschappen worden gezien als typisch vrouwelijk én als positief aangemerkt bij het type leider dat na de kredietcrisis nodig is. Vrouwen in de top gedragen zich in praktijk juist heel mannelijk: te veel gericht op status, competitie en een snel resultaat.

Top 200
Dit blijkt uit een onderzoek van reputatieonderzoeksbureau Hofkes in samenwerking met de Volkskrant. De onderzoekers hebben veertig bestuurders uit de Volkskrant Top 200 van meest invloedrijke Nederlanders anoniem geënquêteerd zodat sociaal wenselijke antwoorden worden vermeden. In de Volkskrant Top 200 staan onder meer coryfeeën als Alexander Rinnooy Kan, Agnes Jongerius en Elco Brinkman.

Volgens de ondervraagden heeft de ideale bestuurder de volgende eigenschappen: het vermogen tot zelfreflectie, het bewustzijn van signalen uit de omgeving, het vermogen om makkelijk verbinding te maken met mensen, besluitvaardigheid en het hebben van een duidelijke, heldere visie.

Zowel de mannelijke als vrouwelijke topbestuurders zeggen dat ze niemand kennen die al deze eigenschappen bezit. Maar opvallend is dat de ervaringen met vrouwen in de top aanzienlijk slechter zijn dan verwacht. Dit leidt er volgens het onderzoeksbureau toe dat zowel mannelijke als vrouwelijke bestuurders terughoudend worden in het benoemen van nieuwe topvrouwen. Zo antwoordde een mannelijke ondervraagde: ‘Er wordt door bestuurders zoals mijzelf actief gezocht naar competente vrouwen, echter niet gevonden. Ik wil geen concessies doen aan kwaliteit.’ Een andere mannelijke ondervraagde: ‘Ik heb gezien dat een bedrijf zich als vrouwvriendelijk wil profileren en vrouwen expliciet benoemde op topposities(...) Die waren daar niet geschikt voor(...) Dat leidt altijd tot teleurstellingen.’

Mismatch
Volgens onderzoeker Mildred Hofkes is er sprake van een duidelijke ‘mismatch’ tussen de verwachtingen ten aanzien van vrouwelijk leiderschap en de ervaringen met vrouwen aan de top. ‘Het lijkt erop dat de verwachtingen van topvrouwen onrealistisch hoog zijn, deze moeten worden bijgesteld.’ Hofkes sluit niet uit dat vrouwen in de top zich ‘mannelijk’ gedragen omdat ze denken dat dit van hen wordt verwacht. ‘Omdat ze in de top nog steeds als buitenstaanders worden gezien, hebben de vrouwen de neiging zich aan te passen. Dit pakt negatief uit: ze doen te erg hun best en worden gezien als bestuurders die zichzelf overschreeuwen. Dit is niet zozeer de schuld van de vrouwen, maar het ligt aan de setting waarin ze zich moeten handhaven.’

‘Racismetop wordt anti-westers’

Bron: De Volkskrant

‘Wij zouden graag deelnemen aan deze conferentie, als het inderdaad om racisme ging’, zegt de Israëlische diplomaat Daniel Carmon, namens zijn land de tweede man bij de Verenigde Naties in New York. Hij voegt ter herinnering toe: ‘Het Joodse volk weet iets van racisme.’

Israël zal er niet bij zijn in Genève, waar eind april de racismeconferentie van de VN wordt gehouden. De bijnaam luidt ‘Durban II’, naar de soortgelijke vergadering in het Zuid-Afrikaanse Durban in 2001. Canada en, zo werd vorige week bekend, de Verenigde Staten zullen de bijeenkomst dit jaar eveneens boycotten. Afgelopen woensdag zegde ook Italië af.

De top dreigt volgens deze landen een ‘heksenjacht’ op Israël te worden, een spektakel waar met name moslimlanden anti-Israëlische geluiden laten horen, terwijl ze zich afschermen tegen kritiek op hun geloof en beleid.

Nederland zal daarom evenmin deelnemen op basis van de huidige agenda, zei minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen deze week. Hij liet de deur op een kier, maar sprak in Genève van ‘rode lijnen’, waar Nederland niet overheen wenst te stappen. Het vrij schieten op Israël is zo’n lijn.

Carmon zegt ‘tevreden, maar niet verrast’ te zijn dat steeds meer landen bedanken. ‘Dit begint niet alleen een anti-Israëlische, maar ook een anti-westerse bijeenkomst te worden’, zegt hij. ‘Dat moet Europa even grote zorgen baren als andere landen, zeker de kwestie van het beledigen van religie.’

Het ‘trauma’ van Durban is volgens Carmon nog niet vergeten. De VS en Israël liepen destijds weg nadat zionisme gelijk was gesteld aan racisme. Andere landen konden buiten schot blijven, terwijl Israël het enige doelwit was, luidde de kritiek.

Het blok van islamitische en ‘niet-gebonden’ landen vormen binnen de Algemene Vergadering van de VN een ‘automatische meerderheid’, zoals diplomaten in New York het noemen. Deze kan eenvoudig agenda’s bepalen en verklaringen aangenomen krijgen.

De jaarlijks terugkerende ‘blasfemieresolutie’ van de Organization of the Islamic Conference is er een voorbeeld van. Deze groep landen is vastbesloten zowel religiekritiek als Israël opnieuw te veroordelen op ‘Durban II’. De recente oorlog in Gaza en de opwinding over de Deense spotprenten en de film van Geert Wilders, vormen hier nieuwe aanleidingen voor.

Canada verklaarde zich eind vorig jaar al solidair met Israël. Maar de Amerikaanse regering besloot in eerste instantie dat zij erbij moest zijn om invloed op de uitkomst te kunnen uitoefenen. Vorige week echter lieten woordvoerders van president Barack Obama weten dat de toon en inhoud van de planningsbijeenkomsten onaanvaardbaar zijn voor de VS. Alleen als de aanvallen op Israël en de religiekritiek worden geschrapt, zou Amerika deelname overwegen. Zowel de geloofsvrijheid als de vrijheid van meningsuiting ligt vast in de grondwet van de VS.

