Een column van Filantroop
bron: HVV
De linkse hetze tegen islamcritici in het post-Fortuynse tijdperk werd vrijwel meteen na de moord op Pim Fortuyn op 6 mei 2002, hervat. Na een farizeïsch “wir haben es nicht gewusst” namen de linkse politici en opiniemakers meteen weer het hoogste woord.
De hetze tegen Ayaan Hirsi Ali kwam amper een half jaar na de moord op Fortuyn niet geheel toevallig uit de snelkookpan van het neocommunistische opinieweekblad Vrij Nederland, dat toen nog onder hoofdredactie van Xandra Schutte stond. Inmiddels verkast in dezelfde functie naar de zieltogende Groene Amsterdammer.
De journaliste en SP-lid Elma Verhey beweerde op 9 oktober 2002 in een artikel onder de geflambeerde titel Tussen bedreigen en bedriegen dat Ayaan Hirsi Ali thuishoort in het rijtje Jules Croiset en Tara Singh Varma, en de levensbedreigingen aan haar adres verzonnen had. Het blad besloot de bepaald niet objectieve vader van Ayaan Hirsi Ali op z’n woord te geloven. Die beweerde zijn dochter al maanden niet meer gesproken te hebben, waar juist Ayaan beweerde dat haar vader haar gewaarschuwd had voor een islamitische bedreiging. Elma Verhey citeert Ayaan Hirsi Ali’s vader (die ze niet eens zelf gesproken heeft!), en die beweert dat zijn dochter niet bedreigd wordt. Als niet de VPRO-documentairemaakster Karin Schagen een telefoongesprek tussen vader en dochter over de bedreiging op beeldmateriaal had staan, zou er al in 2002 een Zembla-streek geleverd zijn. Schagen had als enige, naast Ayaan Hirsi Ali, direct een telefoongesprek gevoerd met Ayaans vader Hirsi Magan. In het VPRO-programma Levy en Sadeghi van vrijdag 11 oktober 2002 werden de exclusieve beelden vertoond.
Voor TV-West mocht Samira Bouchibti (v/h Abbos), in verband met het leugenartikel van Vrij Nederland nog even als gespreksleider tussen een moslimafvaardiging komen vertellen dat Ayaan Hirsi Ali op grond van het artikel in Vrij Nederland een bedriegster genoemd kon worden. Op dat moment was die leugen al door Karin Schagen ruimschoots ontzenuwd. Samira Bouchibti is nu Kamerlid voor de PvdA. De beloning voor haar noeste arbeid?
Ook het groezelige amice-briefje van 15 december 2003 van de Groningse burgemeester Jacques Wallage aan de VVD-fractieleider Jozias van Aartsen, was een linkse trap in het kruis van de islamkritiek. Wallage beklaagde zich over Ayaan Hirsi Ali. Wallage schrijft over “de vergiftiging van het maatschappelijke klimaat die Ayaan Hirsi Ali veroorzaakt”. Hij legt hierbij uiterst onsmakelijk een verband met de Holocaust. Voor het stiekeme amice-briefje werd Wallage op de Gezonde Roker gelauwerd met de Gouden Tondeuse.
Een ander geval van linkse hetze tegen een islamcriticus was die tegen de filosoof Paul Cliteur, die in het voorjaar van 2004 besloot het bijltje over de islamdiscussie erbij neer te gooien. Dit na infame uitingen van de beroepsmatige brandstapelbouwer Piet Grijs, de jezuïtische grootinquisiteur Marcel van Dam, en de toen al weggepromoveerde Limburgse baardman Thijs Wöltgens, die over Cliteur in het dagblad de Limburger fulmineerde met “intellectuele meeloper” en “Verlichtingsfundamentalist” en vervolgens verzuchtte dat “wij een racistisch land aan het worden zijn”.
Dat Theo van Gogh, de oprichter van het roemruchte weblog De Gezonde Roker, vele malen bron van de linkse hetze werd was vooral verwonderlijk omdat toen deze Tijl Uilenspiegel van de opinievorming wrange grappen over Joden en de Holocaust maakte, de linkse garde barsten in het plafond sprong van plezier. Toen de islam een beurt kreeg, was de lol opeens over. Harry van Bommel kwam zelfs even langs toen hij van Theo van Gogh genereus een podium aangeboden kreeg om zijn mening te komen ventileren en zijn gastheer op een doodswens te vergasten:
“Elke opiniemaker zou zich af moeten vragen wat de maatschappelijke effecten van zijn of haar woorden zijn. Natuurlijk mag iedereen alles zeggen, daar gaat het niet om. Maar als het gebruik van kwalificaties als 'geitenneukers' tot grote spanning en zelfs agressie leidt, moet je die term dan wel elke keer gebruiken? Je verantwoordelijkheid nemen als columnist betekent niet dat je moet zwijgen, slechts dat je niet alles zult zeggen. Bijna alles kan, maar dat betekent niet dat alles moet kunnen. Cliteur heeft dat begrepen en dat valt in hem te prijzen. De verwachting dat Van Gogh of Ebru tot dat inzicht zullen komen, is bij mij niet groot. Daar is eerst een aanslag op hun leven voor nodig. Of mag ik dat niet zeggen?”
De bede van Harry van Bommel werd verhoord wat Theo van Gogh betreft. Ebru moest het slechts doen met een paar Marokkaanse vuisten.
Gewezen Minister van Financiën, Gerit Zalm, moest er ook aan geloven. Die verklaarde meteen na de moord op Theo van Gogh de oorlog aan het terrorisme. Wat al snel door GroenLinks en een mevrouw van de omroep LLink (de SP-omroep) tot oorlogsretoriek omgebogen werd. Gemakshalve werd het woord “terrorisme”weggelaten, zodat de altijd vreedzame Zalm opeens een havik werd.
Puikje van de zalm in het demoniseren kwam van de hand van de GroenLinks-meeloper en ex-PSP-ideoloog, Geert Mak, die in zijn pamflet Gedoemd tot kwetsbaarheid (februari 2005), de film Submission van Theo van Gogh en Ayaan Hirsi Ali zowaar vergelijkt met Der Ewige Jude. Want als je toch islamcritici voor een aanslag gereed wil maken moet je geen halve maatregelen nemen. Wat Theo van Gogh betreft, was het echter moutarde na het diner, want die was immers al van kant gemaakt. Maar Ayaan Hirsi Ali kon als nieuwe Goebbels op de gramschap van het antifascistische front rekenen, naast de bedreigingen die ze reeds te verduren had.
De door velen als de meest lugubere moordpropagandafilm aller tijden bestempeld, en afkomstig uit de antisemitische kookstudio van Joseph Goebbels, was Der Ewige Jude (1940) het probate middel om het Duitse volk voor de Endlösung der Judenfrage gereed te maken.
De felle kritiek die op die parallel volgde wees Geert Mak gemakshalve van de hand in een artikel in De Groene Amsterdammer. GroenLinks-fractieleider Femke Halsema, geëxalteerd door haar eigen teksten, verzuchtte zowel op haar partijcongres als bij Rondom 10 met vrijwel dezelfde tekst over Maks pamflet:
“Wie ook maar lichte kritiek op haar heeft, wordt onmiddellijk belaagd door haar F-side van middelbare mannen: Cliteur, Ellian, De Winter, Ephimenco, Herman Philipse, Wilders èn Van Aartsen. Daar zou ik toch zacht gezegd - een beetje kriebelig van worden. Het wordt tijd dat zij haar koers eens gaat verleggen.”
De wansmakelijke vergelijking van Submission met Der Ewige Jude door partijgenoot Geert Mak was bij haar een welkome versnapering:
“Precies hierover spreekt Geert Mak, Verhagen en Van Aartsen aan. Hun politiek van angst, van hysterie, past niet in de Nederlandse traditie van pacificatie en het vreedzaam oplossen van cultureel conflict. Hun hysterie zet die traditie zelfs op de tocht. Een redelijk standpunt, zou je denken, uit een gezaghebbende mond.Toch is de wereld te klein. Op schrille toon wordt hij beschuldigd van vuile insinuaties. Liever de persoon diskwalificeren dan luisteren naar zijn verhaal. Want hoe durf je vraagtekens te stellen bij de conservatieve heilsleer! Het is sinds de opkomst van Fortuyn al vaak gebleken: Wie zich het meest beklaagt dat hij niet alles wat hij denkt, zou mogen zeggen, staat vooraan om anderen de mond te snoeren. Dit is nu precies de naargeestigheid die Geert Mak bekritiseert. Zijn critici bewijzen zijn gelijk beter, dan zijn medestanders zouden kunnen. Met Geert Mak staan wij voor Hollandse vrijzinnigheid.”