De Israëlische minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni noemde het Amerikaanse besluit moedig. Zij voorzag op de bijeenkomst ‘flagrant antisemitisme vermomd als de strijd tegen racisme’.

De Iraanse ayatollah Ali Khamenei sprak woensdag daarentegen zijn teleurstelling uit. Obama zou dezelfde lijn volgens als zijn voorganger George Bush. Khamenei noemde Israël ‘een kankergezwel’ dat niet lang meer heeft.

De Israëlische VN-delegatie in New York verwacht dat er niet veel van de conferentie zal over blijven. Ook andere diplomaten voorspellen dat steeds meer Europese landen zich zullen terugtrekken.

‘Onze vrienden moeten zich er zorgen over maken dat sommige lidstaten er niet zullen zijn’, zegt de Israëliër Carmon. ‘Als je waarden op deze manier belachelijk worden gemaakt, moet je opstaan voor die waarden.’ Dat vond Obama dus ook, naar verluidt aangestuurd door zijn minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton, die Israël deze week bezocht.

"Ik doe mijn keppeltje liever af in sommige straten"

Bron: Gazet van Antwerpen

De man die dinsdagavond vier joden aanviel, is nog niet opgepakt. En dat zorgt voor onrust in de buurt. “Sinds twee dagen gaan we liever in groep naar huis na de synagoge”, vertelt een man.

Toen Lea (niet haar echte naam) donderdagochtend door de Lange Kievitstraat naar haar werk liep, schrok ze wel even. “Iemand riep ineens boe in mijn gezicht. Onschuldig, maar het typeert wel de sfeer ten opzichte van joden."

"Die aanvallen van dinsdag in de Milisstraat, de Somersstraat en de Leeuwerikstraat vind ik echt verschrikkelijk. Een joodse man zal nooit een moslim aanvallen. Waarom andersom dan wel?”

Nerveus
In de Provinciestraat doet een joodse man zijn boodschappen. Een Delhaizetas bungelt aan zijn stuur.

“Ik let altijd op, maar door zo’n incident blijf ik niet thuis. Al voel ik wel dat veel joden nerveuzer zijn dan anders.”

Keppeltje
Michael Freilich, hoofdredacteur van Joods Actueel, vindt het logisch dat mensen meer op hun hoede zijn.

“Zelf doe ik liever mijn keppeltje af als ik in bepaalde buurten moet zijn. Dan zet ik liever een baseballpet op, om minder op te vallen.”

Jet Bussemaker: 'sterk staaltje autistisch gedrag'

Staatssecretaris Bussemaker van Volksgezondheid is niet van plan om openbaar te maken waaraan de 22 miljard euro wordt besteed die jaarlijks opgaat aan de AWBZ. Zij zal de Tweede Kamer alleen dan inlichten als er een 'enorme groei' is in bepaalde uitgavenposten.


"Zo werden medewerkers in de thuiszorg niet meer beoordeeld op de aandacht die ze mensen gaven, maar op het aantal minuten dat het ze kostte een steunkous aan te trekken." Jet Bussemaker

Een column van Lucida

Sociaaldemocratische ongehoorzaamheid
Is het niet een crying shame dat de grootstedelijke sociaaldemocraten AWBZ-gelden massaal aanwenden om quasi 'kwetsbare' gedragsgestoorde jongeren veelal uit Marokkaanse gezinnen een extra rugzakje mee te geven? En is het niet een nog grotere schande dat verantwoordelijk "Staatssecretaris van Volksverzieking", Jet Bussemaker, onder geen beding openheid van zaken wenst te geven over de enorme toeloop van deze jongeren op het gebied van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding'?

Jaarlijks wordt er een bedrag van € 22 miljard euro aan zorggelden uitgegeven. Gelden die in beginsel aangewend worden voor (medisch) noodzakelijke voorzieningen waarvoor mensen zich niet bij een zorgverzekeraar kunnen verzekeren. Ongetwijfeld zal een groot deel van deze gelden ook daadwerkelijk besteed worden waarvoor ze eigenlijk conform de Wet voor bedoeld zijn.

Het stuit bij mij en de meeste andere Nederlanders op geen enkel bezwaar, dat wij ons op deze manier solidair betonen met mensen, die met de beste bedoelingen op deze steun zijn aangewezen. Daar ligt dan ook niet het pijnpunt! Een ander verhaal is het echter, als er al te creatief met de voorwaarden wordt omgesprongen en de zorggelden aan tal van zaken worden besteed, waarvoor de AWBZ in feite niet bedoeld is.

Zo was er een aantal jaren geleden terecht veel ophef over het feit dat zorgverleners van de verschillende Riagg-instellingen hun allochtone patiënten nareisden om hun ook in land van herkomst hulp te kunnen bieden. En ondanks een wettelijk verbod in 2004 gingen de Riagg- en thuiszorginstellingen gewoon door op de ingeslagen weg van het 'sociaal-medisch verantwoord' potverteren!

De zorgverleners die ten laste van de AWBZ in het buitenland hun diensten aanboden hadden geen boodschap aan de aangescherpte Wet. Zo lieten ze de toenmalige minister De Geus (CDA) weten 'dat die geen verstand van zorg had'. Hun argument: 'door onze cliënten ter plaatste te helpen, besparen we honderden euro's en voorkomen we dat zij na hun (in de regel) acht weken durende vakantie een terugval krijgen en dan maanden extra zorg nodig hebben.'

De toenmalige linkse oppositie sprak er openlijk schande van dat de minister om zulke futiliteiten de wet had aangescherpt: het was aldus de oppositie, 'feitelijk een verkapte vorm van allochtoontje pesten, groepen mensen die doorgaans toch al de allerzwakste schakel van de samenleving vormden.'