In het Vara-programma Zembla van 11 mei 2006 krijgt Ayaan Hirsi Ali onder de meesmuilende titel De Heilige Ayaan een molensteen om haar nek met de opzet haar positie in Nederland onmogelijk te maken. Met oudbakken nieuws dat als nieuwsfeiten de heldere hemel in gelanceerd worden, leidt het tot de commotie die Zembla ermee beoogde.
Ophef ontstond rondom het uitgetreden moslim en PvdA-gemeenteraadslid Ehsan Jami. Die werd na bedreigingen op zaterdagmiddag 4 augustus 2007 door drie moslimmannen verbaal en fysiek te grazen genomen. Het voorval werd vooral door het linkse journaille in twijfel getrokken.
Tot deceptie van degenen die de mishandeling van Ehsan Jami in twijfel trokken, werden de mannen aangehouden en bleek de mishandeling op feiten te berusten.
Kennelijk reden waarom de journalist Rudi Kagi van Vrij Nederland, het op 18 augustus van dat jaar afdeed met Een beetje in elkaar geslagen. Alsof een beetje verkracht ook zou kunnen.
Op diezelfde dag en in datzelfde blad schrijft Margalith Kleijwegt over Ehsan Jami:
“Wat drijft Ehsan Jami? Zijn het de trauma’s die zijn familie in Iran opliep? Laat hij zich gebruiken als spreekbuis van die andere Iraanse ex-moslim Afshin Ellian? Is zijn voortdurende vraag om aandacht ingegeven door zucht naar roem? Wil hij de nieuwe Ayaan worden?”
Dat Margalith Kleijwegt zich verder heeft weten te ontwikkelen in het demoniseren van de islamcriticus laat ze haar blije lezers van Vrij Nederland op 17 december 2007 weten in het neerbuigende artikel De boze bloggers van de Rode Hoed, waarin ze en passant over de columnist van HVV, Lucida “Op internet verandert hij van mr. Jekyll in een heuse mr. Hyde” schrijft.
Een heuse nog wel. De geoefende lezer die zijn klassieken kent weet dat Robert Louis Stevenson Dr. Jekyll een beminnelijk mens liet zijn, en mr Hyde de nacht injoeg voor het plegen van misdaden, en zelfs voor een gruwelijke moord niet terugdeinsde. Het zou maar over je gezegd worden.
Het inmiddels tot het hogere geroepen troetelkind van links Nederland, J.A.A. van Doorn, schreef op 15 augustus 2007 in het NRC-Handelsblad over Ehsan Jami:
“Indien een jonge politicus, Ehsan Jami geheten, een kranteninterview misbruikt om een Nederlandse bevolkingsgroep van circa een miljoen mensen zo grof mogelijk te kwetsen en van enkele beledigden een paar tikken krijgt, is er geen schouderophalen, maar een razende woede van hier tot in Washington.”