En weldra bleek de aanscherping dan ook vooral een papieren tijger. Op soms hilarisch creatieve wijze werd de aanscherping van de wet massaal omzeild, en dit gebeurt nog steeds. Thuiszorginstellingen van voor en door (veelal) Marokkaanse 'zorgbehoeftigen' schoten weldra als segregerende splijtzwammen uit de grond.

De meest fantastische doelstellingen werden bedacht om het 'Rif-project' niet te laten stranden op de in hun ogen typisch 'rechtse' kruideniersmentaliteit. Teveel zou er 'op de kleintjes worden gelet'. Maar vooral zagen de alternatieve zorgaanbieders hun kans schoon om voor zichzelf de ongebreidelde gouden greep uit de pot met zorggelden veilig te kunnen stellen.

Arglistig en asociaal
De grootstedelijke sociaaldemocraten, kennelijk eventjes ontwaakt uit hun dhimmitude sluimer, maakten vervolgens op grote schaal gebruik van een moment van "verstandsverheldering": een specifieke vorm van moslimcliëntelisme maakte zich als een dief in de nacht van hun meester. Hadden ze immers niet de handen vol met die onbeheersbare Marokkaanse straatschoffies. En betekende een al te hard optreden niet dat zich de moslimstemmer massaal van de partij zou afwenden?

Wat kon er op gevonden worden zodat zij toch iets aan de veel voorkomende gezinsproblemen bij heel wat Marokkaanse gezinnen konden doen en tevens, hoe die jongeren, die anders toch maar voor rat en galg zouden opgroeien, op een menswaardige manier bij de samenleving te betrekken?

Nou ja voor de genoemde gezinsproblematiek bood natuurlijk de AWBZ-regeling een dankbare uitkomst: zorg gewoon dat er vanuit de talloze zorg- en thuisinstellingen geoormerkte gelden vrijgemaakt worden, en sluis die dan vervolgens onder het mom van 'activerende begeleiding' en 'ondersteunende begeleiding' linea recta door naar die ene buitengewoon specifieke doelgroep. De dank vanuit dezelfde achterban zou oneindig groot zijn en zou zich voor de PvdA vanzelf uitbetalen in een fiks aantal extra stemmen.
En zeg nou zelf, daar is het bij de partij van de arbeid uiteindelijk toch allemaal om te doen!

Afkeurenswaardig cliëntelisme
Op eenzelfde wijze namen de grootstedelijke sociaaldemocraten de Wajong-regeling onder de loep. Zouden er geen mazen in die regeling te vinden zijn, waarmee het mogelijk was, allochtone jongeren die hun school niet afmaakten en een beetje doelloos op straat gingen rondslingeren - waar ze dan toch alleen maar onaangepast gedrag zouden vertonen - een stukje zelfstandigheid te mee geven door ze groepsgewijs in de Wajong-regeling te stoppen?

Niet alleen hielp je daarmee de probleemgezinnen nog eens extra, maar bovendien zou het effect ervan kunnen zijn, dat deze jongeren langzaam een sociaal aanvaardbaar leven konden gaan leiden. Ach, en vragen over de 'enorme groei' van deze regeling vielen makkelijk te pareren. Men had op de verantwoordelijk departementen partijgenoten, die geheel eigenstandig konden bepalen wat zij onder een 'enorme groei' verstonden. 

Van dit staaltje, hoe de belastingbetaler met wollige zinnen om de tuin te leiden, gaf partijleider Wouter Bos onlangs nog een onvervalste proeve: 'Neem de Wajong. Het is niet solidair om kwetsbare jongeren (in feite heeft Bos de vaak Marokkaanse 'straatschoffies' op het oog) vanaf hun 18e voor de rest van hun leven af te schrijven en op te bergen.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'het is niet solidair om de kleine kans die er soms is om WAJONGERS (dus weer diezelfde schoffies) toch mee te laten doen op de arbeidsmarkt, weg te laten lopen en af te kopen met een uitkering.' Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen.

Wouter Bos: 'En dus is het goed dat wij de WAJONG solidair houden door haar te veranderen, de uitkering te behouden, de aandacht te verleggen.'  Maar Wouter, dat is nu precies wat jij en jouw partijgenoten massaal doen. En dan met name dat laatste!

Alle kleine beetjes helpen
Een voorlopig dieptepunt waarmee de PvdA poogt de aandacht voor haar schaamteloze moslimcliëntelisme te verleggen, is de botte weigering van staatssecretaris Jet Bussemaker om aan te geven waar de 22 miljard euro per jaar aan AWBZ-zorggelden aan opgaan.

Een al te gedetailleerd kostenplaatje van de verschillende uitgaven, zou wel eens aan het licht kunnen brengen, dat er op ongekend grote schaal, met name door de grootstedelijke sociaaldemocraten, op al te creatieve wijze de hand wordt gelicht met allerlei regelingen en subsidies, die daar in feite niet voor bedoeld zijn.

Snijden in overheidsuitgaven
Net nu zich het kabinet buigt over tal van impopulaire bezuinigingsmaatregelen, die ook de allerzwaksten zullen treffen: bijvoorbeeld dementerende ouderen, bejaarden in zorg- en verpleeghuizen, hulpbehoevenden die op goede thuiszorg zijn aangewezen, of de kleine groep met meervoudige ernstige beperkingen, kan staatssecretaris Bussemaker - een dhimmitude maagdenkooi die de strijdt aanbindt tegen meisjesbesnijdenis?! - het natuurlijk absoluut niet aan de premie- en belastingbetalende burger verkopen, dat de uitgaven van de AWBZ op onbeheersbare wijze uit de klauwen dreigen te lopen.

En wel juist en met name doordat haar eigen grootstedelijke partijgenoten, op oneigenlijke gronden en sec vanuit moslimofiele bijbedoelingen schaamteloos misbruik maken van deze zorggelden. En het meest alarmerend is, dat een meerderheid in de Tweede Kamer Jet Bussemaker (PvdA) met haar zelden vertoonde minachting voor de Wet Openbaarheid van Bestuur, geen strobreed in de weg legt. 