Op 18 augustus overtrof J.A.A.van Doorn zichzelf nog eens met:
“Het verschil met wat Jami zelf aan de pers liet weten, is trouwens wel erg groot. NRC Handelsblad meldde op zijn gezag dat hij werd uitgescholden en toen hij zich omdraaide, klappen kreeg. ’Nadat hij was gevallen, kreeg hij een trap in het gezicht’. De Volkskrant werd getrakteerd op een beduidend bloediger versie. Hij viel niet maar werd tot twee keer tegen de grond geslagen en liep daarbij een aantal bloedingen en verwondingen op. De vrouw in zijn gezelschap trof hetzelfde lot. Elders wist Jami te vertellen dat hij ’overal bloed’ had gezien en een black-out had gehad.Uiteraard was ik niet de enige die dit verschil tussen verhaal en waarneming begon op te vallen. Deze week gaan zowel Vrij Nederland als De Groene Amsterdammer er uitvoerig op in, en wel met zoveel scepsis dat het voor Jami pijnlijk begint te worden. Het lijkt erop dat hij niet alleen zijn slachtofferschap, door grove beledigingen van de islam, heeft uitgelokt maar zelfs heeft verzonnen”
Nadat de hoofddader op 23 augustus 2007 door de politie Haaglanden aangehouden werd, en kort daarop ook de twee andere betrokkenen gehoord waren, werden de bekentenissen op papier gezet, maar was van Doorn echter te beroerd zijn excuus aan te bieden.
De aanval op de vrijdenkende en islamkritische weblogs van 25 augustus 2007 van de hand van NRC-inquisiteur Joep Dohmen, waarbij deze sites voor het gemak in de tombe van de neonazi’s bijgezet werden, werd na brede kritiek een beetje bijgenuanceerd, maar had slechts de bedoeling het vrije woord richting Derde Rijk te deporteren (om het door links geadoreerde woord ook eens te gebruiken). Met een pot plaksel en schaar werd een onderzoekje gepleegd volgens oud goebbeliaans recept. Het kind stierf echter een vroegtijdige dood, want her en der werd wel duidelijk dat het NRC-Handelsblad wanhopig op het ziedende water van de reddeloze nationale pers, op ex-communisten en daaraan verwant volk dobberde.
Gewezen priester, hofrijmelaar en SP’er Huub Oosterhuis schreef in Trouw op 4 april 2008:
”De moord op Pim Fortuyn, daar kon ik me geen enkel motief bij voorstellen – dat was zo’n bizarre daad – maar de moord op Theo van Gogh* het had natuurlijk nooit mogen gebeuren, is niet goed te praten, maar ik kan me er iets bij voorstellen. Ook in mezelf. Je kunt zó getergd worden, dat ik me kan indenken dat je je wilt wreken. Wraakgevoelens kent toch ieder mens? Er is veel bewustwording voor nodig om ze in jezelf te duiden en te ontkrachten.”
En hare majesteit laat zich door deze linkse ijdeltuit uit zijn eigen oeuvre declameren! Dat deze zelfbenoemde ethicus de Holocaust nog even bagatelliseerde door het uitzettingsbeleid van uitgeprocedeerde asielzoekers en illegalen te vergelijken met het tijdens de bezetting ophalen van Joden door de Nederlandse politie, mag geen mens verwonderen, want in linkse kringen was het norm geworden alles en nog wat met de Holocaust te vergelijken.
De eerste actie tegen islamcritici in het post-Fortuynse tijdperk valt door een cynisch toeval op 6 mei 2002 in het NRC-Handelsblad te lezen. In een anachronisme, want nog voor men tijd vond het NRC-Handelsblad open te slaan bij een bakje troost, werd duidelijk dat Fortuyn nooit premier van Nederland zou worden omdat een linkse denker dat streven verijdeld had. In het hoofdredactionele commentaar van die dag was te lezen:
“Staat straks Fortuyn als premier met een krans op de Dam, de man die de islam "achterlijk" vindt en mensen uit Marokko en Turkije niet behoren tot "de moderniteit"? (...) Het is de trots van Nederland dat we hier juist niet de ene cultuur beter vinden dan de andere. Dat we hier mensen gelijk behandelen in een open samenleving. Dat we ons hier de xenofoben en racisten van het lijf wensen te houden. Het is een grote schande dat we zestig jaar na dato een politicus in ons midden daaraan moeten herinneren”.
Na het brandschatten van het hotel te Kedichem, waar een linkse menigte Hans Janmaat naar het leven stond was die laatste journalistieke druppel van het NRC-Handelsblad al niet meer nodig, want op dat moment was de grote schande al uitgewist.
Veel heeft men er niet van opgestoken.
gelinkt door joop en Lucida
Laatste reacties