Rode tranen voor Omar al-Bashir?

Een column van @Filantroop

Ze zullen wel in hun handen staan te wrijven van plezier dat het Internationaal Strafhof tegen President Omar al-Bashir van Soedan een arrestatiebevel uitgevaardigd heeft. Niet dus. Bij de Internationale Socialisten, het Nederlands Palestina Komitee, Een Ander Joods Geluid, Stop de bezetting, de SP en Groenlinks geven ze geen kik over dit noemenswaardige feit. Dan hoop je nog dat er stevig geprotesteerd wordt tegen de wraakactie van Omar al-Bashir, die de hulporganisaties voor straf het land uitzet. Weer geen kik. De lijdende mens daar mag aan zijn lot overgelaten worden van het rode front. Dat was wel even anders toen datzelfde rode front Israël tijdens de Gaza-oorlog verweet dat het geen hulporganisaties toeliet.

Nu beken ik over de zwijgzaamheid van het rode front helemaal niet zo verbaasd te zijn. Immers, jarenlang wees ik al op het stilzwijgen in die kringen over de misdaden door het Arabische regime van Soedan. Over de oorlog tegen de christenen in zuidelijk Soedan, waarbij maar liefst 2 miljoen slachtoffers vielen, en in Darfur waar tot nu toe 300 000 slachtoffers vielen, gaf het rode front ook al geen krimp.

Komt er echter een Israëlische reserve-officier naar Nederland een lezing geven dan trekt het rode front de stinkschoenen uit om ermee te smijten. Ondertussen kan de ambassadeur van Soedan het nog steeds zonder bewaking stellen, want het rode front heeft geen enkele interesse in genocide door Arabieren, dus vergeet maar dat ze bereid zouden zijn een vuil krakersgympie naar zijn hoofd te smijten.

Helemaal nieuw is deze morele selectiviteit van het rode front natuurlijk niet. Er loopt een rode draad door de historie met dit type eenzijdige verontwaardiging.

Eerlijk is eerlijk, niet alleen het rode front is hier schuldig. De gehele filmende en schrijvende persgilde laat het afweten. Tijdens de Gaza-oorlog verdrong men zich verbijtend aan de grens van Gaza omdat het van Israël het gebied niet binnen mocht. Ik zou zeggen, die oorlog is voorbij, trek nu eens richting Darfur om in beeld en geschrift te brengen waarom er een arrestatiebevel tegen Omar al-Bashir uitgevaardigd is, en waarom de hulporganisaties machteloos moeten toezien.

En het rode front? Dat heeft zichzelf allang gediskwalificeerd door de advocaat van de duivel te spelen voor rode, corrupte en islamitische regime’s. We mogen nog van geluk spreken dat het rode front hier de baas niet is. Hoewel, ze werpen zich massaal op een Nederlandse politicus die heel wat minder uitgevreten heeft dan Omar al-Bashir. En het zal me niets verbazen dat ze de Nederlandse politicus liever veroordeeld zien dan die Arabische massamoordenaar.

De clou van Malou.

Een column van Filantroop

Bij Malou van Hintum hoef je slechts luttele zinsneden uit haar betoog in de Volkskrant te pikken om het geheel van haar opzet te ontrafelen. Zo simpel steken haar betogen namelijk in elkaar. En daar schijnt ze voor doorgeleerd te hebben. In dezelfde krant verklaarde ze op 24 februari van dit jaar de ruim anderhalf miljoen potentiële PVV-kiezers tot abnormaal. Die keren dus meteen de PVV de rug toe, want wie wil nou abnormaal zijn.

Uit haar betoog van 2 maart van dit jaar de volgende zinsneden:

Mijn hemel, ik mag toch hopen dat verzet tegen xenofobie, discriminatie, boekverboden en eng nationalisme voor de meesten van ons ‘voorspelbaar’ is. Want zonder deze voorspelbaarheid verliezen we onze beschaving.

Ze doelt uiteraard op Geert Wilders. Neem de term “xenofobie”. Waar was de xenofobie van Wilders toen hij samen met Ayaan Hirsi Ali en Ehsan Jami opinieartikelen schreef? En wat is er xenofobisch aan een afkeer koesteren voor Abdul-Jabbar van der Ven, van wie het enige vreemde zijn uitmonstering is? En het lijkt me zeer onwaarschijnlijk dat een rasechte xenofoob de Joden van Israël een bezoekje komt brengen, of met een Hongaarse in het huwelijksbootje springt.

En dan de term “discriminatie”. Ook weer zo’n lange linkse baard. Wilders heeft gewoon een pesthekel aan de islam. Er zijn er die een pesthekel hebben aan communisten en nationaal-socialisten, en die willen die lui ook niet overal tegen het lijf lopen. Ook discriminatie?

En ja hoor, de “boekverboden” weer. Als ik het me goed herinner pleit Wilders slechts voor het verbod van één boek. Dus geen boekverboden. Net als Mohamed Rabbae met de Duivelsverzen, en onze regering met Mein Kampf, en wellicht in de toekomst ook met de werken van Gregorius Nekschot.

En dan die gouwe ouwe: “nationalisme”. Voor Maloe nog niet erg genoeg, dus ze heeft het zelfs over “eng nationalisme”.

Afgezien van de vraag wat er toch zo fout is aan nationalisme, herinner ik er graag aan dat het Wouter Bos zelf was die pleitte voor meer nationalisme. Nu is het zo dat communisten het internationalisme aanhangen. Maar de eerste die kan bewijzen dat internationalisme moreel meer acceptabel zou zijn dan nationalisme moet nog verwekt worden. Je hoeft maar te denken aan het internationalisme onder Stalin, Mao en Pol Pot om te snappen dat je onder zo’n knoet maar beter niet kunt verkeren.

En als we het toch over eng nationalisme hebben, wat zou de Turken en Marokkanen toch bewegen zich zó nationalistisch op te stellen dat ze vasthouden aan het paspoort van hun thuisland? Om over de uitingen van nationale folklore binnen die kringen maar te zwijgen.

Of Geert Wilders echt zo nationalistisch is als Malou ons wil doen geloven valt echter zeer te betwijfelen. De politicus reist wat af om elders zijn ideeëngoed aan de man en vrouw te brengen. Dat kon je van Anton Mussert moeilijk beweren. Die kwam niet verder dan adhesiebezoekjes aan Mussolini en Hitler.

Kijk het is simpel. Als je xenofobie, discriminatie, boekverboden en eng nationalisme in een cocktailmixer giet en flink schudt krijg je een nazi-drankje zonder olijf. Dat is de clou van Malou. Nou, dat kunnen wij ook. Doe maar een Bloody Mary met veel wodka, Goelag en Siberisch ijs. 

Eindelijk controle van schimmige sharia-Turken

Bron: Elsevier door Paul Lieben

Gülen-beweging zegt een islamitische staat na te streven, inclusief sharia Gülen-beweging zegt een islamitische staat na te streven, inclusief sharia

Minister Eberhard van der Laan (PvdA, Integratie) heeft aangekondigd dat hij de Nederlandse internaten van de Turkse Gülen-beweging onder de loep wil nemen, omdat zij ‘verder niet aan controle onderhevig zijn’.

Daarnaast laat Gülen volgens hem - naast vredelievende geluiden - ook ‘anti-Westerse, anti-christelijke en anti-joodse geluiden’ horen.

De stellingname van Van der Laan is een opvallende koerswijziging ten opzichte van die van zijn voorganger Ella Vogelaar (PvdA), die de schemer rond de beweging nogal bagatelliseerde.

Koerswijziging
Die koerswijziging is een goede zaak. Vóór controle van de bewuste internaten en het stopzetten van subsidies heb ik in het verleden diverse keren gepleit.

Of nu ook de financiële stromen in beeld worden gebracht, bleef een beetje boven de markt hangen gisteren. Het zou jammer zijn als dat niet gebeurt, want op die wijze kan in beeld worden gebracht of er sprake is van een conglomeraat met slechte bedoelingen of van enkele losstaande, toevallig door Gülen geïnspireerde clubjes.

Raadslid Anita Fähmel van Leefbaar Rotterdam heeft hiertoe al een eerste aanzet gedaan.

Dubbel beeld
Opvallend was het ook dat minister Guusje ter Horst (PvdA) en de AIVD (vooralsnog) geen gevaar zien in de beweging. Diverse sprekers hadden het over een dubbel beeld, maar dat roept het optreden van de ministers ook een beetje op.

Het is immers niet aannemelijk dat een organisatie die zegt een islamitische staat na te streven, inclusief de sharia en geluiden zoals die waaraan Van der Laan refereerde, totaal ongevaarlijk zou zijn voor een democratische rechtsorde als de Nederlandse.

Zegeningen tellen
Maar goed, laten we onze zegeningen tellen, want dat is 'in' dezer dagen. En constateren dat in het bijzonder minister Van der Laan een eind is opgeschoven richting de wensen van de fracties van SP, VVD, CDA en PvdA.

Hun eerdere schriftelijke vragen werden eerder immers nog bij wijze van bagatel afgedaan door zijn voorgangster Ella Vogelaar. Anderzijds: zal een organisatie met een eventueel verborgen agenda niet schoon schip maken, in aanloop naar vooraf aangekondigde bezoeken aan hun instituten?

Andere organisaties
Overigens werd ook gesproken over andere organisaties die mogelijk aan Gülen verbonden zouden zijn, zoals een werkgeversclub (HOGIAF), een mediaconcern (Time Media Group) en een krant (Zaman).

SP-Kamerlid Sadet Karabulut riep Van der Laan op om te kijken naar een subsidie die laatstgenoemde ontvangen zou hebben van een persfonds. Van der Laan wilde dat wel doen, maar merkte tegelijkertijd op dat de subsidievertrekker in kwestie een zelfstandig bestuursorgaan is. Ook weer een dubbel beeld dus. Wordt vervolgd.

Haroon Raza: 'advocaat van de duivel'

"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler" vraagt Raza - zelf moslim - retorisch. Wilders zaait haat tegen moslims. Hij probeert mensen met een ander huidskleur of geloof te reduceren tot dingen, tot nummers. Alsof het geen mensen zijn. Precies zoals Hitler dat deed met de joden."

Een column van Lucida

The Art of taqiyya
"Noem mij iemand die respect kan opbrengen voor Adolf Hitler?", vraagt advocaat Haroon Raza retorisch. Nu wil het euvel, dat bij het stellen van een retorische vraag, in het gemeen, het antwoord erop al bij voorbaat in de vraagstelling zelf besloten ligt. Dus degene die zich van deze stijlfiguur bedient, laat voor zichzelf geen twijfel en stelt zijn intellect domweg tevreden met een tautologie: het is zoals het is en elk ander nog mogelijk antwoord komt domweg nicht im Frage.

Ogenschijnlijk vanzelfsprekend moet alles wat er vervolgens op volgt 'dus waar zijn'. Zo ook de bewering volgens Haroon Raza 'dat Geert Wilders haat zaait tegen moslims, precies zoals Hitler dat deed tegen Joden.' Maar in de regel ligt onder datgene wat mensen boven elke twijfel verheven achten, vaak een addertje verscholen. De uitspraken van Raza over Geert Wilders vormen daarop geen uitzondering.

Hij zegt: 'Wilders probeert mensen met een andere huidskleur' - welke huidskleur geeft Raza niet aan! – 'te reduceren tot dingen, tot nummers'.

Omkering van de bewijslast
Welnu hier bijt de slang zich in zijn eigen staart. Moslims kunnen volgens Raza niet los worden gezien van huidskleur, hetgeen dus volgens zijn definitie onvermijdelijk lijdt tot verschillen in ras op grond van huidskleur. En terwijl hij Geert Wilders impliciet tracht weg te zetten als racist, veroordeelt hij zichzelf bij het hanteren van deze definitie expliciet tot racist.

En dat is dan eigenlijk ook wel logisch, want anders zou hij geen moslim zijn volgens de definitie die we hiervoor in de koranische rassendoctrine kunnen ontwaren. Over de vraag of dit nu eigenlijk de bedoeling was van Raza, toen hij uit platvloerse profileringsdrang de media inschakelde, kan alleen hijzelf uitsluitsel geven.

Feit is wel dat meneer de advocaat - die ook al een van de mensen was, die het middels een uitspraak van het Amsterdamse hof voor elkaar heeft gekregen, dat justitie Geert Wilders alsnog moet vervolgen - graag aan de weg mag timmeren. Zo zegt hij: "Over vijf jaar ben ik nummer 1-advocaat van Nederland!" Toe maar, door valse bescheidenheid wordt meneer de advocaat niet gehinderd.

Het recht op weerwoord
Maar een ieder die zichzelf het recht op weerwoord niet laat ontnemen, zal zich door om het even welke advocaat van de duivel, niet op voorhand de mond laten snoeren. En zal zich dus evenmin door Raza, een volbloed shariacraat, knollen voor citroenen laten verkopen. Hij zal zijn volle verstand gebruiken en zelf onderzoeken wat waar is over de aantijgingen jegens Geert Wilders en wat er, onder de banier van list en bedrog, allemaal met de haren bij wordt gesleept.

En zo kan hij inmiddels weten, dat er ruim een miljard mohammedanen zijn, die veertien eeuwen na diens verscheiden nog steeds een schijnheilige valsmunter, rabiate Jodenhater en een van de meest omstreden grondleggers van de latere nazi-ideologie, profeet Mohammed, vijf keer per dag in opperste devotie de hielen likken.

Of je moslims nu wel of niet als een ras dient te bestempelen, experts inzake rassentheorieën zijn nog steeds niet in staat gebleken hierover een eensluidende definitie te formuleren. Feit blijft dat de koran een blauwdruk levert voor een van de meest taaie en kwaadaardigste rassendoctrines: het 'moslim über alles principe'…

De koranische rassendoctrine leert vanuit een apodictische superioriteit: er bestaat geen groter godsgeschenk dat ooit de mensheid in de schoot werd geworpen dan de vrome moslim. Een ongebreidelde grootheidswaan die door aanbidders van profeet Mohammed van generatie op generatie welhaast recessief wordt overgeërfd.

En aldus ontkiemt in beginsel in de ziel van elke nieuw geboren moslim het zaad dat, geheel conform de boodschap van profeet Mohammed, uitgroeit tot een ideologische geloofsplicht die, vervuld van satanische haat, leert: "Ik roep u en uw leger op tot Allah, Degene die alle respect en achting waard is. Ik heb mij hiermee verlost van mijn plicht Zijn boodschap en advies over te brengen."

Oorlogsapologie van profeet Mohammed
Inch' Allah!!: "Ik belegerde, plunderde en onderwierp. Mijn leer van de Heilige Oorlog brengt de zegenrijke gedachte, waarbij uiteindelijk elk ander ras het onderspit zal moeten delven.

Het is de ontzagwekkende gedachte aan het wereldwijde islamitische Rijk: degenen die zich haar niet onderwerpen, zijn gedoemd, allen die haar in vrome vastberadenheid aanvaarden, zullen uiteindelijk tot de totale wereldheerschappij zijn uitverkoren. Ik verkondig u de leer van de Gewapende Jihad, die uit erbarmen aan elke niet-moslim het recht voorbehoudt zichzelf te islamiseren of anders, te elimineren, oftewel *aslim taslam.

Een goddelijke act van opperste genade en voorzienigheid mij rechtstreeks gezonden uit de boezem van Allah: als een zegepraal die gepaard zal gaan met een tot dusver ongehoord wapengekletter. Opgeluisterd met een daverend trompetgeschal waarmee de Westerse beschavingsorde en elke andere staat van duisternis met een krachtige klaroenstoot van de wereld zal worden weggevaagd."

Het vergt bepaald geen bovenmatig historisch besef, om voor onszelf vast te kunnen stellen, welke megalomane griezels zich aan deze islamofascistische geloofsdictaten doorheen de tijd allemaal schatplichtig waanden. Het mag daarom als een gotspe van opperste orde worden beschouwd, dat nu net een van de vele "duivelsadvocaten" van de profeet en Jodenhater Mohammed, moslims anno nu vergelijkt met de Joden van toen die door Adolf Hitler met miljoenen tegelijk over de kling zijn gejaagd.

Onderwijl timmert de advocatuur van Allah gestaag aan de weg. Zo weet zij zich geflankeerd door een fanatiek oprukkende myriade van salafistische letterknechten en grijpt ten faveure van de sharia elk mogelijk precedent aan, op grond waarvan zij de seculiere steunpilaren onder ons democratisch rechtsstelsel vandaan kan zagen!

*aslim taslam: 'als je je overgeeft, word je niet gedood', ook te vertalen als 'indien je moslim wordt, blijf je behouden'. (Utrecht lezing Hans Jansen; bekijk film vanaf min. 0:700 t/m 0:725)

Advocaat blijft weigeren op te staan voor rechters

                                                          

ANP/ Volkskrant 3-03-09

Zelfs als tuchtrechtbank hem waarschuwt, blijft hij zitten. DEN HAAG Mohammed Enaït, de ‘zittende advocaat’, weigert op te staan voor de rechtbank. Zelfs als hij hiervoor een waarschuwing krijgt van de Raad van Discipline, zal hij blijven zitten. Om zijn gedrag te rechtvaardigen, is hij bereid naar het Europees Hof voor de Rechten van de Mens te stappen.Dat zei de Rotterdamse advocaat maandag in Den Haag tijdens een zitting van de Raad van Discipline, de tuchtrechtbank van de advocatuur.Het is gebruikelijk dat advocaten tijdens rechtszaken opstaan als de rechter de zaal binnenkomt, om zo respect te tonen. Omdat Enaït weigert dat te doen, diende de deken van de Orde van Advocaten een half jaar geleden een klacht tegen hem in.Enait is orthodox moslim en zegt uit geloofsovertuiging niet op te willen staan voor de rechter. Volgens de beginnende advocaat krijgt hij de klacht alleen maar wegens zijn geloof en worden zijn blanke collega’s nooit over dergelijke zaken aangesproken.De deken, W.H. Claassen, beklemtoonde dat het hem te doen is om de gedragsregels van de advocatuur en niet om mensenrechten, geloof of vrijheid van meningsuiting. De Raad van Discipline doet op 4 mei uitspraak.

   

          

Freedom Under Fire: U.N. Anti-Blasphemy Resolution - With Christopher Hitchens

February 25, 2009 on CNN's Lou Dobbs with Christopher Hitchens

The United Nations Anti-Blasphemy Resolution aims to curtail speech that offends religion, specifically Islam. Critics, religious groups and free speech advocates say the resolution is spreading Sharia law to the Western world. Christopher Hitchens joined Lou.

via http://Atheistmedia.blogspot.com

Noord/Zuidlijn: 'zak eens lekker door'

Amsterdammers moeten niet raar opkijken als de Noord/Zuidlijn uiteindelijk vier miljard euro kost en pas in 2020 klaar is, zegt hoogleraar Hennes de Ridder vandaag in de Volkskrant. “Niks bijzonders, als je het wereldwijd bekijkt”.

Een column van Lucida

'Als het schaap verdronken is, demp dan de beerput van bestuurlijke incompetentie'
Voor hoe dom denkt hoogleraar Hennes de Ridder, de burger van Amsterdam eigenlijk te moeten slijten? En wie is het zo langzamerhand nog niet opgevallen, dat er telkens wel een of andere buitengewoon hooggeleerde buikspreekpop uit de hoge hoed van bestuurlijke incompetentie wordt getoverd, met ogenschijnlijk geen andere bedoeling, politieke blunders, maatschappelijke misstanden of om het even wat voor gebeurlijkheden die geacht worden het voorstellingsvermogen van 'de gewone burger' te boven gaan, middels fancy verpakte verklaringen, die vaak bol staan van politieke drogredenen en of valse tegenstellingen, gemeenzaam weg te poetsen of te bagatelliseren?

Nu valt de hoogst twijfelachtige eer de Amsterdamse burger op onnavolgbare wijze een rad voor ogen te draaien dus te beurt aan de heer De Ridder, hoogleraar aan de TU Delft. Hij mag alvast wat schoten voor de boeg geven, in een poging voor de bestuurlijke verantwoordelijken de storm van kritiek, die ongetwijfeld op hen zal afkomen, uit de zeilen te nemen. Aanstaande dinsdag publiceert de Amsterdamse Ombudsman, Ulco van de Pol zijn definitieve rapport over het debacle rondom te aanleg van de Noord/Zuidlijn.

Afgaande op een eerder door het Parool gepubliceerde conceptrapport, zullen de conclusies over het collectieve falen van het 'bestuurlijk team' voor de metrolijn (Herrema, Van Poelgeest en wethouder van Financiën Lodewijk Asscher) weinig vleiend zijn en kan hun, stuk voor stuk, grove nalatigheid worden verweten.

Maar Hennes de Ridder denkt dat het allemaal niet zo'n vaart zal lopen. Volgens hem valt het bijvoorbeeld met die kostenoverschrijding voor de Noord/Zuidlijn allemaal wel mee. 'Ze zijn zelfs normaal'  meent hij, 'zeker als ze worden vergeleken met andere grote projecten, die soms wel tien keer zoveel kostten als oorspronkelijk de bedoeling was'.

Gesteld dat de raming die Hennes de Ridder ons voorrekent eerder standaard dan uitzondering is, dan zou dit betekenen dat de aanleg van de Noord/Zuidlijn in plaats van de oorspronkelijk geraamde 1,4 miljard euro, ook zomaar kan oplopen tot maar liefst 14 miljard euro. Even bijlappen? In Den Haag zien ze Job Cohen en zijn adjudanten al aankomen. Wellicht had de Amsterdamse Wethouder, Lodewijk Asscher, er toch verstandig aan gedaan het Amsterdamse aandelenpakket in Schiphol van 22 procent wel van de hand te doen. Toen waren ze in elk geval nog wat waard en had Amsterdam nu meer spek op de botten gehad.

Tja, luidt de op het eerste zicht niet te ondergraven logica van de hoogleraar, 'had de gemeente Amsterdam bij de aanvankelijke aanbesteding en uitvoering van het project, maar niet op een eurootje meer of minder moeten kijken!' Volgt u hem nog? Maar achteraf is altijd makkelijk praten, toch! Of heeft Lodewijk Asscher (PvdA) misschien niet toch teveel zijn oren laten hangen naar de zogenaamde deskundigen?

Zo zegt hoogleraar De Ridder thans: 'overheden doen er verstandig aan om bouwprojecten minder gedetailleerd aan te besteden en meer verantwoordelijkheid bij de aannemers te leggen'. Toegegeven dit zou de financiële risico's die nu uiteindelijk op de Amsterdamse burger worden afgewenteld, aanzienlijk hebben verminderd.

In der Beschränkung zeigt sich der Meister
Maar hoe verklaart De Ridder dan vervolgens, dat de gemeente Amsterdam, mede gelet op het voorbeeld dat hij zelf aandraagt - de Sydney Opera House - er alsnog zo gruwelijk is ingestonken? Soms als gevolg van de onverbeterlijke zelfoverschatting bij  overheden waar het de eigen competenties betreft? En dan nog zijn er ontelbare topbestuurders en politici die zichzelf telkens weer op de borst kloppen omdat ze zogenaamd met beide benen "stevig" in de modder staan.

En hoe te verklaren dat zelfs op het moment van schrijven, in Nederland tal van projecten op de rol staan, waarbij de betrokken overheden nog steeds zelf de aanbesteding volledig in eigen beheer wensen te houden? Alsof de bouw van de Sydney Opera House niet al ruim dertig jaar geleden voltooid werd! Maar klaarblijkelijk heerst er binnen de Amsterdamse Stopera alle dagen een ezelsfeest. En stoot men zich daar vaker, dan elders het geval is, wél meer dan tweemaal aan dezelfde steen.

Al terugspellend had de Gemeente Amsterdam dus al 20 jaar voordat zij aan dit prestigieuze project begon, kunnen en behoren te weten hoe het uit oogpunt van financiële risicovermijding in elk geval niet had gemoeten. Hebben de opeenvolgende verantwoordelijke domoren al die jaren zoetjesaan zitten te suffen, of heeft men daar, niet gehinderd door enige kennis van zaken en gepaard met schromelijke zelfoverschatting, als ezels op het ijs staan dansen?

Is het behalve de genoemde zelfoverschatting, soms gemakzucht? Zo van, ach als we eenmaal halverwege zijn en de door 'ons' aanvankelijk te laag voorgestelde kosten onverhoopt dreigen te overschrijden, dan is er toch geen weg meer terug en zal de burger/belastingbetaler, of hij het nou wel of niet ziet zitten, daar dan maar voor op moeten draaien?

Welke de werkelijke motieven zijn, om ondanks alles stijfkoppig vol te houden, zal wel nooit helemaal boven tafel komen. Hoe dan ook, de kennelijke poging tot het 'downplayen' van de schuldvraag door Hennes de Ridder rammelt aan alle kanten. Het lijkt in menig opzicht al even onsamenhangend, als de aanleg van de Noord/Zuidlijn dat op tal van terreinen als los zand aan elkaar blijkt te hangen.

Want, hoe ik ook tracht de overwegingen van de hoogleraar te begrijpen, er valt nauwelijks aan te ontkomen, dat diens bemoeienis de kostenoverschrijding in een meer aanvaardbaar perspectief te plaatsen, al even vervaarlijk op instorten stond, alvorens hij ook maar een argument 'wereldkundig' maakte waarmee hij in feite toch zijn voorkeur voor dit ongekende financiële debacle uitspreekt.

Uiteindelijk tovert de bolleboos, omdat hij zelf ook wel weet geen waterdichte verklaring voor de bestuurlijke incompetentie in petto te hebben, een konijn uit de hoge hoed voor de vraag, hoe dit alles had kunnen worden voorkomen: "Laat die aannemers het maar verzinnen, want zij moeten het ook bouwen. Die komen dan heus niet met fancy en ingewikkelde dingen, want de verplichtingen en aansprakelijkheden zijn dan veel duidelijker".

En de polonaise der ezels gaat maar door
Inmiddels is de stoelendans weer in alle hevigheid losgebarsten: wie zal in de zompige voetsporen van Tjeerd Herrema treden? Het zal niemand meer verbazen dat het dozijn gegadigden die bij de verschillende (deel-)raadsleden in Amsterdam hoog op het verlanglijstje staan bijna stuk voor stuk van sociaaldemocratische huize is.

Meer dan eens lijkt het er dus op, dat men uit de fouten van het verleden geen lering zal trekken. Want gek genoeg is er niemand onder de (deel-)raadsleden, die niet eerst vanuit partijpolitieke overwegingen met een mogelijke opvolger op de proppen komt. Dus kan nu reeds met grote waarschijnlijkheid worden vastgesteld, dat ze voor zichzelf de keuze voor de meest geschikte kandidaat niet op grond van aantoonbare en bewezen deskundigheid zullen nemen. 

Kostenoverschrijding metro normaal

Bron: Nieuws uit Amsterdam

Amsterdammers moeten niet raar opkijken als de Noord/Zuidlijn uiteindelijk vier miljard euro kost en pas in 2020 klaar is, zegt hoogleraar Hennes de Ridder vandaag in de Volkskrant. “Niks bijzonders, als je het wereldwijd bekijkt”.

Onlangs werd bekend dat de lijn 2,3 miljard euro gaat kosten in plaats van 1,4 en dat hij op zijn vroegst in 2017 klaar is, in plaats van 2011. De tegenvallers waren voor wethouder Tjeerd Herrema aanleiding om op te stappen.

De Ridder, verbonden aan de TU Delft, stelt echter dat dit soort overschrijdingen normaal zijn bij grote bouwprojecten. Hij wijst onder meer op de Sydney Opera House en het Schotse parlementsgebouw, die uiteindelijk tien keer zoveel kostten als oorspronkelijk de bedoeling was.

Wel vindt hij dat Amsterdam geld had kunnen besparen. “Om een paar oude pandjes in de Ferdinand Bolstraat te laten staan, moeten nu twee tunnelbuizen boven elkaar worden gelegd. Ik zei, wat destijds nogal dwars was: zet die mensen vijf jaar in het Amstelhotel, geef ze elke dag biefstuk en een Mercedes met chauffeur, en dan nóg ben je tien keer goedkoper uit”.

Volgens De Ridder doen overheden er verstandig aan om bouwprojecten minder gedetailleerd aan te besteden en meer verantwoordelijkheid bij de aannemers te leggen. “Laat die aannemers het maar verzinnen, want zij moeten het ook bouwen. Die komen dan heus niet met fancy en ingewikkelde dingen, want de verplichtingen en aansprakelijkheden zijn dan veel duidelijker”.

De hoogleraar denkt dat ook de problemen op de Vijzelgracht op deze manier voorkomen hadden kunnen worden. Daar zijn vier historische panden verzakt als gevolg van een lek in een damwand. Aanstaande dinsdag publiceert de Ombudsman een rapport over deze kwestie.